فرا رسیدن زمان رفتن هگست
شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان، فشارها برای برکناری وزیر دفاع آمریکا را افزایش داده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «فرا رسیدن زمان رفتن هگست» به قلم دبلیو. جی. هنینگن (W.J. Hennigan) در نیویورک تایمز (New York Times) منتشر شده است که به بررسی پیامدهای شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ برای موقعیت پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، و افزایش فشارهای سیاسی و حقوقی برای برکناری او در پی مدیریت جنگ ایران می‌پردازد. در ادامه، چکیده این یادداشت را می‌خوانید.
شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و واگذاری کنترل هر دو مجلس کنگره به دموکرات‌ها، فشارها برای برکناری پیت هگست، وزیر دفاع این کشور، را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داده است. عملکرد او در مدیریت جنگ ایران، پیامدهای اقتصادی و انرژی ناشی از این درگیری و مواضع آشکارش در حمایت از ادامه جنگ، به محور انتقادهای سیاسی تبدیل شده است. در شرایطی که دولت با کاهش حمایت عمومی مواجه شده، موقعیت وزیر دفاع نیز بیش از گذشته متزلزل به نظر می‌رسد.
هگست در واکنش به افزایش فشارها، ویدئویی با لحنی تهاجمی و دفاعی در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد و ضمن دفاع از عملکرد خود، بر ادامه مسیر دولت و حمایت از رئیس‌جمهور تأکید کرد. این اقدام در شرایطی صورت گرفت که احتمال آغاز روند استیضاح و تلاش دوحزبی برای کنار گذاشتن او از وزارت دفاع مطرح شده است. هگست در این پیام تلاش کرد خود را در جایگاه مدیری مصمم نشان دهد که قصد عقب‌نشینی ندارد؛ اما در واشنگتن، ارزیابی‌ها حاکی از آن است که ادامه حضور او در رأس پنتاگون ممکن است به روزها محدود باشد.
پیروزی گسترده دموکرات‌ها زمینه را برای افزایش نظارت کنگره بر عملکرد وزارت دفاع فراهم کرده است. رهبران دموکرات اعلام کرده‌اند که پس از آغاز به کار کنگره جدید در ژانویه، تحقیقات و جلسات استماع درباره اقدامات هگست را در دستور کار قرار خواهند داد. هم‌زمان، توماس مَسی، نماینده جمهوری‌خواه ایالت کنتاکی، قرار است طرح مواد استیضاح وزیر دفاع را ارائه کند. مطرح شدن چنین اقدامی از سوی یک عضو حزب جمهوری‌خواه، نشان‌دهنده آن است که مخالفت با ادامه فعالیت هگست صرفاً به صفوف دموکرات‌ها محدود نمانده است.
بااین‌حال، احتمال موفقیت نهایی روند استیضاح چندان بالا ارزیابی نمی‌شود. انتظار می‌رود دموکرات‌ها بتوانند حمایت تعدادی از جمهوری‌خواهان را برای تصویب قطعنامه در مجلس نمایندگان جلب کنند، اما عبور آن از سنا که همچنان در اختیار جمهوری‌خواهان است، بعید به نظر می‌رسد. با وجود این، اهمیت سیاسی چنین اقدامی فراتر از نتیجه حقوقی آن است؛ زیرا می‌تواند عملکرد وزیر دفاع را به موضوعی مستمر در مباحث عمومی و نظارت پارلمانی تبدیل کند و هزینه سیاسی حمایت از او را برای دولت افزایش دهد.
یکی از مهم‌ترین محورهای انتقاد، ضعف در برنامه‌ریزی نظامی برای جنگ ایران است. بسته شدن تنگه هرمز و اختلال گسترده در بازارهای انرژی از پیامدهایی بود که به اعتقاد منتقدان، وزارت دفاع باید پیشاپیش احتمال وقوع آن را در محاسبات راهبردی خود لحاظ می‌کرد. اختلال در انتقال انرژی، افزایش قیمت سوخت و فشار اقتصادی بر مصرف‌کنندگان آمریکایی، نارضایتی عمومی را تشدید کرد و به یکی از عوامل شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات تبدیل شد.
در این میان، هگست نه‌تنها مسئولیت مستقیم مدیریت نظامی این درگیری را بر عهده دارد، بلکه از برجسته‌ترین مدافعان ادامه آن نیز محسوب می‌شود. همین مسئله موقعیت او را در برابر انتقادهای سیاسی آسیب‌پذیرتر کرده است. نارضایتی رأی‌دهندگان از جنگ و پیامدهای اقتصادی آن، اکنون به افزایش قدرت نظارتی دموکرات‌ها در کنگره منجر شده و می‌تواند فشار بیشتری بر دولت وارد کند.
تجربه تاریخی سال ۲۰۰۶ نیز در این زمینه قابل‌توجه است. پس از پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آن سال، که بخشی از آن ناشی از نارضایتی عمومی از مدیریت جنگ عراق بود، جورج بوش پسر استعفای دونالد رامسفلد، وزیر دفاع وقت، را اعلام کرد. این سابقه نشان می‌دهد که شکست انتخاباتی ناشی از ناکامی‌های نظامی می‌تواند به تغییرات جدی در ساختار مدیریتی دولت منجر شود.
در مجموع، ادامه حضور هگست در وزارت دفاع با چالش‌های فزاینده‌ای روبه‌روست. مسئله اصلی برای دولت ترامپ، صرفاً حفظ یک مقام اجرایی نیست، بلکه نحوه پاسخ‌گویی به پیام انتخاباتی رأی‌دهندگان درباره جنگ، هزینه‌های اقتصادی و مدیریت امنیت ملی است. مقاومت هگست در برابر انتقادها ممکن است به‌جای تثبیت موقعیتش، فشارها برای برکناری او را تشدید کند./ منبع