طرح ۲۸‌ ماده‌ای «صلح» ترامپ، آخرین فرصت اروپا برای ایستادن کنار اوکراین

طرح صلح ۲۸ ماده‌ای که از دل مذاکرات محرمانه بین فرستادگان آمریکا و روسیه بیرون آمده، با وجود هدف ظاهری صلح، به‌دلیل امتیازات بزرگی که به مسکو می‌دهد، یک لحظه تعیین‌کننده در جنگ اوکراین تلقی می‌شود. این طرح، که اصول حاکمیت، دموکراسی و امنیت اروپا را نادیده گرفته و تنها بر منافع تجاری و مالی حداقلی آمریکا تمرکز دارد، چهار خواسته عمده را مطرح می‌کند که به‌شدت علیه اوکراین است: واگذاری شهرهای دونباس که سنگر دفاعی اوکراین هستند؛ محدودیت اندازه ارتش اوکراین و ممنوعیت استقرار نیروهای ناتو؛ تخصیص دارایی‌های بلوکه‌شده روسیه به سرمایه‌گذاری‌های مشترک با آمریکا و تقسیم سود؛ و اعلام عفو عمومی برای هر دو طرف که مبنای قانونی برای جبران خسارت اوکراین را تضعیف می‌کند. این خواسته‌ها، امنیت اوکراین را به‌خطر می‌اندازد و موضع روسیه را تقویت می‌کند، در حالی که تنها نکات مثبت طرح، مانند بازگرداندن کودکان ربوده‌شده و عضویت زودهنگام اوکراین در اتحادیه اروپا، برای جبران این آسیب‌های راهبردی کافی نیستند.

در واکنش به این شرایط، اوکراین و رهبران اروپایی با یک دوراهی سخت مواجه شده‌اند: آیا باید طرح را با وجود ناعادلانه بودن بپذیرند یا برای مبارزه بدون حمایت کامل آمریکا آماده شوند؟ اروپا تاکنون با کوتاهی در ارسال تسلیحات و اقدام آهسته در مورد دارایی‌های بلوکه‌شده روسیه، خود را در موقعیت فعلی قرار داده است. در حالی که ترامپ و تیمش به وضوح اروپا را به‌عنوان «سودجو» می‌نگرند و تمایلی به توجه به نگرانی‌های امنیتی اروپا ندارند، این آخرین فرصت اروپا برای اعمال نفوذ و تغییر جهت مذاکرات به‌سمت یک توافق آبرومندانه‌تر است.

این وضعیت، لزوم اقدامات فوری و قاطعانه از سوی رهبران ملی اروپا را برجسته می‌کند. در وهله اول، اروپا باید فوراً به‌صورت اجماعی، آزادسازی دارایی‌های مسدودشده روسیه را برای حمایت از اوکراین بپذیرد و ریسک‌های حقوقی ناشی از آن را مشترکاً قبول کند. این اقدام بزرگ‌ترین و سریع‌ترین کمک ممکن است. در گام دوم، اروپا باید اوکراین را به موشک‌های دوربرد مجهز کند تا بتواند مواضع و زیرساخت‌های کلیدی روسیه را هدف قرار دهد و موقعیت چانه‌زنی خود را تقویت نماید. عدم اقدام قاطع از سوی اروپا، نه‌تنها امنیت اوکراین را تهدید می‌کند، بلکه اعتبار تعهدات بلندمدت اروپا را زیر سؤال برده و نشان می‌دهد که اروپا در نهایت تمایلی به پرداخت هزینه‌های واقعی برای حفظ امنیت و حاکمیت قاره خود ندارد، در حالی که آمریکا قصد دارد از مسائل امنیتی اروپا صرفاً برای کسب منافع تجاری و مالی محدود خود استفاده کند./ منبع