عادیشدن رسواییهای ترامپ
رسواییهای دولت دوم ترامپ چنان عادی شدهاند که حساسیت عمومی را فرسودهاند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «عادیشدن رسواییهای ترامپ» نوشته ماری-رز شاینرمن (Marie-Rose Sheinerman) و منتشرشده در آتلانتیک (Atlantic)، روند عادیشدن اتهامهای اخلاقی و مالی پیرامون دولت دوم دونالد ترامپ را بررسی میکند و نشان میدهد تداوم و انباشت این جنجالها چگونه حساسیت افکار عمومی و ظرفیت اعتراض مدنی را کاهش داده است. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
در دوره دوم ریاستجمهوری دونالد ترامپ، اتهامهای مربوط به تعارض منافع، بهرهبرداری شخصی از مقام ریاستجمهوری و ارتباط میان قدرت سیاسی و منافع مالی با سرعت و دامنه بیشتری مطرح شدهاند؛ بااینحال، واکنش عمومی به این موارد نسبت به گذشته کاهش یافته است. نمونه برجسته این وضعیت، ماجرای شام خصوصی برای سرمایهگذاران ارز دیجیتال وابسته به ترامپ است؛ رویدادی که در نخستین دوره برگزاری آن با اعتراض گسترده در خارج از محل برگزاری همراه شد و به نمادی از نگرانیها درباره فروش دسترسی به رئیسجمهور و انتقال منافع مالی به کسبوکارهای متعلق به او تبدیل شد.
در آن مقطع، حضور معترضان و پوشش رسانهای گسترده، این پرسش را برجسته کرد که آیا رئیسجمهور میتواند از جایگاه سیاسی خود برای ایجاد منافع اقتصادی مستقیم یا غیرمستقیم بهره بگیرد. اما یک سال بعد، برگزاری رویدادی مشابه در اقامتگاه خصوصی ترامپ در فلوریدا با واکنش بسیار محدودتری مواجه شد. این تفاوت صرفاً ناشی از دشوارتر بودن دسترسی معترضان به محل برگزاری نبود؛ بلکه نشانهای از تغییر فضای سیاسی و اجتماعی نیز تلقی میشود.
انباشت مداوم اتهامها و جنجالهای اخلاقی باعث شده است که هر رسوایی جدید، در مقایسه با موارد قبلی، کمتر توانایی جلب توجه عمومی داشته باشد. زمانی که موارد استثنایی بهطور پیوسته تکرار شوند، مرز میان رفتار غیرمتعارف و رفتار پذیرفتهشده در افکار عمومی کمرنگ میشود. در چنین شرایطی، حتی مواردی که در گذشته میتوانستند به بحران سیاسی یا موج گسترده اعتراض منجر شوند، بهسرعت تحتالشعاع جنجال بعدی قرار میگیرند.
این وضعیت پیامد مهمی برای سازوکارهای نظارت سیاسی دارد. فشار افکار عمومی، اعتراض مدنی و توجه رسانهای زمانی میتوانند هزینه سیاسی تخلف یا تعارض منافع را افزایش دهند که جامعه همچنان نسبت به آن حساس باشد. فرسایش این حساسیت، بهتدریج ظرفیت بازدارندگی چنین سازوکارهایی را کاهش میدهد.
در نتیجه، مسئله صرفاً افزایش تعداد اتهامها نیست، بلکه تبدیلشدن آنها به بخشی عادی از محیط سیاسی است. وقتی بهرهبرداری از مقام عمومی، منافع مالی و دسترسی ویژه به قدرت در قالب رخدادهای تکرارشونده ظاهر شوند، حتی منتقدان و فعالان مدنی نیز برای جلب توجه جامعه با دشواری بیشتری مواجه خواهند شد. خطر اصلی این روند، عادیشدن رفتاری است که پیشتر بهعنوان نقض جدی استانداردهای اخلاقی و حکمرانی تلقی میشد؛ وضعیتی که میتواند به تضعیف تدریجی پاسخگویی سیاسی و نظارت عمومی در ایالات متحده منجر شود./منبع
