گزارشگری در غزه وظیفه ماست، اما چه کسی از خبرنگاران محافظت می‌کند؟
پس از سه سال جنگ و کشته‌شدن صدها روزنامه‌نگار در غزه، لباس مطبوعات به جای ابزار حفاظت به هدف نظامی تبدیل شده و آگاهی جهانی بدون اقدام عملی بی‌ثمر مانده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «گزارشگری در غزه وظیفه ماست، اما چه کسی از خبرنگاران محافظت می‌کند؟» به قلم پلستیا العقاد (Plestia Alaqad) در نیو عرب (The New Arab) منتشر شده است. این یادداشت با تکیه بر تجربه‌های میدانی خبرنگاران فلسطینی در غزه، هدف قرار گرفتن سیستماتیک اصحاب رسانه توسط اسرائیل و کم‌کاری رسانه‌های بین‌المللی در قبال این جنایات را روایت می‌کند. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
هم‌زمان با سالگرد هفتم اکتبر، بار دیگر سیل درخواست‌های مصاحبه رسانه‌های غربی به سوی فلسطینیان سرازیر شده است؛ رسانه‌هایی که تنها در زمان تهاجم یا نسل‌کشی به یاد غزه می‌افتند و دغدغه اصلی‌شان این است که آیا مصاحبه‌شونده حماس را محکوم می‌کند یا خیر. این در حالی است که از آغاز جنگ در غزه، بر اساس آمارهای رسمی بیش از ۷۴ هزار فلسطینی از جمله بیش از ۲۱ هزار کودک کشته شده‌اند، نزدیک به دو میلیون نفر آواره گشته‌اند و ۸۰ درصد زیرساخت‌های باریکه غزه ویران شده است. در این میان، پوشیدن جلیقه و کلاه ایمنی مطبوعات نه تنها امنیتی برای خبرنگاران ایجاد نکرده، بلکه آنان را به هدفی مستقیم تبدیل کرده است؛ به گونه‌ای که طبق آمار کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران، تاکنون ۲۴۷ خبرنگار کشته، ۱۷۴ نفر زخمی و ۱۱۸ نفر زندانی شده‌اند.
روزنامه‌نگارانی همچون حاتم رواغ و محمد ابوصفیه که از نخستین روزهای جنگ در میدان حضور داشتند، همواره میان وظیفه ثبت حقیقت و هراس از به خطر افتادن جان خانواده‌هایشان به دلیل شغلشان در نوسان بوده‌اند. سرنوشت وائل الدحدوح، خبرنگار الجزیره که پس از کشته‌شدن اعضای خانواده‌اش در حمله هوایی اسرائیل ناچار شد خبر همان فاجعه را گزارش کند، کابوس دائمی خبرنگاران غزه بوده است. حتی بلال جادالله، بنیان‌گذار «خانه مطبوعات فلسطین» که به ده‌ها خبرنگار جوان آموزش داده بود چگونه در میدان جنگ ایمن بمانند و در انتخاب واژگان دقت کنند، خود هدف اصابت گلوله تانک یا حمله هوایی اسرائیل به خودرویش قرار گرفت و جان باخت.
کشته‌شدن پی‌درپی همکاران رسانه‌ای در غزه نشان داد که وقتی فردی که اصول حفاظت را آموزش می‌داد، خود امنیت ندارد، جلیقه و کلاه مطبوعاتی نیز هیچ بازدارندگی‌ای ایجاد نمی‌کند. با این حال، خبرنگارانی که همچنان در غزه مانده‌اند، ادامه گزارشگری را وظیفه خود می‌دانند؛ هرچند پس از گذشت سه سال به خوبی دریافته‌اند که صرفِ آگاه‌شدن جهان برای توقف کشتار کافی نیست و دانش و اطلاع‌رسانی بدون پاسخ‌گویی و عدالت هیچ معنایی ندارد.
اکنون با گذشت سه سال از آغاز نسل‌کشی، به دلیل هدف قرار گرفتن مستقیم نهاد روزنامه‌نگاری، پوشش خبری از داخل غزه روزبه‌روز کاهش می‌یابد. در حالی که کشتار خبرنگاران در غزه رویه‌ای خطرناک برای آینده فعالیت رسانه‌ای در سراسر جهان ایجاد کرده است، بسیاری از رسانه‌های بین‌المللی با انتخاب زبان به اصطلاح محتاطانه، پنهان‌کردن واقعیت‌ها و عادی‌سازی خشونت، در تداوم این بی‌عدالتی شریک هستند. ثبت حقیقت وظیفه خبرنگاران غزه است، اما مسئولیت تبدیل این حقیقت به اقدام عملی نباید تنها بر دوش آنان رها شود./ منبع