چرا دولت در آمریکا کار نمی‌کند؟

دولت ترامپ از ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵ با وعده نابودی «دولت پنهان» و با هدایت ایلان ماسک در «وزارت کارآمدی دولت» (Doge) هزاران کارمند دولتی را اخراج و چندین سازمان را تعطیل کرد تا «کم‌کاری، هدررفت و سوءاستفاده» را حذف کند و تریلیون‌ها دلار صرفه‌جویی نماید. اما ماسک که اکنون از Doge کنار رفته، تأثیر کمتری نسبت به وعده‌هایش داشت و شاید آسیب بیشتری وارد کرده باشد. با این‌ حال، هدف او برای کارآمدتر کردن دولت درست بود. دولت بایدن با بودجه ۴۰ میلیارد دلاری برای اینترنت پرسرعت روستایی، حتی یک مشترک را به اینترنت پرسرعت متصل نکرد. کالیفرنیا پس از ۲۰ سال هنوز قطار تندرو ندارد و بحران مسکن آن با بالاترین نرخ بی‌خانمانی در آمریکا حل‌نشده باقی مانده است. این ناکارآمدی‌ها به بدبینی عمومی نسبت به دولت دامن زده و یکی از دلایل حمایت از ترامپ است.

کتاب‌های «فراوانی» از «ازرا کلاین» و «درک تامپسون» و «چرا هیچ‌چیز کار نمی‌کند» از «مارک دانکلمن» نشان می‌دهند که قوانین بیش از حد، ساخت‌وساز و اجرای پروژه‌ها را پرهزینه و زمان‌بر کرده‌اند. تا پیش از دهه ۱۹۶۰، دولت آمریکا با پروژه‌هایی مانند زیرساخت‌ها، پیروزی در جنگ‌ها و سفر به ماه، نیرویی مثبت تلقی می‌شد. اما از آن زمان، فعالان چپ و راست دولت را فاسد یا ناکارآمد دیدند و با افزودن لایه‌های نظارتی، آن را محدود کردند.

نمونه‌ای از این محدودیت‌ها، قانون کیفیت محیط‌زیست کالیفرنیا (CEQA) مصوب ۱۹۷۰ است که به ۴۰ میلیون ساکن کالیفرنیا اجازه می‌دهد به‌صورت ناشناس علیه هر پروژه‌ای شکایت کنند. تنها ۱۳ درصد شکایات مربوط به CEQA از سوی سازمان‌های محیط‌زیستی است؛ بقیه موارد توسط رقبای تجاری، اهالی محله‌ها و یا اتحادیه‌ها به‌منظور اخاذی صورت گرفته است. در یک مورد، دانشگاه برکلی به دلیل شکایت همسایگان به‌عنوان «آلاینده محیطی»، از افزایش چند هزار دانشجو از توسعه بازماند. این قانون که توسط «ترقی‌خواهان» کنگره به‌منظور بی‌اعتمادی به دولت حمایت شد، به طور پارادوکسیکال مانع پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر مانند خطوط انتقال یا توربین‌های بادی شده است.

علاوه بر قوانین برای بخش خصوصی، بوروکرات‌های دولتی نیز تحت فشار قوانین دست‌وپاگیر هستند. خرید یک میز یا کامپیوتر مستلزم رعایت مقررات فدرال خرید است که هزاران صفحه شرایط دارد. به‌گفته «دانیل هو» -استاد حقوق دانشگاه استنفورد- کنگره بیش از ۵ هزار گزارش سالانه از سازمان‌ها می‌خواهد که اغلب خوانده نمی‌شوند. بوروکرات‌ها به‌جای استفاده از عقل سلیم، به رعایت این قوانین تشویق می‌شوند. محافظه‌کاران از «استبداد بوروکرات‌های غیرمنتخب» شکایت دارند، اما در واقع بی‌اعتمادی تاریخی به دولت، لایه‌های نظارتی را افزایش داده و اختیارات مقامات را محدود کرده است.

برای کارایی بیشتر، باید به مقامات دولتی اختیار تصمیم‌گیری بر اساس نتایج داده شود، نه بر اساس رعایت قوانین. این به‌معنای حذف نظارت و توازن‌های قانون اساسی نیست که با تخلفات روزانه دولت ترامپ ضروری‌تر شده‌اند و باید از طریق دادگاه‌ها و رأی‌دهندگان مهار شوند. اما کنگره و قانون‌گذاران ایالتی باید رویه‌های انباشته را کاهش دهند تا سیاست‌ها سریع و مؤثر اجرا شوند. این کار می‌تواند یکی از انگیزه‌های حمایت از پوپولیست‌هایی مثل ترامپ را تضعیف کند.

مخالفت با ترامپ به‌تنهایی، مخالفان را به قدرت نمی‌رساند. دموکرات‌ها باید چشم‌اندازی مثبت ارائه دهند. بسیاری آن‌ها را با شهرهایی مثل سان‌فرانسیسکو، پورتلند یا نیویورک مرتبط می‌دانند که با جرم، بی‌خانمانی و زوال شهری دست‌وپنجه نرم می‌کنند. ارائه چشم‌اندازی برای دولتی که دوباره پروژه‌های بزرگ را اجرا کند، فرصتی بکر برای سیاستمدارانی است که می‌خواهند اعتماد عمومی را بازگردانند./ منبع