کویت در آستانه افتتاح نخستین کارخانه تولید مشترک مهمات با چین است؛ طرحی که شیخ عبدالله مشعل الصباح، معاون وزیر دفاع، آن را نقطهعطفی در روابط دوجانبه و نشانهای از حضور راهبردی رو بهگسترش چین در خلیج فارس دانسته است. این کارخانه، نخستین تأسیسات دفاعی چین در منطقه، برای تولید مهمات سبک تا متوسط و افزایش خودکفایی و تنوع اقتصادی کویت طراحی شده و میتواند به تأمین نیاز مهمات کشورهای دیگر نیز منجر شود. چین بدون پیششرط پیشنهاد تأمین عمده نیازهای دفاعی کویت را داده و علاقه به تجهیزات نظامی چینی در حال رشد است. کویت، که در ائتلاف عربستان علیه حوثیها فعال بوده، در دوره ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ دهمین واردکننده بزرگ سلاح جهان و شاهد افزایش ۴۶۶٪ واردات تسلیحاتی نسبت به پنجسال پیش بوده است. روابط دیپلماتیک دو کشور از ۱۹۷۱ برقرار و چین طی یک دهه اخیر شریک نخست تجاری کویت بوده؛ تجارت دوجانبه در ۲۰۲۳ به بیش از ۲۲ میلیارد دلار رسید و کویت دومین صادرکننده نفت خام به چین است. در حوزه دفاعی، کویت با وجود اتحاد راهبردی با آمریکا، از ۱۹۹۵ با چین توافق همکاری دارد و از ۲۰۱۱ سهبار میزبان ناوگانهای چینی بوده است. کارشناسان، این پروژه را گذار از فروش سلاح به تولید مشترک و انتقال فناوری با پشتوانه اراده سیاسی و هماهنگی نهادی میدانند. روابط راهبردی دو کشور از ۲۰۱۸ آغاز و در ۲۰۲۳ با برنامه پنجساله ۲۰۲۴–۲۰۲۸ تعمیق یافته؛ چین اکنون دومین منبع سرمایهگذاری خارجی کویت و مجری ۶ پروژه بزرگ در این کشور است. رویکرد پکن در خلیج فارس بر همکاری اقتصادی و میانجیگری (نمونه: توافق ایران–عربستان ۲۰۲۳) متمرکز است، اما مانع همکاری دفاعی گزینشی نمیشود. در مقابل، آمریکا همچنان شریک دفاعی اصلی کویت با ۶۳٪ سهم از واردات تسلیحات، حضور ۱۳٬۵۰۰ نیروی نظامی و بیش از ۲٬۲۰۰ خودروی زرهی است و جایگاه امنیتی آن هنوز فراتر از توان رقابت چین باقی مانده است.
