آیا کره شمالی به حداقل بازدارندگی دست یافته است؟
زرادخانه عظیم هستهای آمریکا نمیتواند خطر حمله هستهای کره شمالی را بهطور کامل از میان ببرد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقالهای با عنوان «آیا کره شمالی به حداقل بازدارندگی دست یافته است؟» نوشته بنجامین گیلنر (Benjamin Giltner) در نشنال اینترست (National Interest) منتشر شده است. نویسنده با بررسی توان محدود اما قابلتوجه هستهای کره شمالی استدلال میکند که حتی تعداد اندکی سلاح هستهای میتواند برای ایجاد بازدارندگی کافی باشد، زیرا آمریکا نمیتواند خطر واردشدن حتی یک حمله هستهای به خود یا متحدانش را بهطور کامل حذف کند. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
دونالد ترامپ در روز ۱۹ آگوست ابراز امیدواری کرد که روابط خوبی با کره شمالی و کیم جونگ اون برقرار شود و در عین حال به وجود ۵۷ سلاح هستهای بسیار قدرتمند در زرادخانه پیونگیانگ اشاره کرد؛ رقمی ناچیز در مقایسه با مجموع ۳۷۰۰ کلاهک هستهای آمریکا. کره شمالی نیز به توانایی هدفگرفتن آمریکا با سلاح هستهای نزدیک شده است. با این حال، آمریکا همچنان از گزینههای متعارف و هستهای برای نابودی بخش بزرگی از برنامه هستهای کره شمالی پیش از شلیک برخوردار است. با وجود این برتری، دولت ترامپ خواهان مذاکره با پیونگیانگ است، زیرا حتی تعداد محدودی سلاح هستهای میتواند احتمال واردکردن خسارت عظیم به آمریکا و متحدانش در هند-اقیانوس آرام را ایجاد کند. همین موضوع تأییدی بر این نتیجه دیرینه است که تعداد اندکی سلاح هستهای نیز میتواند برای ایجاد بازدارندگی کافی باشد.
سلاحهای هستهای مخربترین سلاحهای ساختهشده توسط بشر هستند و علاوه بر تخریب گسترده و غیرقابلتفکیک، پیامدهای بهداشتی آن میتواند نسلهای آینده را نیز تحت تأثیر قرار دهد. همین میزان ویرانگری موجب شد برنارد برودی، نظریهپرداز مشهور نظامی، هدف اصلی نیروهای نظامی را نه پیروزی در جنگ، بلکه جلوگیری از وقوع آن بداند. ترس از پیامدهای جنگ هستهای نیز یکی از مهمترین انگیزهها برای پرهیز از استفاده از این سلاحها بوده است.
تواناییهای ضدنیرو و دفاع موشکی ملی در حال حاضر نمیتوانند همه سلاحهای هستهای دشمن را نابود کنند. به همین دلیل، راهبرد آمریکا «محدودسازی خسارت» نامیده میشود؛ یعنی حتی در صورت تلاش برای محدودکردن حمله، دستکم یک سلاح هستهای میتواند به هدف برسد. منطق این راهبرد آن است که توان آمریکا برای کاهش خسارت هستهای، رقیب را از آغاز حمله یا اتخاذ سیاست تهاجمی منصرف کند. اما این رویکرد فرض میکند آمریکا و مردمش حاضرند خطر انفجار هستهای، تشعشعات، آتشسوزی و مرگ را بپذیرند؛ فرضی که غیرواقعبینانه است.
از این منظر، آمریکا شاید از «نابودی متقابل تضمینشده» به وضعیت «تلافی متقابل تضمینشده» رسیده باشد. کره شمالی با زرادخانه محدود خود قادر به نابودی کامل آمریکا نیست، اما صرف خطر انفجار یک سلاح هستهای در خاک آمریکا یا علیه متحدانش برای ایجاد تردید در تصمیمگیرندگان واشنگتن کافی است.
این وضعیت، اثربخشی راهبرد محدودسازی خسارت و ضرورت حفظ یا گسترش زرادخانه عظیم آمریکا را زیر سؤال میبرد. اگر چند سلاح هستهای برای بازدارندگی کافی باشند و راهبرد محدودسازی خسارت نتواند اهرم مؤثری در برابر رقیب هستهای ایجاد کند، دلیلی برای حفظ زرادخانه گسترده یا افزایش آن وجود ندارد. همچنین ضرورت دکترین پیشدستانه هستهای و آمادگی برای حمله نخست، محل تردید است و باید پرسشهای بیشتر درباره ماهیت بازدارندگی هستهای، راهبرد هستهای آمریکا و نقش واقعی سلاحهای هستهای در سیاست خارجی کشورها مطرح شود./ منبع
