شاهراه بینالمللی؛ از تنگه هرمز تا تنگه تایوان
آمریکا باید تمرکز نیروی دریایی خود را از ایران به چالش بزرگتر تنگه تایوان معطوف کند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «شاهراه بینالمللی؛ از تنگه هرمز تا تنگه تایوان» نوشته جیمز ای. فانل (James E. Fanell) در آمریکن گریتنس (American Greatness) منتشر شده است. این یادداشت با بررسی پایان اقدامات نظامی آمریکا علیه ایران در تنگه هرمز، استدلال میکند که واشنگتن باید فوراً تمرکز راهبردی و ناوگان دریایی خود را به سمت مهار تهدید حیاتی چین در تنگه تایوان هدایت کند. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
بروز درگیریهای نظامی اخیر در خلیج فارس و اقدام حکومت ایران در انسجام نظارتهای سختگیرانه در تنگه هرمز که منجر به کاهش شدید ترافیک تجاری بینالمللی شد، بار دیگر اهمیت حیاتی گلوگاههای راهبردی دریایی را به ایالات متحده یادآوری کرد. عملیاتهای نظامی آمریکا که از اوایل سال ۲۰۲۶ علیه ایران آغاز شد، ضرورت برخورداری از یک نیروی دریایی بزرگ و مقتدر را برای باز نگه داشتن خطوط مواصلاتی بینالمللی برجسته ساخت. با این حال، با امضای تفاهمنامه میان واشنگتن و تهران و انتقال روندها به مسیر دیپلماسی و رایزنیهای منطقهای، عملیاتهای بزرگ جنگی آمریکا در این منطقه به پایان خود نزدیک شده است. این دگرگونی موقعیت، یک نقطه عطف راهبردی برای امنیت ملی آمریکا به شمار میرود تا پس از نزدیک به نیم قرن تمرکز بر حوزه خلیج فارس، توجه کامل خود را به منطقه هند-آرام معطوف سازد.
در طول دهههای گذشته و همزمان با تمرکز مداوم واشنگتن بر خاورمیانه، چین به شکلی بیسروصدا دست به ساخت بزرگترین نیروی دریایی جهان زد. این رویداد در حالی رخ داد که دولتهای مختلف آمریکا در قالب یک نابینایی راهبردی، ناوگان دریایی کشور را از نزدیک به ۶۰۰ ناو جنگی در دهه ۱۹۸۰ به کمتر از ۳۰۰ ناو در سالهای اخیر کاهش دادند. امروز، پکن همان ادعاهای حاکمیتی ایران بر تنگه هرمز را با ادبیاتی رسمیتر درباره تنگه تایوان مطرح میکند و خطوط ساحلی و آبهای اطراف تایوان را تحت صلاحیت قضایی و اداری خود میخواند. تفاوت عمده این دو سناریو در این است که برخلاف ایران، ارتش چین اکنون به قدرت دریایی و هوایی غالب در غرب اقیانوس آرام تبدیل شده و حضور نظامی خود را در اطراف تایوان بهشدت افزایش داده است.
اقدامات نمادین ایالات متحده مانند عبور دورهای ناوشکنها از تنگه تایوان تحت عنوان برنامه «آزادی کشتیرانی» یا صدور بیانیههای دیپلماتیک، نتوانسته است مانع از پیشروی و تغییر وضعیت موجود توسط پکن شود. حزب کمونیست چین با انجام رزمایشهای منظم و محاصره شبهجزیره با جنگندهها و پهپادها، تسلط خود را تحکیم کرده است. در این فضای بحرانی، رویکرد انفعالی کنونی کارآمد نیست و برای بازدارندگی واقعی، رئیسجمهور آمریکا باید با صدور بیانیهای رسمی، بینالمللی بودن تنگه تایوان را اعلام کند. گام عملیاتی و ضروری بعدی، اعزام فوری یک گروه ضربت ناو هواپیمابر به این تنگه است؛ اقدامی که از سال ۲۰۰۷ تاکنون انجام نشده و میتواند پیامی قاطع به چین ارسال کند که تنگه تایوان قلمرو انحصاری هیچ کشوری نیست و به کل جامعه بینالمللی تعلق دارد./منبع
