از سپر امنیتی تا سیبل موشکی؛ آینده پایگاههای نظامی آمریکا در خلیج فارس
آسیبپذیری پایگاههای آمریکا در جریان درگیری با ایران، پنتاگون و کشورهای عربی را به بازنگری در راهبرد امنیتی خلیج فارس وادار کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقالهای با عنوان «از سپر امنیتی تا سیبل موشکی؛ آینده پایگاههای نظامی آمریکا در خلیج فارس» به قلم داریو سباغی (Dario Sabaghi) در نیو عرب (The New Arab) منتشر شده است. این تحلیل پیامدهای حملات موشکی ایران به پایگاههای نظامی ایالات متحده در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و احتمال بازآرایی یا کاهش حضور نظامی واشنگتن در منطقه را بررسی میکند. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
بیش از چهار دهه حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس با هدف ایجاد بازدارندگی، ارائه تضمینهای امنیتی به متحدان عرب و نمایش قدرت در غرب آسیا تعریف شده بود. با این حال، درگیریهای اخیر میان آمریکا، اسرائیل و ایران این موازنه سنتی را برهم زد. حملات تلافیجویانه ایران به تأسیسات نظامی آمریکا نشان داد که میزبانی از نیروهای آمریکایی، بهجای تضمین امنیت کشورهای منطقه، خاک آنها را به هدف مستقیم تبدیل کرده است. اکنون پنتاگون بازنگری در ساختار حضور حدود ۵۰ هزار نیروی خود در ۲۰ مرکز نظامی منطقه را بررسی میکند.
حملات تلافیجویانه تهران به حداقل ۱۵ مرکز نظامی آمریکا در قطر، بحرین و کویت آسیب وارد کرد و نقاط ضعفی را در سامانههای هشدار سریع، تأسیسات ارتباطی و لجستیکی آشکار ساخت. اگرچه سامانههای یکپارچه پدافندی مانع از خسارات سنگینتر شدند، اما ضربه راهبردی وارد شده است. این تحولات همزمان با راهبرد امنیت ملی واشنگتن مبنی بر کاهش اولویت خاورمیانه، کشورهای خلیج فارس را نسبت به پایداری چتر امنیتی آمریکا دچار تردید کرده و احتمال بازتنظیم روابط این کشورها با تهران را افزایش داده است.
در واکنش به این فضا، کشورهای عربی راهبرد تنوعبخشی به شرکای امنیتی و تلاش برای خودمختاری دفاعی را سرعت بخشیدهاند. اقداماتی نظیر فعالسازی فرماندهی نظامی مشترک شورای همکاری خلیج فارس، خریدهای تسلیحاتی از ترکیه، اروپا، چین و پاکستان و همچنین پیمانهای دفاعی منطقهای مانند توافق مکه در همین چارچوب پیگیری میشوند. با وجود این، وابستگی عمیق به زیرساختها، آموزش و تسلیحات پیشرفته آمریکایی مانع از آن میشود که جایگزینی سریع و کامل برای واشنگتن شکل بگیرد.
سناریوی محتمل برای آینده، تبدیل حضور نظامی آمریکا از پایگاههای بزرگ و متمرکز به الگوی «استقرار چرخشی و پراکنده» است. در این ساختار، واشنگتن از نقش یک ضامن مطلق امنیتی به شریکی با پایگاههای کوچکتر اما ادغامشدهتر تغییر وضعیت میدهد تا هم آسیبپذیری نیروهای خود را در برابر حملات موشکی و پهپادی کاهش دهد و هم نفوذ عملیاتی، اطلاعاتی و سیاسی خود را در خلیج فارس حفظ کند./ منبع
