آنچه برای پیروزی در نامزدی ریاستجمهوری دموکراتها در ۲۰۲۸ لازم است
تقویم جدید مقدماتی، نامزد دموکراتها را به ائتلافی گسترده و پیروزی در شش ایالت وادار میکند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «آنچه برای پیروزی در نامزدی ریاستجمهوری دموکراتها در ۲۰۲۸ لازم است» نوشته دیوید پلوف (David Plouffe) در نیویورکتایمز (New York Times)، پیامدهای تغییر اساسی تقویم انتخابات مقدماتی دموکراتها را بررسی میکند و نشان میدهد که مسیر جدید، نامزدها را به ساخت ائتلافی گسترده میان گروههای جمعیتی و جغرافیایی مختلف وادار خواهد کرد. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
تقویم انتخابات مقدماتی ریاستجمهوری دموکراتها برای سال ۲۰۲۸ دستخوش تغییری اساسی شده است؛ تغییری که میتواند قواعد رقابت برای تعیین نامزد نهایی حزب را نسبت به دهههای گذشته دگرگون کند. برخلاف دورههای پیشین که آیووا و نیوهمپشایر نقش محوری در آغاز رقابت داشتند، مرحله ابتدایی انتخابات از کارولینای جنوبی آغاز میشود و سپس به نوادا و نیوهمپشایر میرسد. پس از آن نیز نیومکزیکو، میشیگان و ویرجینیا بهترتیب وارد رقابت خواهند شد. در نتیجه، نامزدها برای نخستینبار باید در مجموعهای متنوعتر از ایالتها، با ساختارهای جمعیتی و سیاسی متفاوت، بهسرعت خود را محک بزنند.
این ساختار جدید هزینه و فشار رقابت را افزایش میدهد و مزیت را به نامزدهایی میدهد که بتوانند هم در میان هسته اصلی رأیدهندگان دموکرات محبوبیت داشته باشند و هم ائتلافی فراگیر ایجاد کنند. تکیه صرف بر گروههایی مانند سفیدپوستان ترقیخواه با درآمد بالا، رأیدهندگان مسن یا دانشگاهیان کافی نخواهد بود. رأیدهندگان سیاهپوست همچنان یکی از مهمترین گروههای انتخاباتی خواهند بود، اما حتی برخورداری اولیه از حمایت گسترده این جامعه نیز برای ادامه مسیر کافی نیست و نامزدها باید در مراحل بعدی، پایگاه رأی خود را گسترش دهند.
کارولینای جنوبی نخستین آزمون تعیینکننده خواهد بود. نامزدهای جنوبی، از جمله سناتورهای جورجیا یا اندی بشیر، فرماندار کنتاکی، در صورت شکست یا کسب نتیجهای ضعیف، احتمالاً خیلی زود از رقابت کنار خواهند رفت. کامالا هریس، در صورت ورود به انتخابات، از موقعیت قدرتمندی برخوردار خواهد بود؛ زیرا میتواند از حمایت قابلتوجه رأیدهندگان سیاهپوست در کارولینای جنوبی و در سطح ملی برخوردار باشد. بااینحال، حتی برای یک مدعی قدرتمند نیز پیروزی در این ایالت برای حفظ جایگاه پیشتاز ضروری خواهد بود.
پس از کارولینای جنوبی، نوادا اهمیت ویژهای پیدا میکند. فاصله تنها ۱۰روزه میان دو رقابت موجب خواهد شد میدان نامزدها به حدود سه یا چهار نفر کاهش یابد. در نوادا، رأیدهندگان لاتینتبار و اتحادیههای کارگری اهمیت بیشتری پیدا میکنند، گروههایی که در کارولینای جنوبی وزن محدودی دارند، اما در نوادا و ایالتهای بعدی میتوانند سرنوشت رقابت را تغییر دهند.
همزمان، عملکرد نامزدهای مناطق غربی نیز زیر ذرهبین خواهد بود. چهرههایی مانند گاوین نیوسام و سناتورهای آریزونا باید در نوادا عملکرد قدرتمندی داشته باشند، در غیر این صورت، شانس و اعتبار انتخاباتی آنها بهسرعت کاهش مییابد. سابقه پیروزی برنی سندرز در نوادا نیز نشان میدهد که چهرههایی مانند الکساندریا اوکاسیو-کورتز برای حفظ شانس خود ناچار به کسب جایگاهی برجسته خواهند بود.
در مجموع، تقویم جدید رقابت را از آزمونی محدود به چند ایالت سنتی، به یک ماراتن ملی زودهنگام تبدیل میکند. پیروز نهایی احتمالاً کسی خواهد بود که بتواند همزمان حمایت رأیدهندگان سیاهپوست، لاتینتبار، کارگری و دیگر گروههای کلیدی را جلب کند و در مناطق مختلف کشور از انعطاف سیاسی کافی برخوردار باشد. بنابراین، سرعت ایجاد ائتلاف، توانایی حفظ شتاب انتخاباتی و عملکرد مستمر در چندین میدان متفاوت، بیش از گذشته تعیینکننده مسیر نامزدی دموکراتها خواهد بود./ منبع
تگ
New York Times, David Plouffe, ایالات متحده, دونالد ترامپ, گروه ۷./منبع
