انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ مجلس سنای آمریکا؛ بازطراحی نسلی نقشه سیاسی، سقوط دژهای سرخ و شکست شخصی دونالد ترامپ
اگر بازپس‌گیری مجلس نمایندگان توسط دموکرات‌ها بر اساس شاخص‌های کلان اقتصادی قابل پیش‌بینی بود، تصاحب قاطع مجلس سنای ایالات متحده در انتخابات سوم نوامبر ۲۰۲۶، یک زلزله سیاسی تمام‌عیار بود که غیرممکن‌ترین سناریوی انتخاباتی را به واقعیت تبدیل کرد. تا یک سال پیش، و حتی تا چند هفته مانده به انتخابات، اجماع نخبگان سیاسی در واشنگتن بر این بود که نقشه انتخاباتی سنا در سال ۲۰۲۶ به دلیل قرار گرفتن اکثر کرسی‌های رقابتی در ایالت‌های عمیقاً جمهوری‌خواه، هیچ شانسی برای دموکرات‌ها باقی نمی‌گذارد و آن‌ها باید برای کسب اکثریت سنا تا سال ۲۰۲۸ صبر کنند. دموکرات‌ها برای کسب اکثریت به تصاحب خالص چهار کرسی نیاز داشتند و برای رسیدن به این هدف، ناچار بودند در ایالت‌هایی پیروز شوند که دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۴ آن‌ها را با اختلاف دو رقمی فتح کرده بود.
اما در شبی که چاک شومر، رهبر دموکرات‌های سنا، آن را «بازطراحی نسلی نقشه سنا» و «تبدیل شدن دیوار آجری سرخ جمهوری‌خواهان به تلی از آجرهای فروریخته» نامید، دموکرات‌ها نه‌تنها تمامی کرسی‌های خود را حفظ کردند، بلکه موفق شدند هفت کرسی سنا را در ایالت‌های تگزاس، کارولینای جنوبی، کانزاس، آیووا، اوهایو، مین و کارولینای شمالی از چنگ جمهوری‌خواهان خارج کنند. این شکست، بیش از آنکه یک عقب‌نشینی حزبی باشد، یک رد صلاحیت شخصی و تاریخی علیه دونالد ترامپ، سیاست جنگی او در قبال ایران، و ائتلاف میلیاردرهای فناوری و جنبش‌های ایدئولوژیک پیرامون او بود.
جنگ ایران و تله مرگبار سیاسی برای سناتورهای جمهوری‌خواه
در رقابت‌های سنا که در مقیاس کل ایالت برگزار می‌شوند و نیازمند جذب آرای مستقل‌ها و میانه‌روها هستند، جنگ ایران به عنوان عامل اصلی تخریب کمپین‌های جمهوری‌خواهان عمل کرد. تصمیم دونالد ترامپ برای ورود به جنگ با ایران که به گفته استراتژیست‌های خود حزب جمهوری‌خواه «بدون هیچ‌گونه برنامه‌ریزی جدی» اتخاذ شد، شوک تورمی شدیدی را از طریق افزایش بهای بنزین و انرژی به اقتصاد ایالت‌ها وارد کرد.
سناتورها و نامزدهای جمهوری‌خواه سنا در پاییز ۲۰۲۶ خود را در یک بن‌بست کامل یافتند. تا ماه سپتامبر، خشم رأی‌دهندگان سابق ترامپ از ادامه جنگ ایران و گرانی سوخت به حدی رسید که چهار تن از مهم‌ترین نامزدهای سنای جمهوری‌خواه—سوزان کالینز در مین، جان هاستد در اوهایو، اشلی هینسون در آیووا و مایک راجرز در میشیگان—برای نجات کمپین‌های خود ناچار شدند علناً با ترامپ زاویه بگیرند، به طرح‌های محدودسازی اختیارات جنگی رئیس‌جمهور بپیوندند یا خواستار پایان فوری جنگ با ایران شوند. اما این چرخش تاکتیکی در دقیقه نود، نه‌تنها رأی‌دهندگان خشمگین از گرانی بنزین را قانع نکرد، بلکه نشان داد که حتی نزدیک‌ترین متحدان ترامپ نیز سیاست خارجی او را فاجعه‌بار می‌دانند. در نهایت، هر چهار نامزد مذکور در شب انتخابات شکست خوردند.
