چرا ضیافت ناهار ترامپ با ژنرال پاکستانی اهمیتی فراتر از یک دیدار معمولی دارد

دیدار بی‌سابقه دونالد ترامپ در کاخ سفید در جولای ۲۰۲۵ با ژنرال عاصم منیر، رئیس ستاد ارتش پاکستان، که به‌تازگی به درجه فیلدمارشال ارتقا یافته است، ، نقض عمدی پروتکل دیپلماتیک بود و مشروعیت ارتش پاکستان را تقویت کرد. این دیدار، به‌جای تعامل با نخست‌وزیر یا رئیس‌جمهور غیرنظامی پاکستان، نشان‌دهنده ترجیح تاریخی آمریکا برای مذاکره با ژنرال‌های پاکستانی است، زیرا ارتش عملاً قدرت اصلی در «نظام ترکیبی» پاکستان است. از زمان کودتای ۱۹۵۸ ژنرال ایوب خان، ارتش پاکستان بر کشور مسلط بوده و دولت‌های غیرنظامی را یا حذف کرده یا به حاشیه رانده است. آمریکا نیز در گذشته، در نقاط عطف راهبردی مانند جنگ افغانستان و مبارزه با تروریسم، با ژنرال‌هایی مانند ضیاءالحق و پرویز مشرف همکاری کرده است.

این دیدار پس از درگیری چهار روزه هند و پاکستان در آوریل ۲۰۲۵ رخ داد، که با حمله تروریستی در کشمیر هند (۲۶ کشته) آغاز شد. هند با حملات متعارف پاسخ داد، و پاکستان با عملیات «بنیان‌المرسوس» به تأسیسات نظامی هند حمله کرد. آتش‌بس با میانجی‌گری آمریکا و اعلام پر سر و صدای ترامپ به‌دست آمد. منیر با این درگیری خود را مدافع حاکمیت پاکستان نشان داد و ارتقای او به فیلد مارشال جایگاهش را تثبیت کرد. این دیدار برای منیر یک «پیروزی» و لحظه‌ای تاریخی بود، اما برای هند که برابری هند و پاکستان در چشم‌انداز دیپلماسی آمریکا را یک توهین به جایگاه جهانی خود داند، نگران‌کننده است.

این اقدام می‌تواند روابط راهبردی هند و آمریکا که در دهه گذشته برای مقابله با نفوذ چین تقویت شده است را تضعیف کند. هند که خود را شریکی کلیدی برای آمریکا در منطقه هند-آرام می‌داند، با توجه به سیاست‌های معامله‌گرایانه ترامپ که به‌دنبال دستاوردهای تاکتیکی است، احساس خطر می‌کند. پاکستان که در معاملات دیپلماتیک مهارت دارد، با پیشنهاد توافق تجارت بدون تعرفه، افزایش صادرات نفت و قراردادهای رمزارزی مرتبط با اکوسیستم ترامپ، خود را به‌عنوان شریکی انعطاف‌پذیر معرفی کرده است. همچنین، نزدیکی جغرافیایی و قومیتی پاکستان به ایران، در میانه تنش‌های تهران-تل‌آویو و حملات آمریکا به ایران، آن را به بازیگری بالقوه در بازآرایی منطقه‌ای تبدیل کرده است.

حمایت آمریکا از ارتش پاکستان، که با کمک‌های نظامی و اقتصادی تاریخی تقویت شده است، رهبری غیرنظامی پاکستان را تضعیف و خطر اقدامات ماجراجویانه علیه هند را افزایش می‌دهد. در گذشته، اعتماد ارتش پاکستان به حمایت آمریکا، به ماجراجویی‌های مرزی منجر شده است. با این حال، باید توجه داشت که هند نباید به «سیاست عدم تعهد» یا مصالحه با چین و پاکستان بازگردد. در عوض، هند باید بر رشد اقتصادی، نوسازی نظامی، انسجام اجتماعی، و تقویت روابط با آمریکا و دیگر شرکای جهانی تمرکز کند. ۳۰ سال آینده برای مسیر هند حیاتی است و این کشور نباید اجازه دهد اقدامات تحریک‌آمیز چین یا پاکستان آن را از این مسیر منحرف کند./ منبع