مخالفت ترامپ با امضای لایحه مسکن ارزانقیمت، بیتوجهی او به مطالبات معیشتی رایدهندگان را اثبات کرد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشت ی با عنوان « دونالد ترامپ رسماً کنترل اوضاع را از دست داده است» به قلم جان کسیدی (John Cassidy) در نشریه نیویورکر (New Yorker) منتشر شده است. این مطلب با نقد رفتار دمدمیمزاجانه رئیسجمهور آمریکا، تبیین میکند که خودداری ناگهانی او از امضای لایحه دوحزبی تامین مسکن ارزانقیمت (ROAD)، نشاندهنده غرق شدن وی در مسائل حاشیهای و ناتوانی در تمرکز بر بحرانهای معیشتی جامعه در آستانه انتخابات میاندورهای است. در ادامه، چکیده این یادداشت آمده است.
رویکرد پوپولیستی دولت در قبال بحرانهای معیشتی، با یک چرخش ناگهانی و غیرمنتظره دچار بنبست جدی شده است. رئیسجمهور پیش از این در رایزنیهای خود با دموکراتهای پیشرو، تمایل زیادی برای اعمال محدودیت بر شرکتهای بزرگ سرمایهگذاری و صندوقهای پوشش ریسک نشان داده بود تا مانع از رقابت غولهای والاستریت با خریداران عادی مسکن و افزایش بیرویه اجارهبها شود؛ او حتی با صدور یک فرمان اجرایی، آژانسهای دولتی را از تسهیل خرید انبوه خانههای تکواحدی توسط نهادهای تجاری منع کرد. با وجود اختلافات نظری میان اقتصاددانان درباره میزان نقشآفرینی سرمایهگذاران بزرگ در گرانی مسکن — که بسیاری آن را ناشی از کمبود شدید عرضه، قوانین منطقهبندی و هزینههای ساخت میدانند — خشم عمومی از عدم توانایی در تامین مسکن به قدری ملموس بود که هر دو حزب اصلی کنگره را وادار کرد تا برای جلب رضایت رایدهندگان در آستانه انتخابات، لایحه جامع دوحزبی موسوم به «راه قرن ۲۱ به سوی مسکن» را با حمایتی قاطع به تصویب برسانند.
این طرح جامع نه تنها خرید بیش از ۳۵۰ خانه تکواحدی توسط ابرسرمایهگذاران را ممنوع میکرد، بلکه با سادهسازی ارزیابیهای زیستمحیطی، تسهیل ساخت خانههای پیشساخته و افزایش حمایتهای مالی فدرال، گام بلندی برای توسعه بلندمدت عرضه مسکن ارزانقیمت به شمار میرفت. با وجود اینکه کاخ سفید پیش از این لایحه مذکور را مهمترین قانون مسکن در تاریخ کشور خوانده بود و همگان خود را برای مراسم امضای آن آماده میکردند، رئیسجمهور در اقدامی بیسابقه این مراسم را لغو و اعلام کرد که امضای آن را به تصویب طرحی دیگر در زمینه تشدید الزامات شناسایی رایدهندگان منوط میکند؛ شرطی غیرواقعبینانه که به دلیل ترکیب کرسیهای سنا، بخت موفقیتی برای آن متصور نیست. این اقدام نسنجیده که رهبران حزب جمهوریخواه در کنگره را نیز کاملاً غافلگیر و سردرگم کرد، نشانه آشکاری از یک گمگشتگی راهبردی بزرگ ارزیابی میشود.
ریشه این رفتارهای هیجانی را باید در زنجیرهای از شکستهای سیاسی و بحرانهای پیاپی دولت در سال جاری جستجو کرد؛ مسائلی چون ابطال تعرفههای گمرکی توسط دیوان عالی، اعتراضات گسترده به عملکردهای خشونتآمیز آژانسهای مهاجرتی، جنجال پروندههای افشا شده و به ویژه یک جنگ نسنجیده در خاورمیانه که منجر به جهش شدید قیمت سوخت شد، موقعیت حاکمیت را به شدت متزلزل کرده است. در چنین شرایطی، منطقیترین راهبرد برای کاخ سفید، تمرکز مطلق بر بحران قدرت خرید بود، اما نوسانات کلامی رئیسجمهور — از هذیان خواندن بحران معیشتی تا ابراز خشنودی عجیب از نرخ تورم بالا — ثبات قدم او را زیر سوال برده است. این کارشکنی آشکار در مسیر تصویب قانونی که تامینکننده خواستههای خود او نیز بود، هدیهای سیاسی به رقبای دموکرات تلقی میشود تا چهره جمهوریخواهان را به عنوان جریانی بیتفاوت نسبت به هزینههای زندگی خانوادهها بازنمایی کنند. اگرچه مهلت قانونی ده روزه احتمالاً در نهایت دولت را به امضای لایحه وادار خواهد کرد، اما این غائله نشان داد حزب حاکم اکنون با رهبری مواجه است که ناتوان از دیدن فراتر از ناراحتیهای شخصی خود، مصالح کلان حزب و مطالبات اصلی مشتریان یا همان شهروندان را به مخاطره انداخته است./منبع
