محدودیت‌های مذاکرات روسیه، اوکراین و ایالات متحده

مذاکرات اخیر در ابوظبی با نتایج ملموسی در حوزه‌های فنی همراه بود که از آن جمله می‌توان به توافق غیررسمی برای حفظ سقف کلاهک‌های هسته‌ای پیمان «استارت نو» به‌مدت ۶ ماه و ازسرگیری تماس‌های مستقیم نظامی میان واشنگتن و مسکو اشاره کرد. با این حال، حضور روسیه در این فرآیند بیش از آنکه نشان‌دهنده تغییر در اهداف جنگی باشد، یک تاکتیک زیرکانه برای مدیریت فشارهای بین‌المللی است. مسکو که در ژانویه ۲۰۲۶ با سقوط ۵۰ درصدی درآمدهای نفتی مواجه شده، از میز مذاکره به‌عنوان ابزاری برای جلوگیری از وضع تحریم‌های جدید ایالات متحده و بسته تحریمی پیشنهادی اتحادیه اروپا علیه «ناوگان سایه» نفت‌کش‌هایش استفاده می‌کند. کرملین همچنین تلاش دارد با برجسته‌کردن کانال مستقیم با واشنگتن، نقش اروپا را به‌عنوان حامی اصلی مالی اوکراین در روند دیپلماسی به حاشیه براند.

در جبهه مقابل، واشنگتن راهبرد خود را بر پایه فشار اقتصادی هدفمند بنا کرده است. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، صراحتاً اعلام کرده است که تداوم یا تشدید تحریم‌ها علیه صنعت نفت روسیه به روند پیشرفت مذاکرات صلح بستگی دارد. در حالی که تیم ترامپ به‌دنبال آزمودن میزان انعطاف کی‌یف در پذیرش امتیازات ارضی است، مسکو همچنان بر به‌رسمیت‌شناختن بین‌المللی الحاق دونباس پافشاری می‌کند. این بن‌بست سیاسی باعث شده است تا هر دو طرف، مذاکرات فعلی را تنها بستری برای شفاف‌سازی خطوط قرمز بدانند، در حالی که سرنوشت نهایی بر روی زمین و در نبردهای بهار و تابستان پیش‌رو رقم خواهد خورد.

روسیه در حال آماده‌سازی یک تهاجم گسترده در محورهای دونتسک و زاپروژیا است تا با تصرف کامل این مناطق، اهرم فشار خود را در هرگونه «انجماد» احتمالی خطوط تماس تقویت کند. پیروزی در این محورها نه‌تنها ارزش نمادین دارد، بلکه برای تامین منابع آبی مناطق اشغالی و تثبیت کریدور زمینی به کریمه حیاتی است. تحلیلگران معتقدند اگر روسیه نتواند ذخایر راهبردی خود را به دستاوردهای قطعی تبدیل کند، احتمالاً در اواخر سال ۲۰۲۶ با انعطاف بیشتری پای میز مذاکره حاضر خواهد شد. در این میان، اوکراین نیز به‌دنبال تضمین‌های امنیتی غرب برای حفظ دسترسی به بنادر حیاتی اودسا و میکولایف است؛ موضوعی که در دور بعدی مذاکرات به میزبانی ایالات متحده به بحث گذاشته خواهد شد./ منبع