سکوت تحمیلی بر مسیحیان در جهان

هفته گذشته، در بیرون یکی از بیمارستان‌های گلاسگو، مادربزرگی ۷۵ ساله به نام رز دوچرتی به زور سوار خودروی پلیس شد. جرم او تنها گفت‌وگو بود. او نه دیواری را رنگ کرده بود و نه درگاهی را بسته بود. حتی نه فریاد می‌زد و نه برگه‌ای به کسی می‌داد. تنها تابلویی در دست داشت که روی آن نوشته بود: «اجبار جرم است. آماده شنیدن هستم، فقط اگر بخواهید» با این حال، قانون جدید «حریم حفاظتی» در اسکاتلند حتی احتمال «تأثیرگذاری» بر رهگذری در اطراف مراکز سقط جنین را جرم می‌داند. رز تنها گزینه انتخاب را پیش روی مردم گذاشته بود: عبور یا گفت‌وگو. اما ظاهراً حق انتخاب، انحصار لابی سقط جنین است. او با وجود دو عمل تعویض لگن، به جرم شفقت دستگیر شد. این تصویر آزادی در دموکراسی‌های به‌ظاهر آزاد است که اکنون مکالمه را خاموش می‌کنند.

این سرکوب پژواکی هولناک دارد در جهانی که به‌تازگی از قتل فعال مسیحی چارلی کرک لرزیده است؛ نه به دست مقامات، بلکه با گلوله یک قاتل. «جرم» او نیز گفت‌وگو بود، نه در بیمارستان بلکه در دانشگاه‌ها. او به دانشجویان می‌آموخت که مرد و زن قابل جایگزین نیستند، کودکان نیازمند حمایت‌اند و ایمان می‌تواند ناامیدی را به امید بدل کند. او مردم را به ازدواج، تشکیل خانواده و خدمت به اهدافی فراتر از خود فرا می‌خواند. همین پیام، زندگی‌اش را گرفت.

از خیابان‌های گلاسگو تا پردیس‌های آمریکا، از مکالمات همدلانه تا مناظره‌های عمومی، الگویی تکرار می‌شود: مسیحیان از عرصه عمومی رانده می‌شوند. با این حال، غرب تنها سایه‌ای کمرنگ از آزار گسترده در دیگر نقاط را می‌بیند. در نیجریه، روستاهایی کامل به دلیل اعتراف به مسیحیت نابود می‌شوند. طبق گزارش سازمان «اوپن دورز»، شمار کشته‌شدگان مسیحی در آن کشور بیش از سایر نقاط جهان است و تنها در سال جاری تا هفت هزار نفر کشته شده‌اند. دبرا یاکوبو، دانشجویی که در واتساپ برای موفقیت امتحانی‌اش عیسی را ستود، به دست همکلاسی‌هایش سنگسار شد. رودا جاتاو، مادر پنج فرزند، به دلیل محکوم‌کردن قتل دبرا، ۱۹ ماه به اتهام «کفرگویی» در زندان ماند و سرانجام با حمایت حقوقی آزاد شد.

در انگلیس، ابزارهای سرکوب نرم‌تر اما موذیانه‌اند. کهنه‌سرباز ارتش، آدام اسمیت-کانر، در ماه نوامبر گذشته تنها به خاطر دعا در ذهن خود کنار مرکز سقط جنین در بورنموث مجرم شناخته شد و به پرداخت ۹۰۰۰ پوند محکوم شد. در فنلاند، نماینده پارلمان پاییوی رساینن به‌زودی در دیوان عالی با اتهام «نفرت‌پراکنی» محاکمه می‌شود؛ آن هم به دلیل توییتی که آیه‌ای از انجیل را درباره حمایت کلیسا از رویداد «پراید» مطرح کرده بود. پیام مقامات در جهان روشن است: عقاید خود را علنی بیان کنید و منتظر مجازات باشید.

شجاعت یک مادربزرگ، میراث یک فعال مقتول، شهادت یک سیاستمدار و آخرین کلمات یک دانشجو همگی بر حقیقتی واحد شهادت می‌دهند: جنگ علیه مسیحیت واقعی و جهانی است. اما تاریخ درسی ناخوشایند برای سانسورگران دارد: هرچه کلیسا بیشتر سرکوب شود، قوی‌تر برمی‌خیزد. امپراتوری روم کوشید با شیرها و صلیب‌ها مسیحیت را نابود کند، اما این ایمان همچون آتش گسترش یافت. امروز نیز، با وجود نظارت، بازداشت و انگ اجتماعی، مسیحیت همچنان در حال رشد است.

پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد تا سال ۲۰۵۰ جمعیت مسیحیان در آفریقا دو برابر خواهد شد. داده‌های «انجمن کتاب مقدس» و «یوگاو» از «احیای آرام» حضور در کلیسا در انگلیس و ولز خبر می‌دهد؛ جایی که حضور ماهانه نسل زد از ۴ درصد در سال ۲۰۱۸ به ۱۶ درصد امسال افزایش یافته است. اکنون ۱۲ درصد جمعیت این دو کشور به کلیسا می‌روند. در آمریکا نیز تنها در ماه آگوست فروش کتاب مقدس به ۱۰ میلیون نسخه رسید و پس از مرگ چارلی کرک، کلیساها شاهد هجوم جوانان شدند. ایلان ماسک توصیه ساده اریکا کرک را بازنشر کرد: «به کلیسا بروید» حتی شکاکان نیز کنجکاوانه درها را می‌گشایند تا ایمانی را ببینند که چنین فداکاری می‌آفریند و چنین خشم برمی‌انگیزد. اگر تاریخ دو هزار ساله چیزی بیاموزد، این است: تاریکی پیروز نمی‌شود. مخالفان ایمان باید بدانند: سرکوب، بارورترین زمین برای گسترش آن است./ منبع