کارزار مقابله‌ای برای دموکراسی از پایین

دولت دونالد ترامپ با اقدامات اخیرش، از جمله مجازات منتقدان، ساکت کردن رسانه‌ها و هدف قرار دادن چپ، نیات اقتدارگرایانه خود را آشکار کرده است. تا زمان نگارش، دست‌کم ۱۴۵ نفر در مدارس، دانشگاه‌ها و سازمان‌های غیردولتی به‌دلیل اظهارنظر درباره مرگ چارلی کرک اخراج یا تعلیق شده‌اند. برای نمونه، برنامه جیمی کیمل به‌دلیل شوخی ملایمی موقتاً تعلیق شد. ترامپ تهدید کرده مجوز رسانه‌های منتقد را سلب کند. برندان کار، کمیسیونر «کمیسیون فدرال ارتباطات»، گزارش‌های انتقادی را غیرقانونی خوانده و با متمم اول قانون اساسی مخالفت نشان داده است. این اقدامات با سرکوب دانشجویان، یورش مأموران مهاجرت به شهرهای عمدتاً سیاه‌پوست مانند واشنگتن دی‌سی و شیکاگو، و پیگرد رقبای سیاسی بدون ارائه شواهد همراه است.

این سرکوب‌ها بخشی از راهبرد تحکیم پایگاه حامیان از طریق نژادپرستی است. مرگ چارلی کرک به نماد شکایت سفیدگرایان تبدیل شده و نژادپرستان سفید آن را جشن گرفته‌اند. مهاجران و فقرا برای توجیه حملات مهاجرتی و تهدید برنامه‌های حمایتی مانند مدیکید هدف قرار گرفته‌اند. این ترفند قدیمی اقتدارگرایان است: استفاده از نژادپرستی برای ایجاد تفرقه و تضعیف دموکراسی. گروه‌هایی مانند  «حضور برای عدالت نژادی» (SURJ) طبقه کارگر سفید را برای رد این سیاست‌ها و پیوستن به مبارزه چندنژادی سازماندهی می‌کنند. دولت با اتهامات «قانون سازمان‌های فاسد و تحت تأثیر اخاذی» (RICO) و فشار بر اتحادیه‌ها و سازمان‌های مردمی، زیرساخت‌های مخالفت را هدف قرار داده است.

می‌توان از قضیه آفریقای جنوبی در سال ۱۹۵۵ الهام گرفت؛ زمانی که کنگره ملی آفریقا و متحدانش، منشور آزادی را با مطالبات میلیون‌ها نفر تصویب کردند. این منشور خواستار حق رأی، آزادی انتشار، زندگی بدون تبعیض نژادی و حقوق اتحادیه‌ای بود. حزب کمونیست آفریقای جنوبی، با وجود سرکوب، با روزنامه‌های زیرزمینی و همبستگی بین‌المللی، مبارزه را به عدالت اقتصادی پیوند زد. این چشم‌انداز دموکراسی رادیکال، حتی در اوج سرکوب، الهام‌بخش مقاومت بود و در دهه ۱۹۹۰ به انتقال دموکراتیک کمک کرد.

چپ‌گراها باید سرکوب را با حمله‌ای گسترده پاسخ دهند. آزادی بیان باید به مسئله‌ای عمومی تبدیل شود، زیرا سرکوب آن به‌معنای از دست دادن شغل کارگران و خاموشی جوامع است. زیرساخت‌های چپ، از جمله اتحادیه‌ها و سازمان‌های مردمی، باید از طریق صندوق‌های قانونی و شبکه‌های همبستگی حفظ شود. مقامات منتخب پیشرو می‌توانند با قطعنامه‌های حمایتی و رد همکاری با سرکوب فدرال، مقاومت را تقویت کنند. هر اقدام اقتدارگرایانه باید با اعتراضات انبوه و اعتصاب‌های همبستگی پاسخ داده شود تا نشان دهد دموکراسی در خطر است.

برای پیروزی، چپ باید جبهه‌ای متحد از سوسیالیست‌ها، اتحادیه‌ها و گروه‌های عدالت نژادی تشکیل دهد و طبقه کارگر چندنژادی را بسیج کند. گروه حضور برای عدالت نژادی، تأکید دارد که طبقه کارگر سفید از دموکراسی چندنژادی، با دستمزد بالاتر و آزادی واقعی، بیشتر سود می‌برد تا از وعده‌های اقتدارگرایان. پاسخ به راهبرد ایزوله‌سازی و سرکوب ترامپ، اتحاد و گسترش مبارزه است: از سازماندهی در شهرها تا مطالبه رسانه مستقل، حفاظت از افشاگران و حقوق اتحادیه‌ای. انتخاب میان اقتدارگرایی و دموکراسی کارگری است که برای آزادی پایدار مبارزه می‌کند./ منبع