استاندارد دوگانه واشنگتن؛ آمریکا گازوئیل روسیه را می‌خرد، اروپا تاوان می‌دهد
واشنگتن با نادیده‌گرفتن تحریم‌ها اقدام به خرید گازوئیل از مسکو کرده و متحدان اروپایی خود را در تله بحران انرژی تنها گذاشته است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «استاندارد دوگانه واشنگتن؛ آمریکا گازوئیل روسیه را می‌خرد، اروپا تاوان می‌دهد» در گلوبال تایمز (Global Times) منتشر شده است. این یادداشت استدلال می‌کند که معافیت‌های اخیر آمریکا برای خرید سوخت از روسیه، نشان‌دهنده اولویت منافع ملی بر ائتلاف‌های غربی است و اروپا نباید امنیت انرژی خود را فدای ایدئولوژی واشنگتن کند. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
واشنگتن سال‌ها رهبری کارزار تحریم‌ها علیه روسیه را برای قطع درآمدهای جنگی مسکو بر عهده داشت و اروپا نیز این مأموریت را جدی گرفت. اما اکنون، در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای و نیاز مبرم به کنترل قیمت سوخت، آمریکا توافقی برای تأمین گازوئیل از روسیه امضا کرده و بخشی از تحریم‌ها را موقتاً کاهش داده است. بر اساس این طرح، مسکو بلافاصله بیش از ۳۰۰ هزار تن، در ماه نوامبر ۵۰۰ هزار تن و پس از آن یک میلیون تن گازوئیل به آمریکا صادر خواهد کرد.
این اقدام واشنگتن واکنش‌های تندی را در میان متحدان غربی به دنبال داشته است. نشریه اسپکتیتور این توافق را «خیانت» خواند و رسانه‌هایی چون گاردین و سی‌ان‌ان نسبت به ایجاد شکاف در ائتلاف غرب هشدار دادند. رهبران اروپایی از جمله کاجا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، و مقامات ارشد آلمان و بریتانیا با تعلیق تحریم‌ها مخالفت کردند. کریستن میشال، نخست‌وزیر استونی نیز این تصمیم آمریکا را یک «اشتباه محاسباتی بزرگ» توصیف کرد.
از سال ۲۰۲۲، اروپا با قطع وابستگی به انرژی ارزان روسیه، هزینه‌های سنگینی از جمله تعطیلی کارخانه‌ها، ازدست‌دادن مزیت رقابتی و تورم بالا را تحمل کرده است تا به اهداف امنیتی مشترک دست یابد. در حالی که واشنگتن برای تأمین منافع ملی و اقتصادی خود انعطاف‌پذیر است و تحریم‌ها را دور می‌زند، سیاستمداران اروپایی ترجیح می‌دهند واردات گران‌قیمت را ادامه دهند و شعارهای پیشین را تکرار کنند تا نپذیرند که قطع کامل انرژی روسیه تصمیمی خودویرانگر بوده است. این پافشاری ایدئولوژیک، شهروندان اروپایی را به پرداخت صورت‌حساب‌های سنگین محکوم کرده است.
خشم امروز اروپا پرده از تناقضی بزرگ در روابط دو سوی اطلس برمی‌دارد: اشتراک منافع لزوماً ابدی نیست. زمانی که جهت باد تغییر کند، قدرتمندترین شریک معمولاً بیشترین آزادی عمل را برای تغییر مسیر دارد و دیگران را در بحران رها می‌سازد. درس بزرگ این رویداد برای اروپا آن است که امنیت انرژی به معنای زنده‌نگه‌داشتن چرخه اقتصاد است، نه پایبندی کورکورانه به یک خط سیاسی به هر قیمتی. هیچ کشوری نباید شریان حیاتی تأمین انرژی خود را به بازیگر دیگری بسپارد، حتی اگر او را «متحد» خود بداند./ منبع