ریشه‌های درونی افت رقابت‌پذیری اتحادیه اروپا و خطای فرافکنی به چین

اروپا برای بازیابی توان رقابتی خود نیازمند اصلاحات ساختاری و تقویت نوآوری در داخل است، نه محدودسازی روابط تجاری با پکن.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «ریشه‌های درونی افت رقابت‌پذیری اتحادیه اروپا و خطای فرافکنی به چین» به قلم هه ژیگائو (He Zhigao) و یی یوجیا (Yi Yujia) در گلوبال تایمز (Global Times) منتشر شده است. نویسندگان با بررسی دستورکار نشست اخیر سران اتحادیه اروپا در بروکسل استدلال می‌کنند که عقب‌ماندگی اروپا در فناوری‌های نوین ناشی از ضعف‌های ساختاری داخلی است و تقلیل آن به مفهوم «امنیت اقتصادی» و وضع محدودیت علیه چین، مشکلات صنعتی قاره سبز را حل نخواهد کرد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.

قرارگرفتن موضوع «رقابت‌پذیری» به‌عنوان نخستین دستورکار اصلی در نشست اخیر سران اتحادیه اروپا در بروکسل، نشان‌دهنده نگرانی عمیق رهبران اروپایی از افول جایگاه راهبردی این اتحادیه در اقتصاد جهانی است. هرچند رشد اقتصادهای بزرگی مانند چین و آمریکا صحنه رقابت صنعتی جهان را دگرگون کرده، چالش اصلی اروپا ریشه در ناتوانی در انطباق مدل توسعه سنتی خود با شرایط جدید دارد.

برای دهه‌ها، صنایع خودروسازی، ماشین‌آلات و پتروشیمی ستون فقرات رشد اقتصادی اروپا بودند، اما این مزیت‌های سنتی به توان رقابتی در صنایع نوظهور تبدیل نشده‌اند. اتحادیه اروپا با وجود پایه علمی قوی، در حوزه‌های هوش مصنوعی، نیمه‌هادی‌ها و فناوری‌های دیجیتال عقب مانده و برخلاف آمریکا، فاقد شرکت‌های بزرگ فناوری است که بتوانند موج بعدی تحولات صنعتی را رهبری کنند.

اصلاح این وضعیت به دلیل تضادهای ساختاری میان ۲۷ کشور عضو که دارای اولویت‌های توسعه‌ای، ظرفیت‌های مالی و ساختارهای صنعتی متفاوتی هستند، به کندی پیش می‌رود. در غیاب اصلاحات درونی، بروکسل به چارچوب «امنیت اقتصادی» و راهبرد «کاهش ریسک» پناه برده و مرز میان رقابت صنعتی و امنیت را مخدوش کرده است؛ رویکردی که شاید فشارهای کوتاه‌مدت را کاهش دهد، اما جایگزین بازسازی ساختاری اقتصاد و تقویت نوآوری نخواهد شد.

در این میان، اضطراب اروپا از کاهش توان رقابتی خود به روابط تجاری با چین فرافکنی شده است. بروکسل کسری تجاری خود با پکن را به «دسترسی نابرابر به بازار» و «یارانه‌های دولتی» نسبت می‌دهد، تحقیقات ضددامپینگ و ضدیارانه علیه کالاهای چینی به راه انداخته و وابستگی به مواد خام چین را یک معضل بنیادین معرفی می‌کند.

با این حال، گذار سبز و نوسازی صنعتی اروپا همچنان به زنجیره‌های تأمین باثبات، مواد معدنی حیاتی و همکاری در بازارهای جهانی وابسته است و شرایط برای قطع کامل پیوندهای اقتصادی با پکن وجود ندارد. اگر اتحادیه اروپا به جای رفع کمبود سرمایه‌گذاری و کندی تحول صنعتی در داخل، به دنبال مقصر خارجی بگردد، نه‌تنها جایگاه اقتصادی خود را احیا نخواهد کرد، بلکه پایه‌های همکاری اقتصادی چین و اروپا را نیز تضعیف می‌کند./ منبع