توانمندیهای ناو هواپیمابر چین: فوجیان یک جهش جدید میافزاید
راه اندازی جدیدترین، بزرگ ترین و بالقوه توانمندترین ناو هواپیمابر چین گامی رو به جلو برای پکن است. اما تبدیل کشتی به یک واحد کاملا عملیاتی هنوز زمان میبرد و سؤال این است که مرحله بعدی چیست.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقالهای با عنوان «توانمندیهای ناو هواپیمابر چین: فوجیان یک جهش جدید میافزاید» به قلم نیک چایلدز (Nick Childs) و داگلاس بری (Douglas Barrie) در مؤسسه بینالمللی مطالعات راهبردی (International Institute for Strategic Studies) منتشر شده است. این مقاله به بررسی عملیاتی شدن سومین ناو هواپیمابر چین، فوجیان (تایپ-۰۰۳) در روز ۵ نوامبر میپردازد. نویسندگان معتقدند که فوجیان بهدلیل اندازه بزرگتر و استفاده از پرتابگرهای الکترومغناطیسی (EMALS)، نسبت به دو ناو قبلی جهشی قابل توجه در عملکرد بالقوه ایجاد میکند. انگیزه اصلی پکن از این سرمایهگذاری، ساخت یک نیروی دریایی «آبهای آبی» برای اعمال نفوذ و قدرت در سطح جهانی است و تخمین زده میشود که هدف نهایی، دستیابی به یک ناوگان ششکشتی باشد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
ناو هواپیمابر فوجیان (تایپ-۰۰۳) که در روز ۵ نوامبر عملیاتی شد، یک نقطه عطف برای نیروی دریایی ارتش چین محسوب میشود و توانمندی ناوگان هواپیمابر این کشور را بهطور چشمگیری افزایش میدهد. این ناو چینی بهدلیل اندازه بزرگتر و استفاده از پرتابگرهای الکترومغناطیسی (EMALS) و تجهیزات متوقفکننده، یک جهش قابل توجه نسبت به دو ناو قبلی محسوب میشود. پرتابگرهای الکترومغناطیسی به فوجیان اجازه میدهد تا طیف وسیعتر و بیشتری از هواپیماها را با برد بیشتر و محموله سنگینتر به پرواز درآورد و آن را به ناوهای آمریکایی نزدیکتر میسازد.با این حال، با وجود این ارتقاء توانمندی، پیچیدگی عملیاتی ناشی از پرتابگرها و تجهیزات جدید، کار گستردهای را برای ارتش چین در پیش رو قرار داده است تا بتواند گروه هوایی خود را بهطور مؤثر و یکپارچه عملیاتی کند. همچنین، فوجیان بهدلیل داشتن نیروی محرکه متعارف، از نظر استقامت عملیاتی و توانایی پشتیبانی از عملیات پروازی همزمان و مداوم، هنوز از ناوهای هستهای آمریکا عقبتر است. نیروی دریایی آمریکا نیز بهشدت علاقهمند به عملکرد پرتابگرهای الکترومغناطیسی فوجیان است، زیرا سیستم مشابهی در ناو یواساس جرالد آر فورد با مشکلاتی روبرو بوده است.افزودن فوجیان به ناوگان، گزینههای استقراری ارتش چین را برای انجام عملیاتهای پایدارتر و جاهطلبانهتر، فراتر از زنجیره جزایر اول در اقیانوس آرام غربی، افزایش میدهد. در سناریوی درگیری با تایوان، این ناوها میتوانند تهدیدی از جهات مختلف ایجاد کنند یا بهعنوان نیروی بازدارنده در برابر مداخله احتمالی آمریکا و متحدانش عمل کنند. انگیزه اصلی پکن از این سرمایهگذاری، ایجاد یک نیروی دریایی «آبهای آبی» است تا بهطور مستقل قدرت جهانی را نمایش داده و نفوذ خود را در سطح جهان اعمال کند.گروه هوایی پیشرفته فوجیان در صورت عملیاتی شدن کامل، شامل هواپیمای نظارت و کنترل هوابرد (AEW&C) هواگرد ثابتبال کیجی-۶۰۰ (KJ-600)، مدلهای ارتقایافته جنگنده جی-۱۵تی (J-15T) با رادار آرایه فازی فعال و موشکهای دوربرد پیال-۱۵ (PL-15) و همچنین جنگنده رادارگریز جی-۳۵ (J-35) خواهد بود. این ترکیب، قدرت رزمی قابل توجهی به ناو میدهد. چین که در کمتر از دوازده سال پس از ورود اولین ناو خود، لیائونینگ، به این سطح از توانمندی رسیده است، قصد دارد ناوگان خود را به ۶ فروند کشتی برساند که ناو بعدی احتمالاً بزرگتر و مجهز به نیروی محرکه هستهای خواهد بود./ منبع
