آسیاآمریکانظام بین‌الملل و نهادها

نشست شنژن؛ نمایش برتری چین و شکست راهبردی آمریکا

دیدار سه‌جانبه پکن، واشنگتن و مسکو بیش از آنکه شبیه کنفرانس یالتا باشد، ضعف موضع دونالد ترامپ را نمایان کرد.

به گزارش اطلس دیپلماسی، تحلیلی با عنوان «نشست شنژن؛ نمایش برتری چین و شکست راهبردی آمریکا» به قلم برونون مدوکس (Bronwen Maddox) در چتم هاوس (Chatham House) منتشر شده است. این تحلیل به ارزیابی موازنه قدرت در نشست رهبران آمریکا، چین و روسیه در شنژن و پیامدهای آن برای اوکراین و اروپا می‌پردازد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.

دیدار رؤسای جمهور چین، آمریکا و روسیه در شهر شنژن، برخلاف مقایسه‌های رسانه‌ای با کنفرانس یالتای ۱۹۴۵، نه نشانه‌ای از تقسیم جهان میان سه قدرت برابر، بلکه نمایشی به سود پکن و به زیان واشنگتن است. جایگاه میزبان در مرکز تصویر، بازتاب واقعیتی است که در آن شی جین‌پینگ کمترین نیاز را به امتیازگیری دارد و دونالد ترامپ با حضور در این نشست، برگ برنده تاریخی آمریکا یعنی «رهبری جهان آزاد» را به نفع منطق «زور حق می‌آورد» کنار گذاشته است.

در این نشست، ترامپ در موضع ضعف و درخواست قرار دارد. تمایل او برای مذاکره درباره کنترل تسلیحات هسته‌ای به دلیل زرادخانه کوچک‌تر چین با مخالفت قاطع پکن روبه‌روست. در پرونده مواد معدنی حیاتی و تراشه‌های پیشرفته انویدیا نیز، تهدید چین به قطع عرضه مواد معدنی پیش‌تر واشنگتن را به عقب‌نشینی واداشته و جایگاه چانه‌زنی دولت آمریکا را، به‌ویژه پس از پرونده جنجالی مدیرعامل انویدیا، تضعیف کرده است.

در مقابل، ولادیمیر پوتین با وجود مشکلات اقتصادی ناشی از اختصاص ۴۰ درصد تولید به جنگ و حمله اخیر اوکراین به پل کرچ، از این نشست بهره‌برداری تبلیغاتی می‌کند و در قامت یکی از سه رهبر اصلی جهان ظاهر می‌شود. در همین حال، چین بدون ورود به جنگ ایران که آن را بحران خودساخته ترامپ می‌داند، با خرید نفت روسیه و فروش قطعات پهپادی، اروپا را در جنگ اوکراین درگیر نگه داشته است.

نگرانی اصلی متوجه اوکراین و اروپاست؛ به‌ویژه آنکه در واشنگتن حتی با وجود پیروزی دموکرات‌ها در کنگره، چشم‌اندازی برای ارسال بودجه جدید به کی‌یف دیده نمی‌شود و اوکراین برای ادامه مقاومت تنها به حمایت اروپا وابسته است. اروپا که در شنژن غایب است، هم‌زمان با فشارهای امنیتی روسیه، رقابت صنعتی چین و غیرقابل پیش‌بینی بودن آمریکا روبه‌روست و چاره‌ای جز تقویت اتحادهای منطقه‌ای و اتکا به حقوق بین‌الملل ندارد./ منبع

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا