ناوگان آزادی به مأموریت خود دست یافت

در ساعات اولیه روز ۹ ژوئن، نیروهای اسرائیلی کشتی «مدلین»را در آب‌های بین‌المللی، در نزدیکی سواحل نوار غزه، متوقف کردند. این قایق تفریحی که حامل ۱۲ فعال از هفت کشور و کمک‌های بشردوستانه و مواد غذایی بود، بیش از یک هفته در حال حرکت بود. در میان فعالان، گرتا تونبرگ نیز حضور داشت که به دلیل حمایت مداومش از مبارزه فلسطینیان، بارها توسط سیاستمداران اسرائیلی و دیگران مورد اهانت و تمسخر قرار گرفته است. کمک‌های موجود در کشتی نمادین بود و اگر به فلسطینیان گرسنه در غزه می‌رسید، تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کرد. تخمین‌های سازمان ملل نشان می‌دهد که حداقل ۵۰۰ کامیون کمک روزانه برای تأمین نیازهای اولیه مردم غزه مورد نیاز است. همچنین انتظار می‌رفت که نیروهای اسرائیلی پیش از رسیدن کشتی به سواحل غزه، آن را متوقف کنند.

«مدلین» توسط ائتلاف ناوگان آزادی (FFC) سازماندهی شده بود؛ گروهی مردمی که در همبستگی با مردم فلسطین فعالیت می‌کند. در ماه می، قایق دیگری از این ائتلاف به نام کانشنس (Conscience) درست در خارج از آب‌های سرزمینی مالت توسط پهپادها مورد حمله قرار گرفت. خسارت وارده به حدی بود که نتوانست به سفر خود به غزه ادامه دهد. ائتلاف ناوگان آزادی بخشی از تلاشی پانزده‌ساله توسط فعالان برای شکستن محاصره غزه است. در سال ۲۰۱۰، ناوگانی متشکل از ۶ کشتی از ترکیه به سمت نوار غزه حرکت کرد؛ اما پیش از رسیدن، نیروهای اسرائیلی آن را در آب‌های بین‌المللی متوقف کردند. بزرگ‌ترین کشتی، «ماوی مرمره»، توسط کماندوهای اسرائیلی مورد یورش قرار گرفت که در پی آن ۹ فعال و روزنامه‌نگار که همگی شهروند ترکیه بودند، کشته شدند. تا به امروز، عدالتی در حق قربانیان «ماوی مرمره» اجرا نشد.

بر اساس قوانین بین‌الملل، توقیف هر دو کشتی «ماوی مرمره» و «مدلین» غیرقانونی است. نیروهای اسرائیلی هیچ صلاحیت قانونی برای بازداشت فعالان بین‌المللی در آب‌های بین‌المللی ندارند. غزه در کنار دریای مدیترانه قرار دارد، با این حال برای دهه‌ها از همسایگان مدیترانه‌ای خود کاملاً جدا افتاده است. محاصره هوایی، زمینی و دریایی اسرائیل از سال ۲۰۰۷ آغاز شد، اما حتی پیش از آن نیز، نیروهای دریایی اسرائیل دسترسی به خط ساحلی غزه را نظارت و محدود می‌کردند. توافقات اسلو در سال ۱۹۹۳ به فلسطینیان حاکمیت کامل بر آب‌های خود را اعطا نکرد؛ بلکه تنها به آن‌ها دسترسی به ۲۰ مایل دریایی (۳۷ کیلومتر) از سواحل غزه را برای ماهیگیری، تفریح و استخراج منابع طبیعی مانند گاز داد. این میزان تنها ۱۰ درصد از حد ۲۰۰ مایل دریایی تعیین شده برای کشورهای مستقل تحت کنوانسیون سازمان ملل در مورد حقوق دریا است.

اما حتی این بیست مایل دریایی نیز هرگز توسط رژیم اسرائیل رعایت نشد که فلسطینیان را به فضاهای کوچک‌تر و کوچک‌تر در خط ساحلی محدود کرد. این امر فلسطینیان را کاملاً از دنیای خارج جدا کرده و تأثیر فاجعه‌باری بر سنت دریانوردی و صنعت ماهیگیری غزه داشته است. ماهیگیران مجبور شده‌اند در منطقه‌ای بسیار محدود ماهیگیری کنند که ناگزیر منجر به صید بیش از حد شده است. از آغاز نسل‌کشی، ماهیگیران غزه هدف قرار گرفته و کشته شده‌اند و قایق‌هایشان بمباران و تجهیزاتشان تخریب شده است. در میان آن‌ها، مدلین کلاب، تنها ماهیگیر زن فلسطینی در غزه است که کشتی ناوگان آزادی به نام او نامگذاری شده است. این مادر چهار فرزند بارها در طول نسل‌کشی آواره شده و اکنون در خانه آسیب‌دیده‌اش پناه گرفته است. روزهای ماهیگیری او به پایان رسیده است.

بر اساس قوانین بین‌الملل، اعضای سازمان ملل متحد موظفند در صورت وقوع جنایتی شدید مانند نسل‌کشی، اقدام کنند. آن‌ها وظیفه دارند تحریم‌ها، از جمله تحریم تسلیحاتی، اعمال کنند. در عوض، اتحادیه اروپا، که اکثر فعالان «مدلین» از آنجا هستند، نه تنها این تعهد را رها کرده، بلکه با وجود مخالفت قاطع افکار عمومی در اروپا با رژیم اسرائیل و نسل‌کشی مداوم آن، همچنان به تأمین تسلیحات برای اسرائیل ادامه داده است. فعالان «مدلین» می‌دانستند که به مقصد خود نخواهند رسید، اما تصمیم گرفتند در این اقدام همبستگی خطرناک شرکت کنند تا توجه جهان را دوباره به غزه جلب کرده و بی‌عملی مجرمانه دولت‌هایشان را برجسته سازند. «مدلین» ممکن است در دریا متوقف شده باشد، اما پیام آن دوردست‌ها را پیمود: محاصره نه نامرئی است و نه برای همیشه باقی خواهد ماند. هر کشتی توقیف شده، هر فعال بازداشت شده، هر عمل نافرمانی، دوباره تأکید می‌کند که غزه فراموش نشده است و تا زمانی که آزادی بازگردد و عدالت برقرار شود، دریا خط مقدم در مبارزه برای آزادی فلسطین باقی خواهد ماند./ منبع