در مقابل این واقعیت میدانی، واکنش دونالد ترامپ در شب انتخابات نمادی از گسست کامل او از بدنه حزبش بود. او در گفت‌وگو با پولیتیکو و در پیام‌هایش به مجریان فاکس‌نیوز، ضمن رد هرگونه مسئولیت درباره تاثیر گرانی سوخت بر شکست حزبش، با سرسختی از جنگ دفاع کرد و گفت: «من کاملاً متقاعد شده‌ام که تصمیم من در مورد ایران برای مصلحت بلندمدت کشورمان و حتی جهان، تصمیمی مطلقاً درست بوده است.». این اصرار بر ادامه مسیری که به قیمت از دست رفتن هر دو مجلس کنگره تمام شده است، زنگ خطر را برای تمامی سناتورهای باقی‌مانده جمهوری‌خواه که در سال‌های ۲۰۲۸ و ۲۰۳۰ با انتخابات روبه‌رو هستند، به صدا درآورده است.
کالبدشکافی تفصیلی کرسی‌های سرنوشت‌ساز؛ چگونه دژهای سرخ سقوط کردند؟
بررسی تک‌تک کرسی‌های کلیدی سنا در انتخابات ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که دموکرات‌ها چگونه با گزینش نامزدهایی متناسب با فرهنگ سیاسی هر ایالت و تمرکز بر شعار محوری چاک شومر یعنی «هزینه‌ها، هرج‌ومرج و فساد»، نقشه‌ای را که غیرممکن به نظر می‌رسید، فتح کردند.
کارولینای جنوبی؛ تحقیرآمیزترین شکست شخصی دونالد ترامپ:
در میان تمامی رقابت‌های سنا، هیچ نتیجه‌ای به‌اندازه شکست دارلین گراهام در کارولینای جنوبی برای دونالد ترامپ تحقیرآمیز نبود. کارولینای جنوبی ایالتی است که ترامپ در سال ۲۰۲۴ آن را با نزدیک به ۱۸ درصد اختلاف برده بود و از سال ۱۹۹۸ هیچ دموکراتی را به سنا نفرستاده بود (و از سال ۱۸۷۹ هیچ سناتور مستقر جمهوری‌خواهی در آن به یک دموکرات نباخته بود). پس از درگذشت سناتور لیندسی گراهام، دونالد ترامپ شخصاً وارد عمل شد و خواهر کوچک‌تر و فاقد تجربه سیاسی او، دارلین گراهام را برای تصدی این کرسی در انتخابات ویژه برگزید. ترامپ با استفاده از نفوذ خود مانع ورود سایر نامزدهای جدی جمهوری‌خواه به میدان شد، زودهنگام از او حمایت کرد و در طول سال انتخاباتی سه بار شخصاً به کارولینای جنوبی سفر کرد تا او را از خط پایان عبور دهد. اما گراهام نامزدی به‌شدت ضعیف بود که در جریان مناظره انتخاباتی با بیان جمله معروف «امنیت ملی تخصص من نیست»، در میانه جنگ ایران مشروعیت خود را از دست داد. علاوه بر این، سوپرپک‌های حامی هوش مصنوعی و مراکز داده میلیون‌ها دلار برای حمایت از گراهام هزینه کردند. در سوی مقابل، دکتر آنی اندروز، پزشک متخصص کودکان و نامزد دموکرات، کارزار درخشانی را مدیریت کرد. او گراهام را متهم کرد که کارولینای جنوبی را به شرکت‌های فناوری کالیفرنیا و چین فروخته است و هم‌زمان به عنوان منتقد سرسخت رابرت اف. کندی جونیور (که اندروز او را «دشمن دیرینه حرفه‌ای» خود می‌نامید و خواستار استیضاح او بود)، توانست ائتلافی از رأی‌دهندگان نگران سلامت، طبقه کارگر خشمگین از گرانی‌ها و موج عظیم رأی‌دهندگان سیاه‌پوست را بسیج کند. با وجود اینکه کمیته‌های ملی دموکرات تا دقایق پایانی از تزریق پول به این رقابت خودداری کرده بودند، اندروز بیش از ۱۰ درصد بهتر از کامالا هریس در شهرستان‌های کلیدی عمل کرد و بزرگ‌ترین شکست شخصی ترامپ را رقم زد.
