چرا شی جین پینگ مجبور شد به پیونگیانگ سفر کند
چین برای مهار نفوذ روسیه و حفظ جایگاه خود در آسیا به کره شمالی نزدیکتر شده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «چرا شی جین پینگ مجبور شد به پیونگیانگ سفر کند» نوشته عایشه ناز (Ayesha Naz) و منتشرشده در فارن پالیسی این فوکس (Foreign Policy In Focus)، با بررسی سفر رهبر چین به کره شمالی، این دیدگاه را مطرح میکند که پکن با تقویت روابط با پیونگیانگ تلاش دارد نفوذ فزاینده روسیه بر کره شمالی را مهار نموده و جایگاه خود را بهعنوان مرکز ثقل نظم امنیتی آسیا حفظ کند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
سفر شی جین پینگ به پیونگیانگ پس از هفت سال، اقدامی غیرمعمول در سیاست خارجی چین محسوب میشود؛ زیرا رهبر چین معمولاً ترجیح میدهد دیدارهای دیپلماتیک را در پکن انجام دهد. انتخاب کره شمالی بهعنوان مقصد نخستین سفر خارجی او در سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که تحولات شبهجزیره کره برای پکن اهمیت راهبردی پیدا کرده است.
این سفر پس از دیدارهای شی با دونالد ترامپ و ولادیمیر پوتین انجام شد و در شرایطی صورت گرفت که رقابت میان قدرتهای بزرگ بر سر نفوذ در آسیا تشدید شده است. کره شمالی در این میان به یکی از نقاط مهم رقابت میان چین، روسیه و آمریکا تبدیل شده و نقش آن فراتر از یک بازیگر منطقهای محدود ارزیابی میشود.
چین برای دههها مهمترین حامی اقتصادی کره شمالی بود و بخش عمده تجارت و نیازهای اقتصادی پیونگیانگ به ارتباط با پکن وابسته است. با این حال، پس از آغاز جنگ اوکراین، روسیه توانست روابط خود با کره شمالی را تقویت کند. حمایت نظامی و ارسال تجهیزات از سوی پیونگیانگ به مسکو، در مقابل دسترسی کره شمالی به فناوریهای نظامی و حمایت اقتصادی روسیه، باعث شد نفوذ مسکو در این کشور افزایش یابد.
پکن از این روند نگران است، زیرا نمیخواهد هیچ قدرت دیگری جایگاه اصلی چین در معادلات کره شمالی را به دست آورد. روابط تاریخی میان چین و کره شمالی همواره با نوعی رقابت و وابستگی متقابل همراه بوده است؛ پیونگیانگ نیز در دورههای مختلف تلاش کرده از رقابت میان چین و روسیه برای افزایش استقلال خود استفاده کند.
با وجود نزدیکی اخیر کره شمالی به روسیه، واقعیت اقتصادی همچنان به سود چین است. بخش عمده واردات و صادرات کره شمالی با چین انجام میشود و پکن همچنان مهمترین شریک اقتصادی این کشور باقی مانده است. از این منظر، شی با حضور مستقیم در پیونگیانگ تلاش دارد نفوذ اقتصادی خود را به اهرمی سیاسی تبدیل کند.
همزمان، چین در حال پیونددادن مسائل امنیتی شرق آسیا با مناطق دیگری مانند تنگه تایوان، دریای چین شرقی و دریای چین جنوبی است. این نگاه یکپارچه به امنیت دریایی، به پکن امکان میدهد آمریکا را مجبور کند که منابع نظامی خود را در سراسر اقیانوس آرام پراکنده نموده و توان تمرکز واشنگتن بر یک بحران خاص را کاهش دهد.
کره شمالی نیز نسبت به گذشته موقعیت متفاوتی پیدا کرده است. این کشور اکنون نه تنها یک بازیگر منزوی، بلکه عاملی تأثیرگذار در رقابت میان قدرتهای بزرگ محسوب میشود. کیم جونگ اون با استفاده از روابط همزمان با مسکو و پکن، توان چانهزنی خود را افزایش داده و تمایل چندانی به بازگشت به مذاکرات هستهای با آمریکا نشان نمیدهد.
در مجموع، سفر شی جین پینگ به پیونگیانگ پیامی روشن داشت: چین قصد ندارد جایگاه خود را در معماری امنیتی آسیا از دست بدهد. با این حال، آینده این روند به اقدامهای عملی مانند همکاریهای نظامی، انتقال فناوریهای دفاعی و واکنش کشورهای منطقه مانند کره جنوبی و ژاپن بستگی دارد. این تحولات میتواند نشانه آغاز مرحلهای جدید در رقابت قدرتها در شرق آسیا باشد./منبع
