محاصره قُصره؛ راهبرد اسرائیل برای اخراج خاموش فلسطینیان از کرانه باختری

محاصره شهرک قصره نشان می‌دهد که چگونه اسرائیل با همکاری ارتش و شهرک‌نشینان، زندگی روزمره را برای تصاحب اراضی فلسطینیان غیرممکن می‌سازد.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «محاصره قُصره؛ راهبرد اسرائیل برای اخراج خاموش فلسطینیان از کرانه باختری» به قلم مریم برغوثی (Mariam Barghouti) در نیوعرب (The New Arab) منتشر شده است. این یادداشت با بررسی محاصره این شهرک فلسطینی، نشان می‌دهد که چگونه نهادهای نظامی و شهرک‌نشینان اسرائیلی با تقسیم کار، راهبرد جدیدی را برای اعمال فشار و کوچاندن اجباری ساکنان کرانه باختری پیش می‌برند. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.

بیش از دو هفته است که شهرک فلسطینی قُصره تحت محاصره اسرائیل قرار دارد. این محاصره که ابتدا با حمله شهرک‌نشینان مسلح و قطع آب و برق با هدف بیرون‌راندن خانواده‌های فلسطینی آغاز شد، پس از جلب توجه رسانه‌ها به یک عملیات نظامی تغییر شکل داد. ارتش اسرائیل با جایگزین‌شدن به‌جای شهرک‌نشینان، این منطقه را یک منطقه بسته نظامی اعلام کرد. با این حال، تفاوت ظاهری میان لباس فرم ارتش و لباس شهرک‌نشینان، واقعیت میدانی را پنهان نمی‌کند؛ هر دو گروه در حال تحمیل یک واقعیت سیاسی مشترک هستند که در آن فلسطینیان امکان زندگی آزادانه در خانه‌های خود را ندارند.

آنچه در قُصره می‌گذرد، صرفاً روایتی از مصونیت شهرک‌نشینان نیست، بلکه نمایش دقیقی از پیشبرد پروژه سلب مالکیت از طریق تقسیم کار میان نهادهای اسرائیلی است. برخلاف تصور رایج از محاصره که با دیوارهای پیوسته و تانک‌ها شناخته می‌شود، کرانه باختری شاهد شکل‌گیری حصارهای پراکنده و متحرک است. تا دسامبر ۲۰۲۵، موانع حرکتی برای ۳.۴ میلیون فلسطینی ساکن این منطقه ۴۳ درصد افزایش یافته است. ایجاد دروازه‌های امنیتی، مسدودکردن جاده‌ها، احداث پاسگاه‌های نظامی و تغییر کاربری اراضی به مناطق نظامی، آزادی عمل و حرکت فلسطینیان را به‌شدت مشروط و محدود کرده است.

این محدودیت‌های شبکه‌ای، کرانه باختری را به یک زندان بزرگ روباز تبدیل کرده است؛ زندانی که دیوارهای آن به‌طور مداوم جابه‌جا می‌شوند. راهبرد تل‌آویو در این منطقه، ازبین‌بردن تمایز میان مفهوم «خانه» و «خط مقدم» است. پیام این خشونت سازمان‌یافته دولتی روشن است: هر خانه یا زمین فلسطینی می‌تواند به یک هدف تبدیل شود. اسرائیل به‌جای اخراج دسته‌جمعی یا تخریب کامل شهرها، مشابه آنچه در غزه رخ می‌دهد، تلاش می‌کند با مهندسی شرایط محیطی، هزینه ماندن را به فلسطینیان بیاموزد و آن‌ها را به این نتیجه برساند که ادامه زندگی و بزرگ‌کردن فرزندان در خانه‌هایشان دیگر امن و ممکن نیست.

محاصره قُصره نمادی از معماری استعمار در کرانه باختری است. در حالی که غزه معنای محاصره از بیرون را به جهان نشان داده است، قُصره و کرانه باختری نماینده نوع دیگری از محاصره‌اند که از درون می‌جوشد و حلقه‌های آن هر روز بر زندگی روزمره فلسطینیان تنگ‌تر می‌شود. این نه فقط نبرد چند خانواده با شهرک‌نشینان، بلکه رویارویی یک ملت با سیستمی است که قصد دارد از طریق سلب امنیت و فرسایش زندگی روزمره، اراده آن‌ها را برای ماندن در سرزمین‌هایشان در هم بشکند./ منبع