فرصت از دسترفته زهران ممدانی برای میانجیگری
رویکرد تقابلی ممدانی در مناقشه اسرائیل و فلسطین، فرصت میانجیگری را تضعیف کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، «فرصت از دسترفته زهران ممدانی برای میانجیگری» نوشته توماس ال. فریدمن (Thomas L. Friedman)، منتشرشده در نیویورک تایمز (New York Times)، به نقد رویکرد شهردار نیویورک در قبال مناقشه اسرائیل و فلسطین و تأثیر آن بر نقش احتمالی او بهعنوان پل ارتباطی میان جوامع مختلف میپردازد. این یادداشت بر ضرورت رویکردهای سازنده برای دستیابی به راهحل سیاسی پایدار تأکید دارد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
زهران ممدانی، شهردار نیویورک، با موضعگیری اخیر خود درباره سفر احتمالی بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، به این شهر برای نشست مجمع عمومی سازمان ملل، وارد یکی از حساسترین مباحث سیاسی بینالمللی شده است. اقدام او برای مطرحکردن موضوع بازداشت نتانیاهو بر اساس حکم دیوان کیفری بینالمللی، واکنشهای گستردهای ایجاد کرد و بحث درباره نقش شهردار نیویورک در مسائل فراتر از مدیریت شهری را افزایش داد.
منتقدان این رویکرد معتقدند ممدانی به جای استفاده از موقعیت منحصربهفرد خود برای ایجاد ارتباط میان جوامع یهودی و مسلمان نیویورک، به سمت موضعی تقابلی حرکت کرده است. نیویورک یکی از معدود شهرهای جهان است که جمعیت قابلتوجهی از یهودیان و مسلمانان در کنار یکدیگر زندگی میکنند و از این منظر میتواند بستری برای گفتوگو درباره مناقشه اسرائیل و فلسطین باشد.
در این تحلیل، دیدگاههای افراطی جریانهای مختلف در مناقشه غربآسیا بهعنوان عواملی معرفی میشوند که امکان دستیابی به صلح پایدار را دشوار کردهاند. از یک سو، سیاستهای نتانیاهو و متحدانش به دلیل مخالفت با تشکیل کشور مستقل فلسطینی مورد انتقاد قرار گرفته و از سوی دیگر، مواضع ممدانی درباره حق تعیین سرنوشت یهودیان در قالب یک دولت مستقل نیز چالشبرانگیز توصیف شده است.
استدلال اصلی این است که تأکید بر مواضع حداکثری از سوی هر دو طرف، خطر تداوم یک مناقشه بیپایان را افزایش میدهد. در این چارچوب، راهحل دو کشوری بهعنوان گزینهای مطرح میشود که میتواند حقوق ملی دو ملت را به رسمیت بشناسد و زمینهای برای کاهش تنشهای تاریخی فراهم کند.
بر اساس این دیدگاه، ممدانی میتوانست از جایگاه سیاسی خود برای ایجاد یک فضای گفتوگو استفاده کند؛ از جمله با دعوت از کارشناسان اسرائیلی، فلسطینی، عرب، مسلمان و یهودی برای بررسی راههای عملی تحقق همزیستی سیاسی. همچنین پیشنهاد شده بود که نمایندگانی از کشورهای عربی و چهرههای سابق سیاست خارجی آمریکا برای بررسی ابتکارهای صلح گذشته در چنین گفتوگویی حضور یابند.
این رویکرد نشاندهنده شکافی گستردهتر در سیاست آمریکا درباره مناقشه اسرائیل و فلسطین است؛ شکافی که میان حمایت از امنیت اسرائیل، حقوق فلسطینیان و چگونگی دستیابی به توافق سیاسی تعادل ایجاد میکند. مناقشه پیرامون اظهارات ممدانی نیز بازتابدهنده دشواری ایفای نقش میانجی در موضوعی است که بهشدت با هویتهای سیاسی و تاریخی گره خورده است./منبع