تگزاس؛ پایان طلسم ۳۸ ساله و شکست ۴۴۶ میلیون دلاری ایلان ماسک:
برای نخستین بار از سال ۱۹۸۸، دموکرات‌ها موفق شدند کرسی مجلس سنای ایالات متحده را در ایالت تگزاس فتح کنند. در این رقابت تاریخی، جیمز تالاریکو، نماینده ایالتی دموکرات، موفق شد کن پکستون، دادستان کل جنجالی تگزاس را شکست دهد. ریشه این شکست برای جمهوری‌خواهان به انتخابات مقدماتی بهار ۲۰۲۶ بازمی‌گشت؛ زمانی که پکستون با حمایت جریان ماگا توانست سناتور باسابقه و میانه‌روتر، جان کورنین را حذف کند. پکستون که سال‌ها درگیر پرونده‌های فساد مالی و اخلاقی بود، نامزدی به‌شدت آسیب‌پذیر در انتخابات سراسری محسوب می‌شد.
اهمیت پیروزی تالاریکو زمانی دوچندان می‌شود که به حجم بی‌سابقه پول‌پاشی جمهوری‌خواهان در این ایالت توجه کنیم. جمهوری‌خواهان در مجموع بیش از ۳۵۰ میلیون دلار در تگزاس هزینه کردند تا مانع سقوط این ایالت شوند که بیش از ۲۰۰ میلیون دلار آن مستقیماً توسط ایلان ماسک تامین شد (بخشی از رکورد ۴۴۶ میلیون دلاری هزینه‌کرد انتخاباتی ماسک در سال ۲۰۲۶). با این حال، سه عامل باعث شد پول‌های ماسک و حمایت ترامپ بی‌اثر شود: نخست، واکنش شدید شهروندان تگزاس به برنامه ماسک و جمهوری‌خواهان برای تبدیل تگزاس به بهشت مراکز داده هوش مصنوعی که شبکه برق و منابع آب ایالت را تهدید می‌کرد؛ دوم، خشم گسترده جامعه اسپانیایی‌تبار از یورش‌های مهاجرتی و فشارهای تورمی؛ و سوم، جهش مشارکت رأی‌دهندگان سیاه‌پوست. نکته کلیدی در تگزاس، عدم انشقاق آرا بود؛ به‌طوری‌که پیروزی تالاریکو در سنا با پیروزی تاریخی جینا هینوهوسا بر گرگ ابوت در انتخابات فرمانداری تگزاس (نخستین فرماندار دموکرات تگزاس پس از بیش از سه دهه) همراه شد
کانزاس؛ شگفتی قرن و سقوط کرسی سنا پس از ۹۴ سال:
شاید شگفت‌انگیزترین نتیجه شب انتخابات در قلب محافظه‌کار آمریکا، یعنی ایالت کانزاس رقم خورد؛ ایالتی که از سال ۱۹۳۲ (به مدت ۹۴ سال) هیچ دموکراتی را به مجلس سنا نفرستاده بود و دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۴ با ۱۶ درصد اختلاف در آن پیروز شده بود. در این ایالت، آدام همیلتون، کشیش یک کلیسای بزرگ متدیست که تنها چند ماه پیش از انتخابات به عنوان دموکرات ثبت‌نام کرده بود، سناتور مستقر جمهوری‌خواه راجر مارشال را شکست داد. همیلتون با هوشمندی کامل حساب خود را از برند ملی حزب دموکرات جدا کرد و ایمان مذهبی و اخلاق را هسته مرکزی کارزار خود قرار داد. او در آخرین روز تبلیغات در توپکا، با یادآوری خاطره تلخ دوران کودکی‌اش که توسط قلدرها با زنجیر به حصاری بسته