پکن برای مهار نفوذ در حال گسترش موساد در ایران اقدام می‌کند

کارشناسان نظامی و آژانس‌های اطلاعاتی چین به طور فزاینده‌ای نفوذ عمیق موساد در ایران را به مثابه باز شدن «جعبه پاندورا»ی ریسک‌های امنیتی جهانی توصیف می‌کنند. از دیدگاه پکن، عملیات اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا، به‌ویژه آن‌هایی که پس از سال ۲۰۱۵ گسترش یافته و در سال‌های ۲۰۲۵-۲۰۲۶ شتاب گرفته‌اند، نشان‌دهنده تکامل یک میدان نبرد جدید است. توانایی موساد در جای‌گذاری عوامل، به خطر انداختن پایگاه‌های داده حساس، غیرفعال کردن شبکه‌های راداری و تسهیل حملات دقیق از داخل خاک ایران، به‌عنوان تغییری به سوی چیزی که تحلیلگران چینی آن را «جنگ اطلاعاتی و هوشمند» می‌نامند، تفسیر می‌شود.

این مدل ترکیبی از خرابکاری سایبری، جذب نیروی داخلی، نفوذ فناورانه و هماهنگی عملیاتی است که در آن، عملیات اطلاعاتی زیرساخت‌های دفاعی را قبل از شروع اقدام نظامی از درون تهی می‌کند. برای چین، پیامدهای این امر بسیار فراتر از ایران است. در گفتمان امنیتی چین، عملیات اسرائیل در ایران مکرراً به‌عنوان مدرکی ذکر می‌شود که جنگ اطلاعاتی اکنون مقدم بر درگیری نظامی است. موفقیت موساد در کاشتن عوامل و غیرفعال کردن سیستم‌های راداری و پدافند هوایی ایران از درون، به‌عنوان یک «الگوی جدید جنگ اطلاعاتی» توصیف شده است. این تاکتیک‌ها به جای مقابله خارجی با پدافند هوایی، آن‌ها را از درون تضعیف و بازدارندگی را قبل از ورود هواپیماها به حریم هوایی مورد مناقشه، خنثی می‌کنند.

تحلیلگران چینی معتقدند که عملیات موساد، آسیب‌پذیری‌های ساختاری در سیستم‌های امنیتی و اداری ایران را آشکار کرده است. این رخنه ها ضعف در بررسی‌های داخلی، امنیت دیجیتال و هماهنگی بین سازمانی را به نمایش گذاشت. در پکن، این رویداد به‌عنوان یک هشدار خوانده شد؛ یادآوری این‌که جنگ اطلاعاتی می‌تواند از شکاف‌های اداری به همان اندازه مؤثر باشد که از آسیب‌پذیری‌های میدان نبرد. اگر دولتی با نهادهای امنیتی گسترده بتواند با چنین نفوذی روبرو شود، روش‌های مشابهی می‌تواند زیرساخت‌های استراتژیک در جاهای دیگر، از جمله کریدورهای تجاری و انرژی مرتبط با ابتکار «کمربند و راه» را هدف قرار دهد.

با تشدید گزارش‌های نفوذ اطلاعاتی اسرائیل، پکن هماهنگی ضدجاسوسی خود با تهران را عمیق‌تر کرد. نهادهای امنیتی چین از نظارت بر روش‌های موساد به تحلیل پیامدهای ساختاری آن‌ها روی آوردند و تجربه ایران را به‌عنوان یک مورد عملیاتی زنده در نظر گرفتند. از ژانویه ۲۰۲۶، همکاری‌ها برای شامل شدن ارزیابی‌های مشترک از مسیرهای نفوذ، آسیب‌پذیری‌های دیجیتال و نقاط دسترسی اداری گسترش یافت.

چین استقرار یک «دیوار بزرگ دیجیتال» را با جایگزینی نرم‌افزارهای غربی با سیستم‌های امن و رمزگذاری‌شده چینی در ایران آغاز کرد. این همکاری به ارتقاء سیستم ناوبری بیدو، رادارها و سامانه‌های پدافند هوایی پیشرفته نیز کشیده شد. فراتر از همکاری دوجانبه، پکن به دنبال قرار دادن ایران در چارچوب سازوکارهای امنیتی چندجانبه از طریق سازمان همکاری شانگهای بوده است. این سازمان با فراهم کردن کانال‌های نهادی برای تبادل اطلاعات در مورد ریسک‌های امنیتی فرامرزی، به تقویت یکپارچگی تهران در یک شبکه امنیتی گسترده‌تر اوراسیایی کمک می‌کند./ منبع