چرا دخالت ترامپ در سودان حکم شمشیر دولبه را دارد

ورود ترامپ به روند صلح سودان، که از طریق گروه «کوآد» متشکل از آمریکا، عربستان، مصر و امارات هدایت می‌شود، در مرحله بسیار دیرهنگامی رخ می‌دهد، چرا که این کشور با یکی از شدیدترین بحران‌های بشردوستانه جهان روبه‌رو است و مداخله زودهنگام می‌توانست از فجایعی مانند سقوط الفاشر به دست «نیروهای پشتیبانی سریع» (RSF) جلوگیری کند. با این حال، وزن سیاسی و اهرم نفوذ ترامپ می‌تواند اجرای طرح‌های موجود کوآد را تسریع کند. استقبال اولیه شورای حاکمیت سودان به رهبری ژنرال عبدالفتاح البرهان، پس از هفته‌ها رد ضمنی پیشنهاد آتش‌بس کوآد، یک گشایش دیپلماتیک نادر ایجاد کرد. نیروهای پشتیبانی سریع نیز از دخالت آمریکا استقبال کردند، اگرچه رهبر آن‌ها محمد حمدان دقلو (حمیدتی) در اقدامی جداگانه، با آتش‌بس سه‌ماهه فوری موافقت کرد.

با وجود این گشایش، چالش‌های مهمی در مسیر صلح وجود دارد:

بازیگرانی که از جنگ سود می‌برند، و همچنین حامیان خارجی که سال‌ها است در چارچوب رقابت منطقه‌ای برای نفوذ به درگیری کمک مالی می‌کنند، ممکن است به‌سادگی ابتکارات صلح را بی‌اثر سازند.

آتش‌بس بشردوستانه بدون نظارت مستقل ممکن است به‌سرعت فرو بپاشد. همچنین، چشم‌انداز تشکیل دولت تحت رهبری غیرنظامیان به‌شدت مورد مناقشه است و اگر به‌عنوان تحمیلی خارجی تلقی شود، خطر رد شدن را در پی دارد.

حتی در صورت برقراری آتش‌بس، ساختارهای اصلی قدرت، از جمله سیستم‌های کنترل نظامی، شبکه‌های مالی و تسلیحاتی و به حاشیه‌راندن جامعه مدنی ممکن است دست‌نخورده باقی بمانند. در این حالت، آتش‌بس موقتی خواهد بود و به‌محض شروع مذاکرات سیاسی از بین خواهد رفت.

دخالت ترامپ، حکم شمشیر دولبه‌ را دارد: در حالی که وزن سیاسی و اهرم فشار را به ارمغان می‌آورد، خطر گره خوردن آینده سودان به منافع ژئوپلیتیک معاملاتی را در پی دارد. برای موفقیت نهایی، این لحظه باید با سازوکار‌های اجرای واقعی، گذار فراگیر ریشه‌دار در مالکیت سودانی‌ها و تضمین‌های معتبر همراه شود. در غیر این صورت، این فرصت نیز می‌تواند بار دیگر به تراژدی مبدل شود./ منبع