دولت ترامپ چگونه روابط بین‌الملل را برهم زده و خطر وجودی را افزایش داده است

دولت ترامپ با اعمال بالاترین تعرفه‌های پیشنهادی در یک قرن، تهدید به الحاق کشورهای دیگر، خروج از توافق پاریس مربوط به مبارزه با تغییرات اقلیمی، کاهش بودجه تحقیقات بهداشت عمومی، حمله به آموزش عالی و تهدید به اخراج دانشجویان و مهاجران غیرهمسو، و نزدیکی به دیکتاتورها به‌قیمت نگرانی و دلخوری متحدان غربی خود، نقش ایالات متحده در امور بین‌المللی را به‌طور چشمگیری تغییر داده است. این تغییرات، هرچند به انسجام و هماهنگی طرح مارشال برای بازسازی اروپا پس از جنگ جهانی دوم نیست، نظم هشتادساله پس از جنگ را به چیزی دیگر تبدیل می‌کند، که یا بهتر می‌شود یا بدتر. برای درک تفکر پشت این وضعیت جدید، این شماره از بولتن دانشمندان اتمی شامل دیدگاه‌های متخصصان از زمینه‌های مختلف است: تحلیلگر برتر سیاست امنیتی بین‌المللی، مورخان، دانشمند اقلیم‌شناس، رئیس دانشگاه، مشاور علمی سابق ریاست‌جمهوری، و اقتصاددان برنده نوبل. هر کدام جنبه‌ای از نظم جهانی جدید را که ترامپ در دوره دوم ریاست‌جمهوری خود ایجاد کرده، بررسی می‌کنند.

گراهام آلیسون، راهبردشناس دانشگاه هاروارد، معتقد است که ترامپ از نقض قوانین لذت می‌برد و قوانین و هنجارها را دعوتی برای نقض می‌بیند – حتی اگر با نقض آن‌ها بتواند مخاطبان را خشمگین کند. در کتاب هنر معامله، او توضیح می‌دهد که اگر با نقض قانون یا هنجار، مخاطب هدف را خشمگین کنیم، آن‌ها ناراحت‌تر شده و مایل به معامله بهتری خواهند بود. این راهبرد، ناظران را در حالت دفاعی نگه می‌دارد و آن‌ها را وادار می‌کند مدام تعجب کنند که کدام بیانیه ترامپ صرفا برای برانگیختن خشم است و کدام طرح آزمایشی برای طرحی جسورانه است که ممکن است واقعی شود – چیزی نظیر الحاق سرزمین‌های دیگر. دانیل ایمروهر، مورخ، در مقاله «آیا دولت ترامپ تلاش برای الحاق گرینلند، کانادا یا جای دیگری خواهد کرد»، اشاره می‌کند که ناظر می‌تواند در هر دو جهت اشتباه کند: «ممکن است چیزی را تعقیب کنیم که هرگز جدی نبود، و ممکن است چیزی را جدی نگیریم که واقعی شود». او همچنین اشاره می‌کند که برخی پیشنهادهای ترامپ، مانند تبدیل کانادا به ایالت پنجاه و یکم آمریکا، امری تازه نیست، بلکه به تمایل تاریخی عمیق برای ساخت امپراتوری اشاره دارد – چیزی که از همان آغاز تأسیس آمریکا پیوسته در جوشش بوده است؛ و وضعیت جدید امور بین‌المللی عنصری از حواس‌پرتی نیز دارد.

فرانک گاوین، مدیر مرکز امور جهانی هنری کیسینجر در دانشکده مطالعات پیشرفته بین‌المللی دانشگاه جان هاپکینز، در مصاحبه‌اش اشاره می‌کند که ترامپ اساساً یک رئالیتی شو اجرا می‌کند و از هرج و مرج لذت می‌برد. با تمرکز توجه عمومی بر بیانیه‌های جسورانه در مورد روابط بین‌المللی – مانند گفتن اینکه آمریکا گرینلند را «به هر شکلی» کنترل خواهد کرد یا تغییر نام خلیج مکزیک به «خلیج آمریکا» – ترامپ قادر است سیاست‌های داخلی نامحبوبش را با حداقل مقاومت اجرا کند. این بمباران مداوم لفاظی‌های عجیب، هدفی دیگر نیز دارد: تحقیر ایده بحث جدی مبتنی بر شواهد و تخصص – همان‌طور که در اعلامیه دولت مبنی بر اینکه اوکراین جنگ با روسیه را شروع کرده دیده می‌شود.

پل کروگمن، اقتصاددان برنده نوبل و ستون‌نویس سابق نیویورک تایمز، تا حدودی معتقد است که دولت ترامپ از تحقیقات و محققان خوشش نمی‌آید زیرا، به‌گفته او، «علم ذاتاً سرکش و عصیانگر است. علم چیزهایی را می‌گوید که نمی‌خواهید بشنوید. علم و روش علمی ممکن است تعصبات شما را نقض کند». دیدگاه او توسط لئون بوترین، رئیس کالج بارد، تایید می‌شود؛ جایی که می‌نویسد: «یک ویژگی کلیدی و حیاتی رژیم‌های اقتدارگرا این است که نه اعتراض و نه تناقض را مجاز نمی‌دانند. مفهوم حقیقت اهمیتی ندارد. در واقع، اسطوره و خیال – و همچنین غیرقابل‌پیش‌بینی‌بودن و ناسازگاری – به ابزارهای سیاسی قدرتمند تبدیل می‌شوند».

از سیاست‌های مهاجرتی گرفته تا حمله به دانشگاه‌های پیشروی آمریکا، دولت ترامپ مصمم به برهم زدن دهه‌ها همکاری نزدیک بین دولت فدرال و آموزش عالی است. بوترین در مقاله‌اش «اقتدارگرایی و دانشگاه در آمریکای امروز»، استدلال می‌کند که رویکرد تهاجمی ترامپ علیه دانشگاه‌ها می‌تواند برتری رقابتی که دانشجویان بین‌المللی و دانشگاه‌های تحقیقاتی آمریکا برای این کشور به ارمغان آورده‌اند را از بین ببرد./ منبع