راهی هولناک برای مردن، راهی هراس‌انگیز برای زنده ماندن
اجرای اعدام با تزریق کشنده در آمریکا با خطاهای مکرر و مشکلات ساختاری روبه‌رو شده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «راهی هولناک برای مردن، راهی هراس‌انگیز برای زنده ماندن» نوشته الیزابت برونیگ (Elizabeth Bruenig) در نشریه آتلانتیک (The Atlantic) منتشر شده است. این یادداشت با تمرکز بر اجرای نافرجام حکم اعدام کریستا پایک در تنسی، مشکلات فنی، پزشکی و نهادی روش تزریق کشنده را بررسی می‌کند و تداوم خطاهای اجرایی، دشواری تأمین دارو و کمبود نیروی پزشکی واجد شرایط را از عوامل مؤثر بر ناکارآمدی این شیوه می‌داند. در ادامه، چکیده این یادداشت آمده است.
اجرای حکم اعدام کریستا پایک، زندانی محکوم به اعدام در ایالت تنسی، بار دیگر مشکلات مربوط به روش تزریق کشنده در آمریکا را برجسته کرده است. پایک که حدود سه دهه در صف اعدام قرار داشت، پس از رفع توقف موقت حکم توسط دیوان عالی، در اتاق اعدام تنسی تحت تزریق پنتوباربیتال قرار گرفت. در جریان اجرای حکم، او از احساس سوزش شدید در دست خود خبر داد و با گذشت زمان همچنان علائم هوشیاری و ناراحتی شدید نشان داد. مسئولان زندان چند بار پرده محل مشاهده شاهدان را بستند و در نهایت، پس از پایان رسمی فرایند، پایک به بیمارستان خارج از زندان منتقل شد.
این حادثه در شرایطی رخ داد که تنسی پیش‌تر نیز با اجرای ناموفق دیگری روبه‌رو شده بود. در ماه مه، اجرای حکم تونی کاروترز پس از تلاش‌های ناموفق برای دسترسی به رگ‌های او متوقف شد. این موارد بخشی از سابقه طولانی خطا در اجرای احکام تزریق کشنده در ایالات متحده است. در سال‌های اخیر، گزارش‌هایی از دشواری ایجاد مسیر وریدی، استفاده نامناسب از داروها و مشکلات مربوط به پروتکل‌های اجرایی منتشر شده است. مجموعه این موارد، قابلیت اطمینان روش مذکور را به چالش کشیده است.
یکی از مشکلات اساسی، کمبود مشارکت متخصصان پزشکی است. نهادهای مهم پزشکی آمریکا، از جمله انجمن پزشکی آمریکا، مشارکت پزشکان در اجرای اعدام را با اصول حرفه‌ای پزشکی ناسازگار می‌دانند. در نتیجه، اجرای این فرایند در برخی موارد به افرادی واگذار می‌شود که تجربه کافی در ایجاد مسیرهای وریدی پیچیده ندارند. در پرونده کاروترز، تلاش برای ایجاد مسیر وریدی مرکزی توسط پزشکی انجام شد که مدت‌ها چنین کاری نکرده بود و این اقدام به شکست خونین انجامید.
دسترسی دشوار به رگ‌ها می‌تواند یکی از عوامل ایجاد درد شدید و اختلال در روند تزریق باشد. در مورد پایک، وضعیت پزشکی او که با افزایش قابلیت انعقاد خون همراه است، ممکن است دسترسی به رگ‌ها را دشوارتر کرده باشد. در صورت قرارگیری نادرست مسیر وریدی، دارو می‌تواند به بافت اطراف نشت کند و احساس سوزش و آسیب بافتی ایجاد کند. بنابراین، موفقیت اجرای تزریق کشنده نه‌تنها به نوع دارو، بلکه به مهارت فرد اجراکننده و شرایط جسمانی فرد محکوم نیز وابسته است.
کیفیت و وضعیت داروهای مورد استفاده نیز مسئله دیگری است. محدودیت شرکت‌های داروسازی در تأمین دارو برای اجرای اعدام باعث شده برخی ایالت‌ها به داروخانه‌های ترکیبی یا منابعی با نظارت متفاوت روی آورند. در نتیجه، احتمال استفاده از داروهای قدیمی یا دارای مشکلات کیفی افزایش یافته است. سابقه استفاده از داروهای تاریخ‌گذشته و همچنین کاستی‌هایی در آزمایش داروهای تزریقی برای شناسایی آلودگی‌های باکتریایی، نگرانی درباره قابلیت اطمینان دارویی این فرایند را افزایش داده است.
مشکل تأمین دارو همچنین برخی ایالت‌ها را به سمت روش‌های دیگر اعدام، از جمله اعدام با گاز یا جوخه آتش، سوق داده است. این تغییر نشان‌دهنده دشواری فزاینده حفظ نظام اعدام با تزریق کشنده در شرایطی است که دسترسی به داروهای مناسب محدود شده و شرکت‌های داروسازی تمایل ندارند محصولات خود را برای چنین کاربردی عرضه کنند. در نتیجه، ایالت‌ها ناچارند میان حفظ پروتکل‌های موجود و جست‌وجوی روش‌های جایگزین تصمیم بگیرند.
پرونده پایک همچنین مسئله نظارت بر اجرای احکام اعدام را مطرح کرده است. بسته شدن پرده‌های اتاق اعدام در جریان اجرای حکم، در حالی که شاهدان همچنان از طریق سیستم صوتی علائم ناراحتی او را می‌شنیدند، پرسش‌هایی درباره شفافیت فرایند و حدود مسئولیت مقام‌های زندان ایجاد می‌کند. توقف موقت اعدام‌ها در تنسی و آغاز بررسی مستقل نیز نشان می‌دهد که مقام‌های ایالتی ناچار به ارزیابی مجدد پروتکل‌های موجود شده‌اند.
در سطح گسترده‌تر، تکرار چنین حوادثی بحث درباره این فرض را تقویت کرده است که تزریق کشنده الزاماً روشی سریع، کنترل‌شده و کم‌درد برای اجرای مجازات اعدام است. دشواری تأمین دارو، کمبود نیروی پزشکی، خطاهای دسترسی وریدی و نقص‌های احتمالی در پروتکل‌ها مجموعه‌ای از ریسک‌های به‌هم‌پیوسته ایجاد می‌کنند. بنابراین، مسئله صرفاً به خطای یک اجراکننده یا یک پرونده خاص محدود نمی‌شود، بلکه به نحوه طراحی و اجرای کل نظام تزریق کشنده مربوط است. استمرار این مشکلات می‌تواند ایالت‌ها را به بازنگری در روش‌های اجرای مجازات اعدام وادار کند./ منبع