شده بود، کارزار خود را ایستادگی مردم شریف کانزاس در برابر «قلدری، بی‌رحمی، بی‌اخلاقی و سیاست‌های آسیب‌زای واشنگتن» تعریف کرد. در سوی مقابل، راجر مارشال که رئیس فراکسیون حامیان رابرت کندی جونیور در کنگره بود و سودای ریاست کمیته بهداشت سنا را در سر می‌پروراند، زیر بار پیامدهای اقتصادی تعرفه‌های ترامپ، گرانی سوخت ناشی از جنگ ایران و اختلال در صنعت کشاورزی و دامپروری کانزاس له شد. بارزترین نمود این فروپاشی در شهرستان روستایی و اسپانیایی‌تبار «سوارد» در کانزاس رخ داد؛ جایی که یورش نیروهای مهاجرتی به کارخانه‌های بسته‌بندی گوشت، اقتصاد منطقه را فلج کرده بود. در این شهرستان که ترامپ در سال ۲۰۲۴ با ۳۹ درصد اختلاف پیروز شده بود، آدام همیلتون با ۱۳ درصد اختلاف برنده شد که نشان‌دهنده یک چرخش حیرت‌انگیز ۵۲ درصدی علیه جمهوری‌خواهان بود
آیووا؛ پیروزی جاش تورک و الگوی جدید دموکرات‌ها برای فتح ایالت‌های سرخ:
در آیووا، ایالتی که ترامپ در سال ۲۰۲۴ برای سومین بار پیاپی و با ۱۳ درصد اختلاف آن را فتح کرده بود، جاش تورک، نماینده ایالتی دموکرات، موفق شد اشلی هینسون، نماینده جمهوری‌خواه را در رقابت بر سر کرسی بازنشسته جونی ارنست شکست دهد و به نخستین سناتور دموکرات آیووا از سال ۲۰۰۸ (دوران تام هارکین) تبدیل شود. پیروزی تورک در کنار پیروزی قاطع راب سند در انتخابات فرمانداری آیووا (که نخستین فرماندار دموکرات ایالت از سال ۲۰۰۶ شد)، یک نقشه راه استراتژیک برای دموکرات‌ها در ایالت‌های سرخ ترسیم کرد. تورک و سند با درک اینکه برند ملی حزب دموکرات در آیووا آسیب دیده است، صراحتاً از رهبران ملی حزب فاصله گرفتند؛ راب سند علناً اعلام کرد که تمایلی به حضور جو بایدن یا کامالا هریس در کمپین خود ندارد و معتقد است هریس نباید در سال ۲۰۲۸ نامزد شود. تورک نیز به عنوان یکی از معدود نامزدهای دموکرات سنا، وعده داد که در زمینه امنیت مرزها و مهاجرت با ترامپ همکاری خواهد کرد و هر دو نامزد با موضع جمهوری‌خواهان مبنی بر ممنوعیت حضور دختران ترنس در ورزش زنان هم‌صدا شدند. این مواضع، سلاح‌های تبلیغاتی فرهنگی را از دست اشلی هینسون خارج کرد و اجازه داد تمرکز رقابت بر روی سه محور اصلی باقی بماند: فشار کمرشکن قیمت سوخت ناشی از جنگ ایران و تعرفه‌های کشاورزی ترامپ، مبارزه با فساد سیاسی، و بحران نرخ بالای سرطان در آیووا ناشی از آلودگی‌های شرکت‌های بزرگ کشاورزی و شیمیایی—موضوعی که باعث شد حتی بدنه جنبش سلامت کندی جونیور نیز به دلیل حمایت ترامپ از علف‌کش گلایفوسیت، از نامزدهای جمهوری‌خواه روی برگردانند.
