توضیحی بر تعطیلی دولت دموکرات‌ها

تعطیلی موقت دولت یک اقدام صرفاً سیاسی است و هیچ ارتباطی با میزان پولی که دولت از مالیات‌دهندگان می‌گیرد ندارد، اگرچه به میزان هزینه‌های بی‌مسئولانه‌ای که دولت می‌کند ارتباط دارد. دموکرات‌ها کشور را به گروگان گرفته‌اند تا از تصویب یارانه‌های بیمه درمانی دوران اوباما که تا تاریخ ۳۱ دسامبر منقضی نمی‌شود، جلوگیری کنند. در قلب این موضوع، یک روایت ساخته شده توسط حزب دموکرات قرار دارد که حداقل از دوران ریاست‌جمهوری فرانکلین روزولت آغاز شده است: افراد ثروتمند بیش از حد پول می‌سازند و کسانی که درآمد کمتری دارند، حق دارند بخشی از آن را دریافت کنند.

باراک اوباما این روایت را زمانی که برای ریاست‌جمهوری نامزد شد، ترویج کرد. اوباما وعده داد که «ثروت را در سراسر کشور پخش کند» که اساساً به معنای سوسیالیسم است. بسیاری از جوانان در مدارس و دانشگاه‌های عمومی با سوسیالیسم آشنا شده‌اند. زهران ممدانی، سوسیالیست دموکرات، کاندیدای پیشرو برای شهردار نیویورک است. گسترش دولت بزرگ در دوران روزولت باعث ایجاد وابستگی در میان طبقات پایین و متوسط شد. روزولت به ثروتمندان حمله کرد و آن‌ها را «سلطنت‌طلبان اقتصادی» خواند که پول خود را انباشت کرده‌اند (به عبارت دیگر، حاضر نبودند بیشتر به دولت بدهند) و به عقیده او، این باعث کندی بهبود اقتصادی در دوران رکود بزرگ شد. او اعلام کرد که ثروتمندان گناهکارند و «استبداد اقتصادی» ایجاد کرده‌اند.

در سال ۱۹۳۵، روزولت «مالیات بر ثروت» را امضاء کرد که مالیات بر درآمد افرادی که درآمد بالایی داشتند را به‌شدت افزایش داد. این مالیات ساختار درآمدی را ایجاد کرد که تا ۷۵ درصد از افرادی که بیشتر از یک میلیون دلار درآمد داشتند، دریافت می‌کرد و مالیات املاک را به ۷۰ درصد افزایش داد تا برنامه‌های «نیو دیل» خود را پشتیبانی کند. پسر او، الیوت روزولت، گفته است که روزولت از سازمان مالیاتی برای حمله به دشمنان سیاسی خود استفاده کرد. آیا این به نظر شما آشنا نیست؟ همه این اقدامات باعث شد که او چهار دوره ریاست‌جمهوری را برنده شود، پس از این جهت در یک شیوه بدبینانه موثر واقع شد. دموکرات‌های امروزی هنوز از باورهای او حمایت می‌کنند.

ریاست‌جمهوری هری ترومن نیز ادامه‌دهنده انتقاد از ثروتمندان بود. در سخنرانی خود در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال ۱۹۴۸، ترومن گفت که انتخابات آن سال یک انتخاب بین مردم عادی و «قلعه امتیازات ویژه و طمع» بود. دوباره این سخنان به نظر آشنا می‌آید؟ ترومن بسیاری از عباراتی را تکرار کرد که امروز از دموکرات‌ها می‌شنویم، از جمله عدالت و پیشرفت‌گرایی. آیا منصفانه است که کسانی که ابتکار عمل نشان داده‌اند، فداکاری کرده‌اند و طبق قوانین اقتصادی و اخلاقی زندگی کرده‌اند، مجازات شوند، در حالی که کسانی که این کار را نکرده‌اند، یارانه دریافت کنند؟ آیا حمله به افرادی که ریسک کرده‌اند، کسب‌وکارهای کوچک و بزرگ راه‌اندازی کرده‌اند و توانسته‌اند افراد را استخدام کنند، منصفانه است؟ این افراد به دلیل درآمد بیشتر، مالیات‌های بیشتری پرداخت می‌کنند. همان‌طور که دیگران اشاره کرده‌اند، افراد فقیر مالیات بر درآمد نمی‌پردازند.

من زمانی که جوان‌تر بودم هرگز به ثروتمندان حسادت نکردم. می‌خواستم بدانم آن‌ها چگونه ثروتمند شده‌اند تا بتوانم از مثال آن‌ها یاد بگیرم. پیشنهاد می‌کنم سریال‌های شبکه تاریخ را تماشا کنید که برخی از افرادی را که «آمریکا را ساختند» به تصویر می‌کشد. ریسک‌هایی که آن‌ها پذیرفتند و ارزش‌هایی که به آن اعتقاد داشتند، از جمله اینکه آمریکا سرزمین فرصت‌ها است، نه سرزمین حق‌طلبی، در بیشتر مدارس امروزی آموزش داده نمی‌شود. برای دهه‌ها، دموکرات‌ها مثلث ناپاک حسادت، طمع و حق‌طلبی را ترویج کرده‌اند. این به مردم می‌گوید که اگر در زندگی شخصی و حرفه‌ای خود تصمیمات بدی بگیرند، دولت با پول کسانی که تصمیمات درست گرفته‌اند، آن‌ها را نجات خواهد داد.

افرادی که به دلایلی غیر از تقصیر خود فقیر هستند باید کمک شوند، اما هدف نباید این باشد که آن‌ها را در فقر نگه داریم تا همیشه به دموکرات‌ها رای دهند. هدف باید کمک به آن‌ها برای فرار از فقر و مستقل شدن باشد، که همیشه دیدگاه جمهوری‌خواهان و محافظه‌کاران بوده است. استقلال، افراد را از وابستگی به دولت آزاد می‌کند و این به کاهش وابستگی به دموکرات‌ها، که حزب دولت هستند، منتهی خواهد شد./ منبع