ترامپ در سازمان ملل: خودستایی شرارت

رهبران جهان هر ماه سپتامبر در مجمع عمومی سازمان ملل گرد هم می‌آیند و گاهی لحظات عجیبی رخ داده است: خروشچف در سال ۱۹۶۰ با کفش بر روی میز خود کوبید، کاسترو چهار ساعت سخن گفت و چاوز در سال ۲۰۰۶ بوش را «شیطان» خواند. ترامپ نیز لحظات عجیبی داشت. در سال ۲۰۱۷، کیم را «مرد موشکی در مأموریت انتحاری» خواند. سال بعد ادعا کرد دولتش دستاوردهای بی‌سابقه‌ای دارد، که با خنده روبه‌رو شد.

هفته گذشته، ترامپ ساعتی رهبران جهانی را سرزنش کرد و گفت که اقتصاد را نجات داده است (تعرفه‌هایش آن را تهدید می‌کند)، «تهاجم مرزی» را متوقف کرد (مهاجرت کاهش یافته بود)، هفت جنگ پایان داد (ادعای بی‌اساس) و در نظرسنجی‌ها بهترین است (با ۳۹ درصد در پایین‌ترین سطح). ادعا کرد قرارداد بازسازی سازمان ملل را باید می‌گرفت، کشورها به‌دلیل مهاجرت «به جهنم» می‌روند، مسیحیت پرستش‌شده‌ترین است و «در همه چیز درست عمل کردم، و البته این خودستایانه نیست».

این ادعاها نگران‌کننده بود، اما دروغ در سازمان ملل معمول است. آنچه درباره اقلیم گفت، فراتر از دروغ بود. او تغییرات اقلیمی را «بزرگ‌ترین کلاهبرداری» خواند، پیش‌بینی‌های سازمان ملل را «غلط و ساخته افراد نادان» دانست و گفت: «اگر از این کلاهبرداری سبز خلاص نشوید، کشورتان فرومی‌پاشد». او انرژی پاک را «دروغین» و «گران» خواند و گفت: «آن‌ها را حذف می‌کنیم؛ چون کاربردی نیست».

اما پیش‌بینی‌های اقلیمی دقیق بوده‌اند: پارسال گرم‌ترین سال، یخچال‌ها سریع‌تر ذوب شده، و طوفان‌های عظیم در آمریکا و جهان شدت گرفته‌اند. انرژی تجدیدپذیر کارآمد است؛ انرژی خورشیدی ۴۱ درصد و باد فراساحلی ۵۳ درصد ارزان‌تر از فسیلی‌هاست.

سازمان ملل اقلیم را تهدید اصلی می‌داند. سخنان ترامپ مانند ادعای نظریه زمین‌مرکزی در کنفرانس اخترفیزیک است: غلط و نابودکننده صنایعی چون ماهواره‌ها. ایده‌های او نه‌تنها نادرست، بلکه شرورانه‌اند. ترویج فسیلی‌ها، مهار اقلیم را ناممکن می‌کند. او پدال گاز را فشار داده، در حالی که سیاره به دیوار تصادم نزدیک می‌شود.

ترامپ زمانی اوباما را برای کم‌کاری اقلیمی نقد کرد، اما حالا با حمایت لابی‌های سوخت فسیلی رنگ عوض کرده است. نتیجه: مرگ‌های ناشی از گرما، سیل، و قحطی. مطالعه مجله نیچر از ۲۴۰ هزار مرگ سالانه مستقیم می‌گوید. ادعاهای ترامپ انکار قتل‌عام است.

هانا آرنت «عادی بودن شر» را برای بوروکرات‌های بی‌چهره‌ای چون مدیران تسلیحات هسته‌ای یا قضات دخیل در تبعید مخالفان به‌کار برد. اما ترامپ متفاوت است: او در کانون توجه است، خود را تنها خیرخواه می‌داند، و دیگران را بی‌اهمیت. این شر رسانه‌های اجتماعی است: او ستاره فیلم خودش است، بدون قائل بودن نقش برای دیگران.

شر او در اعمالش و در انکار همکاری جمعی است. اقلیم نیاز به همبستگی دارد، اما خودشیفتگی او ادعا می‌کند تنها او می‌تواند مسئله حل کند. این خودستایی، عنصر شر او است. شر عادی پنهان است، اما خودستایی آشکار؛ بوروکراسی را نابود می‌کند و ظرفیت حل بحران‌هایی چون بحران اقلیمی را از بین می‌برد./ منبع