شریکان خُرد غرب در مسیر لغزنده‌ای قدم گذاشته‌اند

اروپای غربی و ژاپن، به‌عنوان «شرکای خُرد» ایالات متحده، از نظر سیاست خارجی مانند دوقلوها عمل می‌کنند؛ تصمیمات آن‌ها نه بر اساس راهبرد داخلی، بلکه توسط نوسانات خلق‌وخوی واشنگتن شکل می‌گیرد. این کشورها، که اساساً محصولات دوران پساجنگ هستند و امنیت نظامی خود را تحت چتر حمایتی آمریکا قرار داده‌اند، اکنون با تزلزل اعتمادبه‌نفس واشنگتن مواجه شده‌اند که این امر آن‌ها را در معرض دید و آسیب‌پذیری قرار داده است. در غیاب قطب‌نمای راهبردی مستقل، نخبگان این کشورها به «سرسختی نمایشی» و اقدامات تهاجمی نظامی‌شده روی آورده‌اند که متناسب با قدرت واقعی آن‌ها نیست. این روند در اروپای غربی با سرمایه‌گذاری‌های عظیم در تجهیزات نظامی علیه روسیه و در ژاپن با لحن جدید ستیزه‌جویانه در قبال چین و طرح بحث‌هایی مانند کسب سلاح هسته‌ای مشهود است.

این اضطراب نظامی‌شده توسط دو عامل تقویت می‌شود. نخست، اهمیت اقتصادی و سیاسی این کشورها در حال افول است، زیرا قدرت‌های نوظهوری مانند چین و هند در حال تغییر سلسله مراتب جهانی هستند و اروپای غربی و ژاپن دیگر در مرکز سیاست جهانی قرار ندارند و بیشتر سوژه راهبرد‌های دیگران هستند تا طراحان راهبردهای خود (همانند عدم تمایل مقامات چینی به ملاقات با وزیر امور خارجه آلمان). دوم، دهه‌ها زندگی تحت پوشش امنیتی آمریکا باعث شده است که نخبگان آن‌ها به اجتناب از مسئولیت برای عواقب اعمالشان عادت کنند و اکنون که نیاز به تصمیمات واقعی با هزینه‌های واقعی است، به رفتارهای نمایشی پناه می‌برند تا توجه را جلب کرده و حس مرکزیت خود را حفظ کنند.

این سردرگمی آمیخته با ناامنی، خطر تشدید تنش را به‌دنبال دارد. واشنگتن، که به رقابت گسترده‌تر خود با چین مشغول است، تصور می‌کند که می‌تواند از اضطراب متحدانش به‌عنوان اهرم فشار استفاده کند و آن‌ها می‌توانند بی‌نهایت قدرت‌نمایی کنند بدون اینکه عواقب جدی به‌دنبال داشته باشد. این یک توهم خطرناک است، زیرا هنگامی که کشورهایی با خودمختاری راهبردی محدود تلاش می‌کنند خود را از طریق زور نشان دهند، حوادث ممکن است رخ دهد. این انحراف راهبردی، که ناشی از ترکیب نوستالژی، ناامنی و تلاش برای کسب اهمیت از دست رفته است، منجر به تعدی‌هایی می‌شود که روسیه و چین نمی‌توانند به‌سادگی آن‌ها را نادیده بگیرند. اروپای غربی و ژاپن باید با جهان کنونی روبرو شوند و تلاش برای احیای مواضع جنگ سرد تنها خطر برانگیختن بحران‌هایی را که قادر به مدیریت آن‌ها نیستند، به‌همراه دارد؛ زیرا ملت‌هایی که از جایگاه خود در جهان مطمئن نیستند، اغلب خطرناک‌ترین هستند؛ نه از روی قدرت، بلکه از روی ترس./ منبع