شکاف راهبردی در ائتلاف آمریکا و کره جنوبی
رزمایش مشترک سئول و واشنگتن شکاف میان اولویتهای امنیتی کره جنوبی و اهداف منطقهای گستردهتر آمریکا را آشکار کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «شکاف راهبردی در ائتلاف آمریکا و کره جنوبی» به قلم ژان دبین (Zhan Debin) در گلوبال تایمز (Global Times) منتشر شده است. این یادداشت رزمایش مشترک «سپر آزادی اولچی» را نشانهای از اختلاف فزاینده میان اولویتهای امنیتی سئول و اهداف منطقهای واشنگتن میداند. در حالی که کره جنوبی بهدنبال حفظ بازدارندگی، کاهش تنش با پیونگیانگ و افزایش استقلال دفاعی است، آمریکا این ائتلاف را بیش از پیش در چارچوب راهبرد هند-آرام و مهار چین تعریف میکند.
برگزاری رزمایش سالانه «سپر آزادی اولچی» بار دیگر تناقض موجود در سیاست امنیتی کره جنوبی را برجسته کرده است. دولت لی جائهمیونگ از یک سو بر همزیستی مسالمتآمیز در شبهجزیره کره و حرکت بهسوی سازوکاری مبتنی بر گفتوگوی چندجانبه تأکید دارد و از سوی دیگر، ساختار نظامی مشترک با آمریکا را بدون تغییر اساسی حفظ کرده است. کاهش برخی تمرینهای میدانی نیز ماهیت اصلی رزمایش را تغییر نمیدهد، زیرا مؤلفههای کلیدی بازدارندگی همچنان پابرجاست.
سئول در موقعیتی قرار دارد که هرگونه کاهش جدی رزمایشها میتواند با مخالفت محافظهکاران داخلی و تردید واشنگتن درباره آمادگی نظامی کره جنوبی مواجه شود. در نتیجه، دولت مجبور است میان ادبیات صلحطلبانه در سیاست و استمرار سازوکارهای نظامی موجود تعادل برقرار کند. این تناقض در موضوع بازپسگیری کنترل عملیاتی نیروها در زمان جنگ نیز دیده میشود. جریانهای ترقیخواه کره جنوبی این انتقال را نمادی از استقلال دفاعی میدانند، اما زمانبندی و شرایط آن همچنان در چارچوب ائتلاف با آمریکا تعیین میشود.
مسئله مهمتر، تغییر جهت راهبردی رزمایشهای مشترک است. تمرکز بر «نوسازی ائتلاف» و توانایی انتقال قدرت رزمی به زنجیره نخست جزایر نشان میدهد این تمرینها دیگر صرفاً با تهدید کره شمالی تعریف نمیشوند. آنها بهتدریج در راهبرد هند-آرام آمریکا، استقرار نیرو در شرق آسیا و رقابت راهبردی با چین ادغام شدهاند. چنین تحولی ائتلاف آمریکا و کره جنوبی را از یک سازوکار دفاعی متمرکز بر شبهجزیره به بخشی از ساختار امنیتی گستردهتر واشنگتن در منطقه تبدیل میکند.
اولویتهای دو طرف نیز کاملاً یکسان نیست. کره جنوبی از این رزمایشها برای حفظ اعتماد در ائتلاف، تقویت بازدارندگی، پاسخ به نگرانیهای داخلی و نمایش آمادگی برای انتقال کنترل عملیاتی استفاده میکند. آمریکا در مقابل، آنها را بستری برای افزایش انعطاف عملیاتی نیروهای خود، هماهنگی متحدان منطقهای و پیشبرد اهداف هند-آرام میبیند. سئول خواهان ائتلافی متمرکز بر امنیت شبهجزیره و حفظ فضای استقلال راهبردی است، در حالی که واشنگتن انتظار دارد کره جنوبی نقش منطقهای گستردهتری بر عهده بگیرد.
این اختلاف بر سر نقش ائتلاف میتواند به منبع دائمی اصطکاک در موضوعاتی مانند انتقال کنترل عملیاتی و تقسیم هزینههای دفاعی تبدیل شود. چالش اصلی سئول، حفظ تعادل میان قدرتهای بزرگ بدون گرفتارشدن در رقابتهای گستردهتر منطقهای است. خطر اصلی نه اندازه یک رزمایش مشخص، بلکه تبدیل تدریجی ائتلاف آمریکا و کره جنوبی از سازوکاری برای دفاع از شبهجزیره به ابزاری برای راهبرد منطقهای واشنگتن است؛ روندی که در صورت نادیده گرفتهشدن، میتواند هزینههای امنیتی بیشتری برای سئول ایجاد کند./منبع
