چالش پهپادی پنتاگون در سال ۲۰۲۷
پنتاگون در حالی برای تأسیس فرماندهی جنگ خودکار آماده می‌شود که زنجیره تأمین قطعات کلیدی پهپادهای آن در انحصار چین قرار دارد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقاله‌ای با عنوان «چالش پهپادی پنتاگون در سال ۲۰۲۷» به قلم ریچارد بری (Richard Berry) در سایفر بریف (The Cipher Brief) منتشر شده است. این مقاله استدلال می‌کند که وابستگی شدید آمریکا به موتورها و آهن‌رباهای کمیاب چینی، برنامه واشنگتن برای توسعه فرماندهی جنگ خودکار و بازدارندگی پکن را با بحران جدی زنجیره تأمین مواجه کرده است. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
وزارت دفاع آمریکا اخیراً از برنامه خود برای تأسیس یک فرماندهی چهارستاره جنگ خودکار تا اکتبر ۲۰۲۷ خبر داده است. هم‌زمان، سفارش ۱۴ هزار پهپاد تهاجمی کوچک به یک شرکت کالیفرنیایی ثبت شده است، اما تأخیر در تحویل این سفارش‌ها به دلیل کمبود قطعات کلیدی نشان‌دهنده یک تناقض بنیادین است: آمریکا در حال ساخت ارتشی است که قطعات اصلی آن توسط دشمن تأمین می‌شود.
مقامات نظامی آمریکا به‌صراحت به مجلس سنا اعلام کرده‌اند که تأمین بسیاری از زیرمجموعه‌های این تسلیحات تا سال ۲۰۲۷ عمیقاً به چین وابسته خواهد بود. در حال حاضر، پکن حدود ۹۰ درصد از آهن‌رباهای کمیاب جهان را تولید می‌کند و نیاز سازندگان آمریکایی به آهن‌ربای موتور پهپادها تقریباً به‌طور کامل از طریق چین برآورده می‌شود. علاوه بر این، تفاوت قیمت چشمگیر است؛ یک موتور پهپاد ساخت آمریکا بین ۱۰۰ تا ۲۲۵ دلار هزینه دارد، در حالی که نمونه مشابه چینی تنها با ۱۲ تا ۲۵ دلار تولید می‌شود.
با وجود آتش‌بس تجاری موقت، محدودیت‌های صادراتی پکن بر کالاهای دارای کاربرد دوگانه از اواخر سال ۲۰۲۴ پابرجاست. از سوی دیگر، قانون پنتاگون مبنی بر ممنوعیت استفاده از آهن‌رباهای چینی در زنجیره تأمین دفاعی از ابتدای سال آینده میلادی اجرایی می‌شود. این تقاطع زمانی به این معناست که در بیشتر مقاطع سال ۲۰۲۷، قطعات چینی از سوی هر دو دولت ممنوع خواهند بود، در حالی که تولیدات داخلی آمریکا هنوز به حجم انبوه نرسیده‌اند. سال ۲۰۲۷ همان بازه زمانی است که فرماندهان آمریکایی از آن با عنوان «پنجره دیویدسون» یاد می‌کنند؛ سالی که پکن می‌خواهد گزینه استفاده از زور علیه تایوان را در اختیار داشته باشد.
اگرچه کارخانه‌های تولید آهن‌ربا در ایالت‌هایی مانند کارولینای جنوبی و تگزاس در حال راه‌اندازی هستند و ارتش قراردادهایی برای تأمین موتور پهپاد امضا کرده است، اما این ظرفیت‌ها هنوز در مراحل اولیه و بسیار پرهزینه قرار دارند. این چالش زنجیره تأمین با فشارهای اقتصاد کلان آمریکا نیز درهم‌تنیده است؛ دولتی که با کسری بودجه، بالاترین نرخ بهره اوراق قرضه بلندمدت در دهه‌های اخیر و استفاده ابزاری از فشار دلار دست‌وپنجه نرم می‌کند، اکنون از جهان می‌خواهد هزینه تسلیح مجددش را تأمین کند.
بحران اصلی به پراکندگی تصمیم‌گیری در واشنگتن بازمی‌گردد. برای خروج از این بن‌بست، پنتاگون باید دو تصمیم کلیدی اتخاذ کند: نخست، استفاده از «قانون تولید دفاعی» برای تعیین تکلیف قطعات کمیاب داخلی و اولویت‌‌بندی دریافت آن‌ها میان مناطق و برنامه‌های مختلف نظامی. دوم، ادغام فناوری هوش مصنوعی در لبه تاکتیکی نبرد تا سیستم‌ها بتوانند با یکدیگر در ارتباط باشند. در غیر این صورت، فرماندهی جدید جنگ خودکار در پاییز ۲۰۲۷ با یک دفتر ثبت سفارش اما بدون هیچ زرادخانه‌ای آغاز به کار خواهد کرد./ منبع