دموکراسی آمریکا در خطر است، منتظر منجی نمانید

نجات دموکراسی آمریکا به مشارکت شهروندان وابسته است، نه ظهور یک منجی سیاسی.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «دموکراسی آمریکا در خطر است، منتظر منجی نمانید» نوشته اسکای پرمن (Skye Perryman) در نیویورک تایمز (New York Times)، با تمرکز بر فرسایش نهادهای دموکراتیک در دوره بازگشت دونالد ترامپ، بر محدودیت نقش دادگاه‌ها و انتخابات در مهار عقب‌گرد دموکراتیک تأکید دارد و مشارکت مستقیم شهروندان را برای حفظ ظرفیت‌های دموکراتیک ضروری می‌داند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.

دموکراسی آمریکا در دوره بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید با فشارهای فزاینده مواجه شده است. افزایش مناقشات سیاسی، تضعیف برخی هنجارهای دیرینه و نارضایتی گسترده شهروندان از نحوه عملکرد نظام سیاسی، نشانه‌هایی از بحرانی عمیق‌تر در ساختار حکمرانی آمریکا تلقی می‌شود. بااین‌حال، مسئله صرفاً به اقدامات دولت فعلی محدود نیست، بخشی از مشکلات موجود پیش از بحران کنونی نیز وجود داشته و نظام سیاسی آمریکا در تأمین فرصت، نمایندگی و مشارکت برابر برای همه شهروندان با کاستی‌هایی روبه‌رو بوده است.

در برابر سیاست‌های دولت، دستگاه قضایی همچنان یکی از مهم‌ترین موانع در برابر اقدامات بحث‌برانگیز بوده است. دادگاه‌ها در موارد مختلف اقداماتی را که تهدیدی برای حقوق مدنی، آزادی بیان و سیاست‌های مهاجرتی تلقی شده‌اند، متوقف یا محدود کرده‌اند. این روند نشان می‌دهد سازوکارهای نهادی هنوز ظرفیت مقاومت دارند، اما اتکای بیش از حد به قوه قضائیه می‌تواند تصور نادرستی ایجاد کند که بحران دموکراتیک صرفاً از طریق احکام قضایی قابل حل است.

انتخابات میان‌دوره‌ای نیز از همین منظر اهمیت پیدا می‌کند. تغییر موازنه قدرت در کنگره می‌تواند توانایی رئیس‌جمهور برای دورزدن محدودیت‌های قانون اساسی یا اعمال فشار بر کنگره را کاهش دهد. بااین‌حال، حتی یک تغییر انتخاباتی قابل‌توجه نیز به‌تنهایی تضمینی برای بازگشت پایدار به هنجارهای دموکراتیک نیست. اتکا به یک پیروزی انتخاباتی یا انتظار برای ظهور یک رهبر نجات‌بخش می‌تواند بخش مهمی از مسئولیت سیاسی جامعه را نادیده بگیرد.

مشکل اساسی، شکل‌گیری نوعی انتظار منفعلانه در میان شهروندان است؛ گویی دادگاه‌ها، انتخابات یا یک چهره سیاسی قدرتمند در نهایت بحران را برطرف خواهند کرد. چنین رویکردی می‌تواند مشارکت مدنی را به مصرف اخبار سیاسی، فعالیت در شبکه‌های اجتماعی و بحث‌های مجازی محدود کند، بدون آنکه به کنش سیاسی و اجتماعی در سطح جامعه منجر شود.

در مقابل، حفظ دموکراسی مستلزم مشارکت مستمر شهروندان در سطوح مختلف است. سازمان‌دهی اجتماعی در محله‌ها، همکاری با گروه‌های مدنی، حضور در فرایندهای انتخاباتی و فعالیت در حوزه‌های محلی می‌تواند بخشی از این مشارکت باشد. اهمیت این اقدامات در آن است که دموکراسی تنها مجموعه‌ای از نهادهای رسمی نیست، بلکه به رفتار و مشارکت مداوم جامعه نیز وابسته است.

از این منظر، بحران کنونی را نمی‌توان صرفاً به یک دولت، یک انتخابات یا یک مجموعه از احکام قضایی تقلیل داد. اگرچه دادگاه‌ها و انتخابات ابزارهای ضروری برای مهار قدرت اجرایی هستند، پایداری نظام دموکراتیک به مشارکت فعال شهروندان وابسته است. پیام اصلی این رویکرد آن است که انتظار برای بازگشت خودکار هنجارهای گذشته، بدون تلاش اجتماعی و مدنی، می‌تواند به تداوم فرسایش دموکراتیک کمک کند./ منبع