آمریکا بهای دور کردن هند را خواهد پرداخت

سفر اخیر ولادیمیر پوتین به دهلی‌نو پیامی روشن برای ایالات متحده داشت: تلاش برای واداشتن هند به اقداماتی که منافع ملی آن را تضعیف کند، نتیجه‌ای جز فاصله گرفتن این کشور از واشنگتن نخواهد داشت. در شرایطی که هند برای موازنه در برابر صعود تهاجمی چین اهمیت حیاتی دارد، چنین روندی هزینه‌های سنگینی برای آمریکا به همراه خواهد داشت. در حالی که سیاست آمریکا نسبت به هند به‌طور فزاینده‌ای تنبیهی شده است، استقبال گرم نارندرا مودی از پوتین نشان داد که هند قدرتی مستقل است و قصد ندارد در شکاف میان غرب و سایر کشورها به‌عنوان‌ پیرو عمل کند، بلکه مسیر خود را در روابط بین‌الملل دنبال خواهد کرد.

هند از نظر جمعیت، موقعیت جغرافیایی و توان نظامی، تنها قدرتی است که می‌تواند در برابر تلاش چین برای سلطه بر آسیا و جایگزینی آمریکا به‌عنوان‌ هژمون جهانی ایستادگی کند. از دوران جورج بوش، مقامات آمریکایی اهمیت شراکت با هند را برای حفظ توازن قدرت در منطقه هند-آرام درک کرده‌اند و طی دهه گذشته روابط امنیتی دو کشور به‌سرعت گسترش یافته است. همکاری‌های نظامی، تبادل اطلاعات و فناوری میان دو کشور افزایش یافته و آمریکا به بزرگ‌ترین شریک تجاری هند بدل شده است. بخشی از این پیشرفت در دوران نخست ریاست‌جمهوری ترامپ رخ داد، زمانی که فشار بر چین افزایش یافت و کمک‌های امنیتی به پاکستان کاهش پیدا کرد.

با وجود این، آمریکا بارها به منافع هند بی‌توجهی کرده است. خروج آشفته از افغانستان که در دولت بایدن عملی شد، اما ریشه در توافق دوران ترامپ داشت، اعتماد هند به قضاوت و قابلیت اتکای واشنگتن را خدشه‌دار کرد. نگرانی‌ها در سال ۲۰۲۲ افزایش یافت، زمانی که آمریکا به پاکستان در دریافت وام صندوق بین‌المللی پول کمک کرد و قرارداد ۴۵۰ میلیون دلاری برای نوسازی جنگنده‌های اف-۱۶ این کشور را تصویب نمود. این اقدامات خاطرات تلخ دوران جنگ سرد را برای هند زنده کرد. ترامپ نیز روابط با پاکستان را تشدید کرد و حتی یک قرارداد پرسود رمزارزی در این زمینه امضا شد.

در همین حال، آمریکا انتظار داشت هند در تحریم‌های روسیه همراهی کامل نشان دهد، اما دهلی‌نو مانند اسرائیل و ترکیه از این امر خودداری کرد و خرید نفت ارزان روسیه را افزایش داد. هند دلیلی نمی‌دید که منافع خود را برای جنگی دوردست قربانی کند، به‌ویژه وقتی فشار غرب بر روسیه بیشترین سود را نصیب چین می‌کرد. تجربه مشابهی در سال ۲۰۱۹ رخ داد، زمانی که تحریم‌های سخت آمریکا علیه ایران دسترسی هند به یکی از منابع ارزان و مطمئن انرژی را قطع کرد و چین از فرصت برای واردات نفت ایران با تخفیف و گسترش حضور امنیتی خود بهره برد.

آمریکا هند را شریک ضروری می‌خواند، اما منافع آن را نادیده می‌گیرد. این کشور را ستون راهبرد هند-آرام معرفی می‌کند، اما سیاست‌هایی در پیش می‌گیرد که قدرت اقتصادی و امنیتی هند را تضعیف می‌کند. نتیجه این رویکرد، هندِ بی‌اعتماد و ناراضی است که به‌طور فزاینده‌ای به سمت خودکفایی و تقویت روابط با شرکای جایگزین، به‌ویژه روسیه، حرکت می‌کند. سفر پوتین به دهلی‌نو باید هشداری برای واشنگتن باشد که اجبار و بی‌ثباتی تنها به جدایی منجر می‌شود. آمریکا برای موازنه با چین بیش از هر زمان به هند نیاز دارد و باید این کشور را به‌عنوان‌ شریک برابر بپذیرد و رابطه‌ای مبتنی بر احترام متقابل بازسازی کند، نه اینکه آن را به پیروی وادارد./ منبع