جمهوری‌خواهان می‌توانند ترامپ را مسئول مشکلات انتخاباتی خود بدانند
تعرفه‌ها، جنگ پرهزینه و تسویه‌حساب‌های سیاسی، جمهوری‌خواهان را برای دفاع از اکثریت کنگره با دشواری روبه‌رو کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «جمهوری‌خواهان می‌توانند ترامپ را مسئول مشکلات انتخاباتی خود بدانند» به قلم جاناتان مارتین (Jonathan Martin)، ستون‌نویس ارشد سیاسی و رئیس دفتر سیاسی پولیتیکو (POLITICO)، به بررسی نقش دونالد ترامپ در چالش‌های انتخاباتی حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ می‌پردازد. این یادداشت با تمرکز بر تصمیم‌های اقتصادی، سیاست خارجی، مداخلات در رقابت‌های درون‌حزبی و فقدان برنامه سیاسی منسجم، استدلال می‌کند که بخش مهمی از مشکلات انتخاباتی جمهوری‌خواهان مستقیماً به عملکرد رئیس‌جمهور بازمی‌گردد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
با نزدیک شدن به اعلام نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای، انتظار می‌رود دونالد ترامپ در صورت شکست جمهوری‌خواهان، مسئولیت آن را نپذیرد و به دنبال مقصرانی در داخل حزب و خارج از آن بگردد. او احتمالاً مدعی خواهد شد نامزدهای جمهوری‌خواه به اندازه کافی از او حمایت نکرده‌اند، دموکرات‌ها در انتخابات تقلب کرده‌اند و اگر جان تون، رهبر جمهوری‌خواهان سنا، طرح احراز هویت رأی‌دهندگان را به تصویب می‌رساند، نتیجه متفاوت می‌شد. با این حال، مسئولیت شرایطی که حزب با آن روبه‌رو شده، بیش از هر چیز متوجه خود ترامپ است. تصمیم‌ها و اقدامات او نه‌تنها به نامزدهای جمهوری‌خواه آسیب زده، بلکه برند سیاسی حزب را نیز تضعیف کرده است.
ترامپ پس از پیروزی در انتخابات ۲۰۲۴، ائتلافی متنوع از رأی‌دهندگان سیاه‌پوست، اسپانیایی‌تبار و جوانان را شکل داده بود؛ ائتلافی که می‌توانست در صورت حفظ شدن، موقعیت دموکرات‌ها را به‌طور جدی تحت تأثیر قرار دهد. اما او برای تداوم این همراهی تلاش مؤثری نکرد. بخشی از رأی‌دهندگانی که در انتخابات گذشته به او پیوسته بودند، از سیاست‌هایش فاصله گرفتند. همچنین جمهوری‌خواهانی که رفتارهای غیرمتعارف او را تحمل می‌کردند، به این امید که اقتصاد باثبات بماند و آمریکا وارد جنگ‌های پرهزینه نشود، با تحقق نیافتن این انتظارات روبه‌رو شدند.
یکی از مشکلات اصلی جمهوری‌خواهان، فقدان برنامه و چشم‌انداز روشن برای دو سال آینده بود. حزب عملاً به تصمیم‌های لحظه‌ای رئیس‌جمهور وابسته ماند و پیشنهاد منسجمی برای اداره کشور ارائه نکرد. حتی یکی از معدود پیشنهادهای مشخص ترامپ، وعده پرداخت پنج هزار دلار به هر بزرگسال آمریکایی در صورت حفظ اکثریت جمهوری‌خواهان در کنگره بود؛ طرحی که نویسنده آن را نوعی رشوه انتخاباتی توصیف می‌کند. در مقابل، پیام‌های سیاسی دیگر دولت نیز به‌جای ارائه برنامه‌ای اقتصادی و اجتماعی، گاه به اظهارنظرهای شخصی و نامرتبط محدود می‌شد.