مین؛ پایان سی سال حضور سوزان کالینز در سنا:
در ایالت مین، تروی جکسون، رئیس سابق سنای ایالتی و سیاستمدار باسابقه طبقه کارگر که در ماه جولای جایگزین گراهام پلاتنر به عنوان نامزد دموکرات شده بود، به کارزار سی‌ساله سناتور سوزان کالینز پایان داد.کالینز که پنج دوره در سنا حضور داشت و آخرین بازمانده جمهوری‌خواهان در منطقه نیوانگلند محسوب می‌شد، سال‌ها با تکیه بر پدیده «انشقاق آرا» زنده مانده بود؛ به‌طوری‌که در سال ۲۰۲۰، در همان حالی که جو بایدن ایالت مین را با ۹ درصد اختلاف برد، کالینز نیز کرسی خود را حفظ کرد. در سال ۲۰۲۶، استراتژی کالینز بر بومی‌سازی رقابت و برجسته کردن جایگاه قدرتمندش به عنوان رئیس کمیته تخصیص بودجه سنا و جذب صدها میلیون دلار بودجه برای پروژه‌های ایالت مین استوار بود. اما تروی جکسون با موفقیت تمام، رقابت را ملی کرد و نشان داد که کالینز با وجود ژست‌های میانه‌روانه، در بزنگاه‌های اصلی نتوانسته است مانع سیاست‌های ویرانگر دونالد ترامپ—از جمله جنگ ایران، تعرفه‌های تجاری و کاهش بودجه بیمه درمانی مدیکید—شود. در این دوره، رأی‌دهندگان مین دیگر تمایلی به تقسیم رأی خود نداشتند و جکسون هم‌زمان با پیروزی هانا پینگری (نامزد دموکرات فرمانداری)، کالینز را با اختلافی قاطع شکست داد تا کالینز در ساعت ۱۲:۳۰ بامداد چهارشنبه با تماس تلفنی شکست خود را بپذیرد
اوهایو؛ بازگشت پیروزمندانه شرود براون و شکست لابی رمزارزها:
در اوهایو، سناتور سابق دموکرات شرود براون که در سال ۲۰۲۴ کرسی خود را از دست داده بود، بازگشتی تاریخی را رقم زد و جان هاستد، سناتور منصوب جمهوری‌خواه و معاون سابق فرماندار اوهایو را شکست داد. این رقابت صحنه رویارویی مستقیم پیام اقتصادی طبقه کارگر با قدرت مالی غول‌های فناوری و صنعت رمزارز بود. شبکه سوپرپک‌های صنعت کریپتو موسوم به فیرشیک که در سال ۲۰۲۴ با هزینه ۴۰ میلیون دلاری عامل اصلی شکست براون (رئیس وقت کمیته بانکداری سنا و منتقد سرسخت رمزارزها) بود، در سال ۲۰۲۶ بیش از ۵۵ میلیون دلار برای جلوگیری از بازگشت او هزینه کرد. با این حال، شرود براون با تمرکز بر سه محور کلیدی توانست این دیوار مالی را فرو بریزد: افزایش شدید قیمت بنزین در پی جنگ ایران (که تلاش هاستد در ماه سپتامبر برای درخواست پایان جنگ نیز نتوانست بار مسئولیت آن را از دوش جمهوری‌خواهان بردارد)، پرونده‌های فساد در دولت ایالتی اوهایو در دوران حضور هاستد، و حمایت بی‌چون‌وچرای هاستد از احداث مراکز داده هوش مصنوعی که هزینه‌های انرژی شهروندان اوهایو را بالا برده بود. پیروزی براون، در کنار پیروزی ایمی اکتون بر میلیاردر نزدیک به ترامپ، ویوک راماسوامی، در انتخابات فرمانداری، اوهایو را پس از هشت سال دوباره به اردوگاه ایالت‌های رقابتی دموکرات‌ها بازگرداند.
کارولینای شمالی؛ پیروزی زودهنگام روی کوپر بر گزینه دست‌چین‌شده ترامپ:
در کارولینای شمالی، روی کوپر، فرماندار سابق و بسیار محبوب دموکرات، با شکست دادن مایکل واتلی، نخستین پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات سنای این ایالت را از سال ۲۰۰۸ رقم زد. واتلی که رئیس سابق کمیته ملی جمهوری‌خواهان بود، شخصاً توسط دونالد ترامپ برای این رقابت انتخاب شده بود و تمام هویت کمپین خود را بر وفاداری مطلق به ترامپ و جنبش ماگا بنا نهاده بود. اما ضعف واتلی به عنوان یک نامزد فاقد تجربه انتخاباتی، در کنار خشم رأی‌دهندگان کارولینای شمالی از تورم و جنگ ایران و جهش ۲۱ درصدی مشارکت در شهرستان‌های سیاه‌پوست‌نشین، باعث شد کوپر از همان آغاز پاییز برتری قاطعی در نظرسنجی‌ها پیدا کند؛ تا جایی که در اوایل ماه اکتبر، سوپرپک‌های جمهوری‌خواه با ناامیدی کامل، بودجه تبلیغاتی خود را از کارولینای شمالی قطع کردند تا شاید بتوانند کرسی کارولینای جنوبی را نجات دهند—تلاشی که در هر دو ایالت با شکست روبه‌رو شد.
میشیگان؛ پیروزی تاریخ‌ساز عبدال السید در برابر ائتلاف پول
در کنار هفت کرسی تصاحب‌شده، حفظ کرسی‌های سنا در میشیگان، جورجیا، نیوهمپشایر و مینه‌سوتا نیز حاوی پیام‌های سیاسی عمیقی بود که در رأس آن‌ها، پیروزی عبدال السید در میشیگان قرار داشت. السید، پزشک و سیاستمدار جناح پیشرو دموکرات، با شکست دادن مایک راجرز، نماینده سابق جمهوری‌خواه، با اختلاف بیش از ۵ درصد (در کنار پیروزی ۹ درصدی جاسلین بنسون بر جان جیمز در رقابت فرمانداری)، به عنوان نخستین سناتور مسلمان در تاریخ ایالات متحده به مجلس سنا راه یافت. پیروزی السید از آن رو یک زلزله در سیاست داخلی آمریکا محسوب می‌شود که او نه تنها با نامزد جمهوری‌خواه، بلکه با بخش بزرگی از تشکیلات سنتی و لابی‌های پرقدرت واشنگتن می‌جنگید. کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل در این چرخه انتخاباتی بیش از ۴۲ میلیون دلار علیه السید هزینه کرد. علاوه بر این، دو روز مانده به انتخابات، رقیب شکست‌خورده او در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها، هیلی استیونز، در اقدامی تلافی‌جویانه و بی‌سابقه (علی‌رغم تماس تلفنی ۲۵ دقیقه‌ای الکساندریا اوکاسیو-کورتز برای منصرف کردن او)، رسماً از نامزد جمهوری‌خواه، مایک راجرز، حمایت کرد.
السید در سخنرانی پیروزی خود در دیترویت، پیروزی‌اش را سیلی محکمی به «سیاست مبتنی بر پول‌های کلان و فریب» خواند، با کنایه از آیپک تشکر کرد که «فرصت داد دو بار آن‌ها را شکست دهد» و در پاسخ به حملات اسلام‌هراسانه علیه خود گفت: «آن‌ها به نام و مذهب من اشاره می‌کردند، اما همه ما می‌دانیم که نام و مذهب من دلیل اینکه شما نمی‌توانید پول بنزین، مواد غذایی و ویزیت پزشک خود را بپردازید، نیست.».
