ترامپ در توافق با ایران، منافع خود را بالاتر از هر چیز دیگری قرار داد
رئیسجمهور آمریکا برای دستاوردهای انتخاباتی کوتاهمدت، منافع متحدان کلیدی خود را در خاورمیانه قربانی کرد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشت حاضر با عنوان « ترامپ در توافق با ایران، منافع خود را بالاتر از هر چیز دیگری قرار داد» به قلم تامس فریدمن (Thomas L. Friedman) در روزنامه نیویورک تایمز (The New York Times) منتشر شده است. این نگارش با رویکردی انتقادی، توافق مقدماتی میان ایالات متحده و ایران را حاصل تسلیم اقتصادی واشنگتن و ترجیح منافع شخصی و انتخاباتی رئیسجمهور آمریکا بر تعهدات استراتژیک این کشور با متحدان منطقهایاش ارزیابی میکند. در ادامه، چکیده این یادداشت آمده است.
توافق مقدماتی اخیر میان ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران، بیش از آنکه یک سند دیپلماتیک متوازن باشد، شباهت رویکردی به یک اعلام ورشکستگی تجاری و تسلیم کامل اقتصادی دارد. مواضع مقامات ارشد ایران پس از اعلام جزئیات این توافق نشان میدهد که تهران توانسته است واشنگتن را در موقعیت ضعف قرار دهد و این توافق را به عنوان سندی از ناکامی استراتژیک ایالات متحده بازنمایی کند. برای درک ریشههای این تصمیم، نیازی به تحلیل پیچیده سیاست خارجی نیست، بلکه باید پویاییهای سیاست داخلی آمریکا را مورد ارزیابی قرار داد.
بررسی رفتارهای سیاسی نشان میدهد که متحدان سنتی واشنگتن در منطقه، از جمله اسرائیل و کشورهای عرب حوزه خلیج فارس، وجهالمصالحه رقابتهای انتخاباتی درونآمریکایی شدهاند. انگیزه اصلی پشت این چرخش ناگهانی، هراس از پیامدهای تورم مواد غذایی و افزایش چشمگیر قیمت بنزین ناشی از تنشها در خاورمیانه است؛ پدیدهای که میتوانست به شکست سنگین حزب حاکم در انتخابات میاندورهای کنگره در ایالتهای کلیدی مانند پنسیلوانیا، جورجیا و میشیگان منجر شود. در صورت از دست رفتن اکثریت در مجلس نمایندگان و سنا، کاخ سفید با تحقیقات گسترده پیرامون استفاده از قدرت برای منافع شخصی و حتی احتمال استیضاح مواجه میشد. به همین دلیل، توقف فوری تنشها برای کاهش قیمتها تا پیش از ماه نوامبر، به یک ضرورت حیاتی تبدیل شد.
این رفتار نمونهای از رها کردن اصول بنیادین و متحدان راهبردی برای حفظ بقای سیاسی و منافع شخصی است. این نگاه منفعتطلبانه حتی در روابط درونسازمانی هیئت حاکمه آمریکا نیز مشهود است؛ جایی که از هماکنون زمینهسازی برای مقصر جلوه دادن معاون رئیسجمهور در صورت شکست توافق آغاز شده تا مسئولیت دستاوردهای مثبت احتمالی صرفاً به شخص رئیسجمهور نسبت داده شود.
پیامدهای این رویکرد بدبینانه و ابزارگرایانه در تغییر موضع ناگهانی واشنگتن مشهود است؛ دولتی که تا پیش از این بر لزوم ایستادگی در برابر تهران و حمایت از تغییرات داخلی تاکید داشت، اکنون به ستایش از رهبران ایران روی آورده است. برآیند این توافق تاکنون، تقویت موقعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران در سطح منطقه و افزایش آسیبپذیری کشورهای همسایه در برابر نفوذ و تصمیمات تهران بوده است. در نهایت، این چرخش دیپلماتیک نشاندهنده غلبه مطلق محاسبات کوتاهمدت داخلی بر دکترینهای کلان امنیت بینالملل است./منبع
