چالش‌های ترکیه و پاکستان برای حفاظت از عربستان در برابر حملات حوثی‌ها
تعهدات نظامی آنکارا و اسلام‌آباد برای تقویت پدافند ریاض، با محدودیت‌های عملیاتی و خطر کشیده‌شدن به باتلاق جنگ یمن روبه‌رو است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقاله‌ای تحلیلی با عنوان «چالش‌های ترکیه و پاکستان برای حفاظت از عربستان در برابر حملات حوثی‌ها» به قلم فرانچسکو سالزیو شیاوی (Francesco Salesio Schiavi) در نیو عرب (The New Arab) منتشر شده است. این تحلیل به بررسی تعهدات دفاعی آنکارا و اسلام‌آباد به ریاض، توانایی‌های پدافندی موجود و محدودیت‌های ژئوپلیتیکی هر دو کشور در رویارویی با تهدیدات موشکی و پهپادی انصارالله یمن می‌پردازد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
حملات اخیر به فرودگاه بین‌المللی ریاض و خطوط لوله نفتی عربستان، تعهدات دفاعی ترکیه و پاکستان در چارچوب «توافق دفاع مشترک مکه» را با آزمونی فوری روبه‌رو کرده است. این توافق که در پی نشست اضطراری ریاض فعال شد، هدف استقرار سریع تجهیزات و نیروهای کمکی را دنبال می‌کند، اما جزئیات مربوط به شمار نظامیان، نوع جنگ‌افزارها و جدول زمانی عملیات هنوز اعلام نشده است. اولویت فوری ریاض، پر کردن خلأهای پدافندی و تأمین امنیت زیرساخت‌های غیرنظامی و انرژی در برابر حملات پهپادی و موشکی است.
مشارکت ترکیه عمدتاً بر جنبه‌های فنی متمرکز است. آنکارا سامانه‌های ضدهوایی کوتاه‌برد نظیر «کورکوت» ساخت آسلسان، رادارهای پیشرفته و تجهیزات جنگ الکترونیک را در اختیار دارد که می‌توانند با هزینه‌ای بسیار کمتر از رهگیرهای موشکی، با تهدیدات پهپادی مقابله کنند. با این حال، آنکارا به‌صراحت اعلام کرده است که نیروهای رزمی برای عملیات تهاجمی به خارج اعزام نخواهد کرد و هرگونه استقرار گسترده نظامی نیازمند مجوز پارلمان است. ترکیه تمایلی ندارد با مداخله مستقیم در جنگ یمن، جبهه تنش جدیدی را با ایران بگشاید و مشارکت خود را محدود به مأموریت‌های دفاعی و پشتیبانی دریایی در دریای سرخ نگه خواهد داشت.
در مقابل، پاکستان پیشینه نظامی گسترده‌تری در خاک عربستان دارد و نیروها، جنگنده‌های جی‌اف-۱هفت و سامانه‌های موشکی اچ‌کیو-۹ را پیش‌تر مستقر کرده است. همچنین گزارش‌هایی از ارسال تجهیزات نظامی و حضور مستشاران پاکستانی وجود دارد؛ امری که مرز میان حفاظت از مرزهای عربستان و ورود به مناقشه داخلی یمن را باریک‌تر می‌کند. با وجود چارچوب‌های همکاری موجود، اسلام‌آباد ناچار است روابط خود را با تهران مدیریت کند و از پذیرش تعهدات نظامی نامحدود که توان دفاعی داخلی‌اش را تضعیف کند، خودداری ورزد.
استقرار تجهیزات کمکی می‌تواند آسیب‌پذیری تأسیسات راهبردی عربستان را کاهش دهد، اما پیروزی نظامی تعیین‌کننده بر نیروهای حوثی را به دنبال نخواهد داشت. این توافق‌ها علاوه بر کاربرد عملیاتی، حامل پیامی سیاسی برای تنوع‌بخشی به شرکای راهبردی ریاض در کنار واشنگتن است. موفقیت این ائتلاف به این بستگی دارد که آیا پدافند خارجی می‌تواند بدون کشاندن شرکا به درگیری‌های گسترده منطقه‌ای، امنیت اقتصادی و شریان‌های ترانزیتی پادشاهی سعودی را تثبیت کند یا خیر./ منبع