جورجیا، نیوهمپشایر، مینه‌سوتا و معدود کرسی‌های باقی‌مانده جمهوری‌خواهان:
جنگ داخلی در حزب جمهوری‌خواه، عبور از ترامپ و بن‌بست ۲۰۲۸
ابعاد شکست در سنا و مجلس نمایندگان، بلافاصله پس از بسته شدن حوزه‌ها، بازی مقصریابی و جنگ داخلی تمام‌عیاری را در اردوگاه جمهوری‌خواهان شعله‌ور ساخت. دونالد ترامپ که در ماه‌های منتهی به انتخابات در ۲۰ ایالت سخنرانی کرده و در کنوانسیون دالاس به رأی‌دهندگان التماس کرده بود «تصور کنید من در برگه رأی هستم»، در شب انتخابات فوراً تغییر موضع داد و در تروث سوشال و مصاحبه با پولیتیکو نوشت: «من در برگه رأی نبودم و اگر بودم، با اختلاف قاطع برنده می‌شدیم!». او شبکه فاکس‌نیوز، نظرسنجی‌ها و نامزدهای شکست‌خورده (به‌ویژه گرگ ابوت در تگزاس که او را راینو خواند) را مقصر شکست معرفی کرد، اما این بار، بدنه و نخبگان حزب جمهوری‌خواه دیگر حاضر به پذیرش بهانه‌های ترامپ نیستند.
شورش علیه سبک حکومت‌داری و سیاست خارجی ترامپ: مسئولان حزبی در ایالت‌های کلیدی، از جمله مت دول در اوهایو و تاد گیلمن در میشیگان، صراحتاً اعلام کردند که حزب جمهوری‌خواه برای بقا باید «تا جایی که می‌تواند از ترامپ فاصله بگیرد» و هشدار دادند که این شکست ممکن است حزب را تا سال ۲۰۳۰ فلج کند. آن‌ها تأکید کردند که کشاندن کشور به جنگ بی‌پایان با ایران، در کنار وسواس‌های عجیب ترامپ مانند تلاش برای تغییر نام «خلیج مکزیک» و «دریاچه انتاریو»، طرح تصرف «گرینلند»، شوخی درباره نام‌گذاری استخر بنای یادبود لینکلن به نام خودش و ادبیات سخیف او در میتینگ‌ها، رأی‌دهندگان مستقل و حومه‌نشین را کاملاً فرسوده و منزجر کرده است.
فراخوان سناتور جان کرتیس برای بازنگری درونی:
سناتور جان کرتیس از یوتا در یادداشتی سرگشاده بدون نام بردن مستقیم از ترامپ نوشت که «شکست سنگین امشب باید زنگ بیدارباش باشد» و اگر واکنش حزب مقصر دانستن رسانه‌ها، نظرسنجی‌ها یا رأی‌دهندگان باشد، هیچ درسی آموخته نشده است و جمهوری‌خواهان باید «در آینه به خودشان نگاه کنند.»
شکاف میان بدنه ماگا و غیر-ماگا و پایان شانس جی‌دی ونس:
نظرسنجی پی‌اف گلوبال نشان می‌دهد که ائتلاف ۲۰۲۴ ترامپ به دو پاره تقسیم شده است: رأی‌دهندگان هسته سخت ماگا می‌گویند حزب پس از این شکست باید به ترامپ نزدیک‌تر شود، اما رأی‌دهندگان غیر-ماگا که به ترامپ رأی داده بودند، خواهان فاصله گرفتن فوری از او هستند.
در همین راستا، حامیان مالی بزرگ حزب جمهوری‌خواه به پولیتیکو اعلام کرده‌اند که این شکست، شانس جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور را برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ عملاً از بین برده است؛ چرا که ونس در دو سال آینده ناچار به دفاع از ترامپِ عصبانی و شکست‌خورده خواهد بود، در حالی که «کشور نسخه سوم ترامپ را نمی‌خواهد» و حزب برای پیروزی در ۲۰۲۸ ناچار است به سراغ یکی از فرمانداران برود.
