چرا جامعه آمریکا قادر به عبور از بحران همهگیری نیست؟
برگزاری جلسات استماع سیاسی و عدم شفافیت مسئولان، عبور جامعه از پیامدهای همهگیری را غیرممکن کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «چرا جامعه آمریکا قادر به عبور از بحران همهگیری نیست؟» نوشته گریسون لوگ (Grayson Logue) در دیسپچ (Dispatch) منتشر شده است. این یادداشت، به بررسی چالشها و قطببندیهای سیاسی جامعه آمریکا در مواجهه با پیامدهای همهگیری کرونا میپردازد. این متن نشان میدهد که استناد پیاپی آنتونی فاوچی به متمم پنجم قانون اساسی در جلسات استماع کنگره و غلبه رفتارهای جناحی بر بررسیهای علمی، مانع از ارزیابی بیطرفانه سیاستهای عمومی، ریشهیابی واقعی بحران و استخراج دروس مدیریتی برای بحرانهای آتی شده است. در ادامه، چکیده این یادداشت آمده است.
جلسات استماع اخیر در کمیته امنیت داخلی مجلس سنای آمریکا با حضور آنتونی فاوچی، بار دیگر عمیقتر شدن گسستهای سیاسی و عدم تقارن تحلیلی در خصوص مدیریت بحران همهگیری کرونا را به نمایش گذاشت. امتناع مداوم این مقام ارشد سابق بهداشتی از پاسخگویی به پرسشهای کلیدی نمایندگان با استناد به حق متمم پنجم، نشاندهنده ناکامی در برقراری یک گفتوگوی سازنده و شفاف پیرامون یکی از بزرگترین بحرانهای بهداشت عمومی در تاریخ معاصر است. این رویکرد انفعالی، به جای کمک به بازسازی اعتماد عمومی، به قطببندیهای موجود در جامعه دامن زده است.
در جریان این نشستها، مباحثات به جای بررسی علمی و ساختاری دستاوردها و خطاهای مدیریتی، به عرصه تنازعات سیاسی و تقلیلگرایی جناحی تبدیل شد. در یک سو، طیفی از نمایندگان تلاش کردند مسئولیت تمامی نارضایتیهای ناشی از محدودیتها، تعطیلی کسبوکارها و صدمات آموزشی را به یک فرد منتسب کنند؛ در سوی دیگر، مدافعان با تقلیل مسئله به رفتارهای جناحی، از مواجهه با انتقادات جدی درباره شفافیت و ارتباطات عمومی شانه خالی کردند. این برخورد سیاسیتزده، مانع اصلی در ارزیابی واقعی اثربخشی تدابیری همچون قرنطینهها، الزامات ایمنی و منشأ واقعی پیدایش ویروس شده است.
پیامدهای مدیریت این بحران همچنان بر ساختارهای اجتماعی و اقتصادی تأثیرگذار است. تصمیمات اتخاذشده در زمینه تعطیلی طولانیمدت مدارس، ضررهای جبرانناپذیری بر روند تحصیلی و آینده شغلی طبقات آسیبپذیر وارد ساخت. از سوی دیگر، ابهامات موجود درباره منشأ ویروس و چگونگی تخصیص بودجههای پژوهشی فرامرزی، ضرورت اصلاحات نظارتی بر نهادهای بهداشتی را دوچندان کرده است. با این حال، غلبه سرزنشگری سیاسی بر اصلاحات ساختاری، جامعه را در برابر بحرانهای مشابه آینده آسیبپذیر باقی میگذارد.
عدم تمایل نظام تصمیمگیری به اخذ مسئولیت و نبود اراده برای بازبینی بیطرفانه سیاستها، مانع از حصول یک اجماع ملی شده است. عبور واقعی از بحران همهگیری منوط به شفافیت کامل، ارزیابی دقیق آسیبها و پیامدهای غیرمستقیم سیاستهای عمومی است؛ رویکردی که در حال حاضر قربانی منافع کوتاه مدت جناحی شده است./منبع
