جمهوری‌خواهان ۶۹۰ روز فرصت داشتند با ترامپ مخالفت کنند
جمهوری‌خواهان تنها در آستانه انتخابات، پس از دو سال همراهی، از ترامپ فاصله می‌گیرند.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «جمهوری‌خواهان ۶۹۰ روز فرصت داشتند با ترامپ مخالفت کنند» نوشته دیوید دیِن (David Dayen) در امریکن پراسپکت (The American Prospect)، فاصله‌گیری اخیر برخی جمهوری‌خواهان از دونالد ترامپ را واکنشی انتخاباتی و دیرهنگام به فشارهای اقتصادی و سیاسی می‌داند و بر تداوم همسویی ساختاری حزب با سیاست‌های دولت تأکید دارد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
در هفته‌های منتهی به انتخابات میان‌دوره‌ای، شماری از جمهوری‌خواهان که با رقابت‌های دشوار انتخاباتی روبه‌رو هستند، انتقاد از برخی سیاست‌های دولت دونالد ترامپ را افزایش داده‌اند. جنگ ایران به یکی از مهم‌ترین محورهای این تغییر موضع تبدیل شده است. مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواه سنا در میشیگان، خواستار پایان سریع جنگ شده و جان هیوستد، سناتور جمهوری‌خواه اوهایو، نیز موضعی مشابه اتخاذ کرده است. تام تیفانی، نامزد فرمانداری ویسکانسین، و اشلی هینسون، نامزد سنا در آیووا، نیز از ضرورت پایان جنگ سخن گفته‌اند.
با این حال، تفاوت میان اظهارات انتخاباتی و رفتار قانون‌گذاری برخی از این افراد قابل توجه است. هینسون تنها چند روز پیش از اظهارات اخیر خود، برای ششمین بار در سال جاری به قطعنامه‌ای برای پایان دادن به جنگ اختیارات جنگی رأی منفی داده بود. در سنا نیز تلاش برای تصویب قطعنامه مشابه با مخالفت اکثریت جمهوری‌خواهان شکست خورد. بنابراین، فاصله‌گیری فعلی در بسیاری موارد بیشتر در قالب موضع‌گیری عمومی و تبلیغات انتخاباتی دیده می‌شود تا تغییر مستمر در رأی‌گیری‌های کنگره.
موضوع مهاجرت نیز نمونه دیگری از این روند است. ماریا الویرا سالازار، نماینده جمهوری‌خواه فلوریدا، در تبلیغی انتخاباتی از سیاست‌های اخراج مهاجران دولت انتقاد کرده و آن را فراتر از حد قابل قبول دانسته است. راجر مارشال، سناتور کانزاس، نیز خواستار هماهنگی بیشتر مأموران اداره مهاجرت و گمرک با نیروهای انتظامی محلی شده است. در عین حال، هر دو در گذشته از سیاست‌های سخت‌گیرانه مهاجرتی حمایت کرده یا به ایجاد ساختار فعلی اجرای اخراج‌ها رأی داده‌اند.
فشار اقتصادی نیز بر تغییر لحن جمهوری‌خواهان اثر گذاشته است. افزایش قیمت سوخت و کود، هزینه‌های ناشی از جنگ و نگرانی کشاورزان، نامزدهای جمهوری‌خواه را تحت فشار قرار داده است. در واکنش به قیمت بالای گازوئیل، دن سالیوان، سناتور آلاسکا، از ترامپ خواسته صادرات گازوئیل را برای مدتی متوقف کند. دولت نیز در مسیر اعمال ممنوعیت ۹۰روزه صادرات گازوئیل قرار گرفته است، هرچند وزیر انرژی دولت درباره اثربخشی چنین اقدامی ابراز تردید کرده است.
در زمینه مراکز داده نیز برخی جمهوری‌خواهان در تلاش‌اند با ارائه طرح‌های قانونی، نگرانی رأی‌دهندگان درباره افزایش هزینه برق ناشی از توسعه مراکز داده را کاهش دهند. طرح حمایت از پرداخت‌کنندگان قبوض انرژی که هیوستد در تدوین آن نقش داشته، چارچوبی برای وادار کردن احتمالی شرکت‌های مراکز داده به پرداخت هزینه ارتقای زیرساخت‌های برق ایجاد می‌کند. با این حال، این طرح الزام سراسری ایجاد نمی‌کند و همزمان سیاست کلی دولت ترامپ در حمایت از توسعه این مراکز تغییر محسوسی نکرده است.
مسئله اصلی فاصله میان اعتراض لفظی و اقدام سیاسی است. از زمان آغاز دوره ریاست‌جمهوری ترامپ در ژانویه ۲۰۲۵، جمهوری‌خواهان کنترل‌کننده کنگره ابزارهای متعددی برای محدود کردن تعرفه‌ها، تأمین مالی جنگ‌ها یا مقابله با برخی اقدامات دولت در اختیار داشته‌اند. با این حال، به‌طور کلی از استفاده گسترده از این ابزارها خودداری کرده‌اند و در بسیاری از موارد از سیاست‌های دولت حمایت کرده‌اند. بر این اساس، مخالفت‌های جدید زمانی برجسته شده‌اند که هزینه سیاسی تصمیمات دولت به انتخابات نزدیک‌تر شده است.
این وضعیت در عین حال نشان‌دهنده پیچیدگی رابطه ترامپ با حزب جمهوری‌خواه است. ترامپ همچنان بر سیاست‌های اصلی خود، از جنگ ایران گرفته تا سیاست‌های اقتصادی و انرژی، تأکید دارد و در برابر بخشی از انتقادهای جمهوری‌خواهان واکنش شدیدی نشان نداده است. همزمان، دولت برخی اقدامات اصلاحی محدود را دنبال می‌کند که می‌تواند به کاهش فشار انتخاباتی بر نامزدهای جمهوری‌خواه کمک کند، بدون آنکه الزاماً تغییر بنیادینی در سیاست‌های اصلی ایجاد شود.
در نتیجه، فاصله‌گیری اخیر را می‌توان در دو سطح بررسی کرد: در سطح تبلیغات انتخاباتی، نشانه‌هایی از تلاش برای تفکیک نامزدها از برخی سیاست‌های پرهزینه دولت دیده می‌شود؛ اما در سطح قانون‌گذاری و سیاست‌گذاری، همسویی میان دولت و اکثریت جمهوری‌خواه همچنان گسترده است. همین شکاف میان مواضع اعلامی و عملکرد پیشین، پرسش‌هایی درباره دوام و عمق این تغییرات ایجاد می‌کند. نزدیکی انتخابات، افزایش هزینه‌های جنگ و فشار اقتصادی، انگیزه جمهوری‌خواهان برای نشان دادن استقلال بیشتری از ترامپ را افزایش داده، اما شواهد موجود از گسست کامل یا تغییر بنیادی در رابطه حزب و دولت حکایت نمی‌کند./ منبع