سه عامل اصلی در تضعیف موقعیت جمهوری‌خواهان نقش داشتند: تعرفه‌های تجاری، جنگی که به افزایش شدید قیمت سوخت انجامید و نحوه اجرای سیاست‌های مهاجرتی. ترامپ با اعزام مأموران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) به رستوران‌ها و مناطق مسکونی حومه شهرها، مسئله مهاجرت را که پیش‌تر یکی از نقاط قوت سیاسی او بود، به منبع نگرانی و انتقاد تبدیل کرد. افزون بر این، او فرصت‌های متعددی را برای کاهش پیامدهای سیاسی تصمیم‌هایش از دست داد و بخش قابل‌توجهی از توجه خود را به بازسازی و تزئین املاک دولتی در منطقه واشنگتن و پروژه‌هایی اختصاص داد که به نام خودش پیوند می‌خوردند. از نگاه نویسنده، این اقدامات تصویری از اولویت‌های شخصی رئیس‌جمهور ارائه کرد که با دغدغه‌های رأی‌دهندگان فاصله داشت.
مداخلات ترامپ در رقابت‌های انتخاباتی نیز هزینه‌های مستقیمی برای حزب ایجاد کرد. او از طرح تغییر حوزه‌های انتخابیه در میانه دهه حمایت کرد تا اکثریت جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان حفظ شود؛ اقدامی که دموکرات‌ها را به اجرای طرح‌های مشابه در ایالت‌های تحت کنترل خود سوق داد و در نتیجه، بخشی از دستاوردهای احتمالی جمهوری‌خواهان را خنثی کرد. این تغییرات همچنین نگرانی رأی‌دهندگان سیاه‌پوست را درباره کاهش قدرت انتخاباتی‌شان افزایش داد و برخی نمایندگان جمهوری‌خواه را در حوزه‌هایی دشوارتر قرار داد.
در رقابت‌های سنا نیز تصمیم‌های ترامپ پیامدهایی به همراه داشت. او با تام تیلیس، سناتور جمهوری‌خواه کارولینای شمالی، بر سر اختلافات قانون‌گذاری درگیر شد و زمینه بازنشستگی او را فراهم کرد؛ اتفاقی که ورود روی کوپر، فرماندار پیشین دموکرات، به رقابت را تسهیل کرد. در ایالت مین نیز سوزان کالینز، سناتور جمهوری‌خواه، با فشار ناشی از افزایش قیمت گازوئیل، تیراندازی مأموران مهاجرت و تشدید اختلاف تجاری با کانادا مواجه شد. ترامپ همچنین با کنار زدن برخی چهره‌های باسابقه در تگزاس و لوئیزیانا و مداخله در تعیین جانشین لیندسی گراهام، رقابت‌های داخلی حزب را پیچیده‌تر کرد.
در کنار این اقدامات، ترامپ به جای تمرکز بر حفظ اکثریت کنگره، بخشی از انرژی خود را صرف حذف یا تضعیف چهره‌هایی چون مارجری تیلور گرین و توماس مَسی و اعمال آزمون‌های وفاداری در حزب کرد. هم‌زمان، تمجیدهای مکرر او از زهران ممدانی، شهردار نیویورک و چهره برجسته سوسیالیست دموکرات، با پیام تبلیغاتی جمهوری‌خواهان درباره خطر سوسیالیسم تناقض داشت. برخی چهره‌های جمهوری‌خواه، از جمله برایان کمپ، فرماندار جورجیا، نیز به دلیل نپذیرفتن همراهی کامل با جریان ماگا وارد رقابت‌های انتخاباتی نشدند.
در نهایت، دولت ترامپ به نگرانی‌های رأی‌دهندگان درباره هزینه زندگی، مهاجرت، فساد و مراکز داده نیز پاسخ مؤثری نداد. نویسنده معتقد است تغییر اعضای کابینه، مهار نفوذ چهره‌هایی چون استیون میلر یا ارائه موضعی روشن‌تر درباره جنگ می‌توانست بخشی از فشار سیاسی را کاهش دهد. همچنین جمهوری‌خواهان برخلاف انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۸، از یک منازعه قضایی مؤثر برای بسیج پایگاه رأی خود برخوردار نبودند. یادداشت با اشاره به تمایل برخی چهره‌های حرفه‌ای حزب جمهوری‌خواه به تجربه یک شکست انتخاباتی سنگین برای آغاز بازسازی تشکیلاتی، نتیجه می‌گیرد که تصمیم‌ها و اولویت‌های ترامپ نقش محوری در دشواری‌های انتخاباتی حزب داشته‌اند./ منبع