چرا اپستین نخبگان اروپا را از پای درمی‌آورد، اما نه در آمریکای تحت سلطه ترامپ

شبکه ارتباطات جفری اپستین، سرمایه‌دار تجارت انسان و قاچاق جنسی، به‌طور گسترده‌ای در سطح جهانی گسترش یافته بود. از زمان انتشار هزاران سند مربوط به او دو هفته پیش، بسیاری از افراد قدرتمند در اروپا به دلیل ارتباط با اپستین تحت فشار قرار گرفته‌اند. یک شاهزاده‌، چند سفیر، دیپلمات‌های ارشد و سیاستمداران برجسته از جمله کسانی بودند که سقوط کردند. اکنون کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، به دلیل انتصاب یکی از دوستان اپستین به یک مقام ارشد، در آستانه بحران قرار دارد. با این حال، در ایالات متحده، انتشار این اسناد تا کنون تاثیر مشابهی نداشته است. مقاله حاضر دلایل این تفاوت میان دو سوی اقیانوس اطلس را تحلیل می‌کند.

در بریتانیا، فشارها بر استارمر به دلیل انتصاب پیتر ماندلسون به‌عنوان سفیر بریتانیا در ایالات متحده، در حالی که از روابط طولانی‌مدت او با اپستین مطلع بود، به‌شدت افزایش یافته است. دو نفر از مقامات ارشد استارمر از مقام خود استعفا دادند و ماندلسون نیز از حزب کارگر کناره‌گیری کرده و از مجلس اعیان استعفا داد. در نروژ، مونا جول، سفیر پیشین، پس از انتشار گزارش‌هایی مبنی بر این‌که اپستین ۱۰ میلیون دلار به فرزندان او در وصیت‌نامه‌ای که پیش از مرگ خود در زندان نیویورک نوشته بود، استعفا داد. در فرانسه، ژاک لانگ، وزیر فرهنگ سابق و رئیس پیشین موسسه دنیای عرب، از این موسسه استعفا داد، هرچند که او هرگونه تخلف را رد کرده است.

اپستین توانسته بود روابط گسترده‌ای با هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه در آمریکا برقرار کند، که این موضوع پیچیدگی‌های زیادی در پاسخگویی به این رسوایی ایجاد کرده است. در اروپا، چنین رسوایی‌ها معمولاً به‌عنوان آزمایشی برای صلاحیت حکومت‌داری افراد ارزیابی می‌شود، نه فقط یک تخلف قانونی. به همین دلیل، اپستین به نماد بی‌اعتمادی مردم به قدرت‌های نخبگان تبدیل شده است. در سیستم پارلمانی بریتانیا، جایی که نخست‌وزیر باید اعتماد پارلمان را برای حفظ سمت خود داشته باشد، رسوایی‌های مشابه اپستین به‌سرعت به بحران‌های سیاسی تبدیل می‌شود.

در ایالات متحده، سیستم سیاسی به دلیل دوره‌های ثابت و موانع بالا برای برکناری مقامات، تحت تأثیر کمتری از این رسوایی‌ها قرار می‌گیرد. افزون بر این، سیاست‌های حزبی شدید در آمریکا موجب می‌شود که حتی رسوایی‌هایی همچون قاچاق انسان به سختی بر روند سیاسی تاثیر بگذارند. رسانه‌ها در آمریکا نیز بیشتر به تقسیمات حزبی دامن می‌زنند، در حالی که رسانه‌های بریتانیایی به‌طور مستمر فشار می‌آورند تا مسئولیت‌ها از سوی مقامات پذیرفته شود.

در نهایت، تفاوت‌های ساختاری و فرهنگی میان اروپا و ایالات متحده، به‌ویژه در نحوه برخورد با رسوایی‌ها و مسئولیت‌پذیری، باعث شده که در حالی که اپستین در اروپا تاثیرات قابل‌توجهی بر نخبگان برجای بگذارد، در ایالات متحده همچنان سایه او بدون ایجاد تغییرات بزرگ باقی بماند./ منبع