غول‌های افسانه‌ای، ادغام جدید دفاعی آمریکا

صنعت دفاعی آمریکا در آستانه تغییرات اساسی قرار دارد؛ برای نخستین بار در چهار دهه، احتمال وقوع جنگ میان قدرت‌های بزرگ بسیار واقعی شده است. درگیری‌های جاری در اوکراین و اسرائیل، تصویری نگران‌کننده از ماهیت احتمالی این جنگ‌ها ارائه می‌دهند. فناوری با سرعتی سرسام‌آور پیش می‌رود و دولت‌ها به جای تمرکز صرف بر بهره‌وری در زمان صلح، به ظرفیت‌های افزایش سریع تولید در زمان جنگ اهمیت می‌دهند. همچنین، شوک‌های ناشی از چین و همه‌گیری کووید-۱۹ زنجیره‌های تأمین جهانی را متزلزل کرده‌اند.

در این شرایط، نسل جدیدی از شرکت‌های فناوری دفاعی پدید آمده‌اند که نمونه‌ی شاخص آن شرکت «آندوریل اینداستریز» است. این شرکت‌ها، علاوه بر هدف سودآوری، قصد دارند با تغییر فرهنگ، جذب استعدادهای جدید، به‌ کارگیری فناوری‌های تجاری، تمرکز بر نرم‌افزار، تقویت رقابت و اصلاح فرایندهای خرید، صنعت دفاعی آمریکا را متحول کنند. آینده موفقیت این روند نامشخص است اما با رشد این شرکت‌ها، شکل‌گیری پایه صنعتی دفاعی جدیدی در آمریکا به وضوح در حال رخ‌دادن است.

در برخی اظهارنظرها، تملک‌های اخیر شرکت‌های فناوری دفاعی به‌عنوان آغاز یک «عصر جدید غول‌های دفاعی» معرفی شده که مانند ادغام‌های پس از جنگ سرد، موجب کاهش تنوع، مقاومت و نوآوری در صنعت دفاعی و آسیب به شرکت‌های کوچک شده‌اند. اما این تصویر با واقعیت متفاوت است؛ سه دهه ادغام‌های پس از جنگ سرد به پایان رسیده و آمریکا اکنون به بازاری متنوع‌تر، نوآورانه‌تر و رقابتی‌تر نیاز دارد که بتواند ظرفیت تولید بیش‌تری ایجاد کند. شرکت‌های فناوری دفاعی با استفاده از تملک‌ها، این هدف را دنبال می‌کنند و شرکت‌های کوچک را به عنوان شرکای مهم حفظ می‌کنند.

برای درک درست این تحولات، باید انگیزه‌ها و ویژگی‌های تملک‌ها در صنعت دفاعی را به درستی فهمید. نگرانی‌ها اغلب از این فرض اشتباه ناشی می‌شود که تملک‌ها لزوماً نشانه ادغام و کاهش رقابت است. در حالی که گاهی تملک‌ها نشان‌دهنده ادغام یا افزایش سهم بازار در شرایط رکود هستند، اما در شرایط فعلی، تزریق سرمایه خصوصی فراوان به صنعت دفاعی و رشد شرکت‌های نوپا، تملک‌ها را به نشانه توسعه و نوآوری بدل کرده است.

افزایش شدید سرمایه‌گذاری خصوصی، از جمله بیش از ۱۳۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری خطرپذیر در چهار سال گذشته، به ایجاد و رشد صدها شرکت دفاعی نوپا کمک کرده است. تملک‌ها به این شرکت‌ها امکان می‌دهد با فناوری‌های نوین هماهنگ شوند، نوآوری کنند، محصولاتشان را بهبود بخشند و برتری رقابتی خود را افزایش دهند. این روند به جذب شرکت‌های کوچک بیش‌تر نیز کمک می‌کند، زیرا نشان می‌دهد که فرصت سودآوری و خروج موفق از بازار وجود دارد.

علاوه بر این، تملک‌ها به تحقق اقتصاد کمک می‌کنند که برای مقابله با کمبود خطرناک ظرفیت تولید در صنعت دفاعی ضروری است. وزارت دفاع آمریکا نه‌تنها به شرکت‌های نوآور نیاز دارد، بلکه به شرکت‌هایی نیازمند است که بتوانند در مقیاس بزرگ تولید کنند. نمونه موفق این روند، خرید شرکت Blue Force Technologies توسط آندوریل است که به جای کاهش ظرفیت تولید، توانمندی‌های جدیدی به صنعت اضافه کرد و به آندوریل امکان داد در برنامه هواپیمای رزمی مشترک با شرکت‌های بزرگی مانند لاکهید مارتین رقابت کند و برنده شود. این موفقیت همچنین برای بیش از چهل شرکت کوچک که در ساخت محصول نهایی همکاری دارند، سودمند است. بنابراین، این روند را نمی‌توان ادغام صنعتی سنتی دانست بلکه توسعه صنعتی لازم امروز است.

با مقایسه دو دوره ادغام پس از جنگ سرد و وضعیت فعلی، تفاوت‌های بنیادین آشکار می‌شود. ادغام‌های دهه ۹۰ با هدف کاهش شرکت‌ها و صرفه‌جویی در هزینه‌ها در پی کاهش تهدیدات نظامی شکل گرفت که به کاهش ظرفیت، افزایش هزینه‌ها، تاخیر در پروژه‌ها و عملکرد نامناسب انجامید. این وضعیت امروز مشکلاتی برای آمریکا و متحدانش ایجاد کرده است. اما ادغام‌ها و تملک‌های امروز هدفی متفاوت دارند؛ ایجاد شرکت‌هایی با اندازه کافی برای نوآوری سریع و تولید گسترده که به بودجه‌های دفاعی افزایش‌ یافته پاسخ دهند.

ادعای دیگری که مطرح می‌شود این است که ادغام‌ها بر اساس نیازهای نظامی و برای تطبیق با مفاهیمی مانند فرماندهی و کنترل در همه حوزه‌ها صورت می‌گیرد و این ممکن است به قفل شدن بازار و کاهش تنوع منجر شود. اما سیاست‌های اخیر وزارت دفاع، به ویژه معماری سیستم‌های باز ماژولار، تلاش می‌کند تا از قفل‌شدن بازار جلوگیری کند و رقابت مستمر را حفظ کند.

درباره شرکت‌های کوچک نیز باید گفت کاهش مشارکت آن‌ها در صنعت دفاعی ریشه در چالش‌های ساختاری مانند پیچیدگی فرایندهای خرید، عدم ثبات بودجه، خطرات مالکیت فکری و الزامات سنگین دارد و ارتباطی با ادغام‌ها ندارد. کاهش حضور شرکت‌های کوچک در صنعت دفاعی همزمان با کاهش مشابه آن‌ها در کل دولت فدرال رخ داده است.

زمان آن رسیده است که صفحه ادغام‌های محدودکننده گذشته را ورق بزنیم و بازاری متنوع و رقابتی ایجاد کنیم که شرکت‌های فناوری دفاعی و شرکت‌های کوچک بتوانند با هم در آن رشد کنند. بسیاری از شرکت‌های فناوری دفاعی خود شرکت‌های کوچک هستند و در مسیر رشد به همکاری با شرکت‌های کوچک ادامه خواهند داد. ایجاد فرهنگی از رقابت دائمی و فرصت‌های برابر، کلید توسعه صنعتی دفاعی آینده آمریکا است./ منبع