لغو پخش زنده اعدام نضال حسن؛ ماشین کشتار آمریکا همچنان فعال است
انصراف کاخ سفید از پخش زنده نخستین اعدام نظامی آمریکا پس از ۶۵ سال، واقعیت خشونت ساختاری، پلیسی و امپریالیستی این کشور را پنهان نمی‌کند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «لغو پخش زنده اعدام نضال حسن؛ ماشین کشتار آمریکا همچنان فعال است» به قلم حسام الحملاوی (Hossam el-Hamalawy) در نیو عرب (The New Arab) منتشر شده است. این یادداشت با بررسی تصمیم دولت ترامپ برای اجرای حکم تیرباران نضال حسن و پیشنهاد اولیه پنتاگون برای پخش زنده آن، استدلال می‌کند که خشونت دولتی در آمریکا از میدان‌های اعدام و تیراندازی پلیس تا فقر تحمیلی و جنگ‌افروزی خارجی علیه کشورهایی نظیر ایران و ونزوئلا، بخشی جدایی‌ناپذیر از ساختار قدرت حاکمان واشنگتن است. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
دونالد ترامپ پس از موجی از اعتراضات دوحزبی، طرح پنتاگون برای پخش زنده مراسم اعدام نضال حسن، روان‌پزشک پیشین ارتش آمریکا را لغو کرد، اما حکم تیرباران او همچنان قرار است در ۳ دسامبر اجرا شود؛ اقدامی که نخستین اعدام در ارتش آمریکا از سال ۱۹۶۱ پس از ۶۵ سال توقف خواهد بود. پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا که با خالکوبی‌های صلیبی و پیوندهای نزدیک با جریان ملی‌گرایی مسیحی شناخته می‌شود، به دنبال تبدیل این اعدام به یک نمایش عمومی بود، اما حذف دوربین‌ها به معنای عقب‌نشینی واشنگتن از خشونت دولتی نیست.
آمارهای رسمی نشان می‌دهد چرخه مرگ در ساختار قضایی و انتظامی آمریکا با سرعت در حال کار است. بر اساس داده‌های مرکز اطلاعات مجازات اعدام، شمار اعدام‌ها در آمریکا از ۲۵ نفر در سال ۲۰۲۴ به ۴۷ نفر در سال ۲۰۲۵ رسید. فراتر از زندان‌ها، پروژه پایش خشونت پلیس گزارش داده است که پلیس آمریکا در سال ۲۰۲۵ دست‌کم بیش از هزار و سیصد نفر (به‌طور میانگین ۳.۶ نفر در روز) را به قتل رسانده و احتمال کشته‌شدن سیاه‌پوستان ۲.۶ برابر سفیدپوستان بوده است.
خشونت ساختاری در داخل آمریکا بدون گلوله نیز قربانی می‌گیرد. پژوهش منتشرشده در نشریه «جاما اینترنال مدیسین» نشان داد که فقر در سال ۲۰۱۹ با حدود ۱۸۳ هزار مرگ در آمریکا مرتبط بوده و نرخ مرگ‌ومیر افراد بی‌خانمان زیر ۶۵ سال، ۳.۵ برابر افراد دارای مسکن است. همچنین برآوردهای علمی حاکی از آن است که اگر نرخ مرگ‌ومیر آمریکا در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ هم‌سطح ۲۱ کشور ثروتمند دیگر بود، از مرگ بیش از دو میلیون نفر جلوگیری می‌شد.
این سیاست بی‌رحمانه که در داخل با بازداشت‌های خیابانی مهاجران و سرکوب معترضان همراه است، در سیاست خارجی آمریکا ابعادی استعماری به خود گرفته است. ربودن نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا در ماه ژانویه، طرح ایده تصرف گرینلند با توسل به زور و به راه انداختن جنگی دیگر از سوی آمریکا و اسرائیل علیه ایران در ماه فوریه، همگی نشان می‌دهند که حاکمان واشنگتن در داخل و خارج بر ماشین مرگی تکیه دارند که با لغو یک پخش زنده متوقف نمی‌شود./ منبع