آرایش جدید قدرت در واشنگتن و پیامدهای ژئوپلیتیک و اقتصادی
تسلط دموکرات‌ها بر مجلس سنا و بازگشت چاک شومر به کرسی رهبر اکثریت سنا (همراه با ابقای کرستن جیلیبرند در ریاست کمیته کارزارهای سناتوری دموکرات‌ها)، پیامدهای فوری و عمیقی برای دو سال پایانی دولت ترامپ در سطح داخلی و بین‌المللی به همراه دارد.
فلج شدن انتصابات کابینه و قوه قضائیه:
برخلاف مجلس نمایندگان، مجلس سنا دارای اختیار انحصاری تایید مقامات اجرایی و قضایی است. از ژانویه ۲۰۲۷، دموکرات‌های سنا دارای حق وتوی مطلق بر تمامی نامزدهای پیشنهادی دونالد ترامپ برای دادگاه‌های فدرال، دیوان عالی و پست‌های وزارتی خواهند بود. همچنین با حضور سناتورهایی نظیر آنی اندروز، فشارها برای پاسخگو کردن و حتی استیضاح وزرای پرحاشیه‌ای چون رابرت اف. کندی جونیور به اوج خواهد رسید.
جابجایی قدرت در کمیته‌های کلیدی و مهار غول‌های فناوری و کریپتو:
با شکست سوزان کالینز در مین و راجر مارشال در کانزاس، ساختار رهبری کمیته‌های مهمی چون تخصیص بودجه و بهداشت دگرگون می‌شود. مهم‌تر از آن، قرار گرفتن سناتور الیزابت وارن در رأس کمیته بانکداری سنا و بازگشت شرود براون، به معنای پایان دوران مقررات‌زدایی بی‌قیدوشرط برای صنعت رمزارزها و آغاز نظارت سخت‌گیرانه کنگره بر کمیسیون بورس و اوراق بهادار و شرکت‌های هوش مصنوعی و مراکز داده است؛ موضوعی که بلافاصله پس از اعلام نتایج کارولینای شمالی و جنوبی، به سقوط شاخص‌های آتی بازار سهام منجر شد.
معادلات جنگ ایران و بازتاب بین‌المللی:
در سطح بین‌المللی، شکست سنگین حزب جمهوری‌خواه در میانه جنگ با ایران، پیامدهای ژئوپلیتیک مستقیمی به همراه داشته است. در حالی که گزارش‌های پولیتیکو از خرسندی تهران از شکست سنگین حزب حاکم و تضعیف موقعیت داخلی ترامپ حکایت دارد، متحدان اروپایی آمریکا نیز با دقت این تحولات را رصد می‌کنند. در بریتانیا (تحت نخست‌وزیری اندی برنهام)، نظرسنجی پی‌اف گلوبال نشان داد که به دلیل سیاست‌های بی‌ثبات‌کننده ترامپ در قبال ناتو، اوکراین و به‌ویژه جنگ ایران که موجب آشفتگی اقتصادی در سراسر قاره اروپا شده است، تنها ۳۵ درصد مردم بریتانیا، آمریکا را یک متحد قابل‌اعتماد می‌دانند و ۴۰ درصد آن‌ها خواهان پیروزی دموکرات‌ها در این انتخابات بودند. اگرچه مدیریت روزمره سیاست خارجی همچنان در اختیار کاخ سفید باقی می‌ماند، اما تسلط کامل دموکرات‌ها بر کمیته‌های نیروهای مسلح، روابط خارجی و تخصیص بودجه در هر دو مجلس سنا و نمایندگان، به کنگره صدوبیستم اجازه می‌دهد تا از طریق قطع یا مشروط کردن بودجه‌های نظامی و اعمال قانون اختیارات جنگی، ماجراجویی نظامی دولت ترامپ در قبال ایران را با محدودیت‌های بی‌سابقه‌ای روبه‌رو سازد.
به روزرسانی می‌شود…