جایی که جنگ هنوز جنگ است
جنگ در سواحل جنوبی ایران همچنان ادامه دارد و زندگی غیرنظامیان را مختل کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «جایی که جنگ هنوز جنگ است» نوشته آرش عزیزی (Arash Azizi) در آتلانتیک (Atlantic)، به تداوم درگیریهای نظامی در سواحل جنوبی ایران و شکاف میان روایت رسمی از پایان جنگ و واقعیت میدانی میپردازد. استمرار حملات و ناامنی، مفهوم «نه جنگ، نه صلح» را برای ساکنان مناطق جنوبی به تجربهای ملموس و پرهزینه تبدیل کرده است. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
با وجود آنکه در سطح سیاسی از پایان درگیریهای مستقیم و ورود به مرحلهای موسوم به «نه جنگ، نه صلح» سخن گفته میشود، شرایط میدانی در جنوب ایران تصویر متفاوتی را نشان میدهد. حملات متقابل میان ایران و آمریکا همچنان ادامه دارد و ساکنان مناطق ساحلی هر روز با پیامدهای امنیتی و انسانی این وضعیت روبهرو هستند. از این منظر، پایان رسمی جنگ به معنای بازگشت امنیت برای همه مناطق کشور نبوده و بخشهایی از ایران همچنان درگیر تبعات مستقیم عملیات نظامی هستند.
سواحل جنوبی ایران، بهویژه بندرعباس، طی هفتههای اخیر بیشترین فشار را تحمل کردهاند. تکرار انفجارها، حملات هوایی و نگرانی دائمی از تشدید درگیری، زندگی روزمره شهروندان را مختل کرده و احساس ناامنی فراگیری ایجاد کرده است. بسیاری از ساکنان معتقدند که تمرکز رسانهای و سیاسی بر تهران، موجب نادیده گرفته شدن شرایط دشوار مناطق جنوبی شده و خسارتهای انسانی و اقتصادی این مناطق بازتاب کافی پیدا نکرده است.
بر اساس گزارشهای رسمی ایران، حملات آمریکا در دو هفته گذشته بخشهای مختلفی از نوار ساحلی کشور و جزایر خلیج فارس را هدف قرار داده و دهها غیرنظامی جان خود را از دست دادهاند. دامنه این حملات از ماهشهر در جنوبغربی تا چابهار در جنوبشرقی امتداد یافته و نشان میدهد که فشار نظامی بر زیرساختهای ساحلی و بنادر ایران همچنان ادامه دارد. این وضعیت علاوه بر خسارتهای انسانی، فعالیتهای اقتصادی، حملونقل دریایی و تجارت منطقهای را نیز با اختلال مواجه کرده است.
همزمان، ایران نیز به حملات خود علیه کشتیها و متحدان آمریکا در خلیج فارس ادامه داده است؛ موضوعی که نشان میدهد چرخه اقدامات متقابل هنوز متوقف نشده و احتمال گسترش تنشها همچنان وجود دارد. در چنین شرایطی، وضعیت موجود نه یک آتشبس پایدار، بلکه مرحلهای از درگیری فرسایشی است که میتواند برای مدت طولانی ادامه یابد.
تداوم این شرایط، شکاف میان برداشتهای سیاسی و واقعیت اجتماعی را عمیقتر کرده است. در حالی که تصمیمگیران از مدیریت بحران و کنترل تنش سخن میگویند، ساکنان مناطق درگیر همچنان با آثار مستقیم جنگ زندگی میکنند و امنیت را تجربه نمیکنند. همین مسئله میتواند به افزایش نارضایتی اجتماعی و انتقاد از نحوه مدیریت بحران منجر شود؛ بهویژه اگر مناطق مرزی و ساحلی همچنان بار اصلی هزینههای نظامی را بر دوش بکشند. در مجموع، استمرار وضعیت «نه جنگ، نه صلح» نهتنها خطر فرسایش امنیت داخلی را افزایش میدهد، بلکه میتواند چشمانداز ثبات در خلیج فارس را نیز بیش از پیش با ابهام مواجه سازد./منبع
