امنیت و دفاعخاورمیانه

یمن و باب‌المندب؛ جبهه دوم دریایی در رویارویی ایران و آمریکا

ناتوانی حملات نظامی در مهار انصارالله، تنگه باب‌المندب را به اهرم فشار راهبردی در کنار تنگه هرمز تبدیل کرده است.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «یمن و باب‌المندب؛ جبهه دوم دریایی در رویارویی ایران و آمریکا» به قلم علی فارس حمید (Ali Faris Hameed) در خبرگزاری آناتولی (Anadolu Agency) منتشر شده است. این یادداشت پیوند میان تنش‌های دریای سرخ با رویارویی گسترده تهران و واشنگتن و ناتوانی برتری نظامی ائتلاف ضدحوثی را بررسی می‌کند. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.

تنگه باب‌المندب دیگر تنها یک جبهه محلی در جنگ یمن نیست، بلکه به امتداد عملیاتی رویارویی گسترده میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران تبدیل شده است. پس از بیش از ۱۰۰ حمله به کشتی‌های تجاری از نوامبر ۲۰۲۳ تا اکتبر ۲۰۲۵، گسترش جنگ منطقه‌ای در سال ۲۰۲۶ این تنگه را به گره‌گاهی متصل به تنگه هرمز و کانال سوئز بدل کرد. هنگامی که عبور از هرمز مختل شد و عربستان سعودی به صادرات از بندر ینبع روی آورد، انصارالله در ژوئیه ۲۰۲۶ محدودیت‌هایی را علیه کشتی‌های مرتبط با بنادر سعودی اعمال کرد.

ویژگی‌های جغرافیایی تنگه ۲۹ کیلومتری باب‌المندب و حضور جزیره راهبردی میون به انصارالله امکان داده است بدون نیاز به بستن کامل تنگه یا کنترل هر دو ساحل، تنها با افزایش ریسک کشتیرانی، مسیرهای جهانی را منحرف کند و هزینه بیمه را بالا ببرد. بر اساس آمارها، در سپتامبر ۲۰۲۶ تردد کشتی‌ها از این تنگه به ۱۲۱۵ مورد رسید که حدود ۴۷ درصد کمتر از سطح پیش از بحران است؛ پیش‌تر نیز آنکتاد افزایش ۱۷ درصدی مسافت حمل‌ونقل دریایی جهان را ثبت کرده بود.

از منظر توازن قدرت، اگرچه بودجه نظامی عربستان در سال ۲۰۲۵ حدود ۸۳.۲ میلیارد دلار در برابر ۷.۴ میلیارد دلار بودجه ایران برآورد شده و ائتلاف ضدحوثی از برتری هوایی برخوردار است، اما این برتری به کنترل سیاسی پایدار منجر نشده است. اختلافات داخلی میان گروه‌های رقیب مانند شورای انتقالی جنوب و نیروهای مشترک مانع فرماندهی واحد شده، در حالی که انصارالله با رهبری متمرکز، توان بالای جذب ضربات و تولید بومی پهپاد و موشک با حمایت ایران، همچنان قدرت بازدارندگی خود را حفظ کرده است.

در این معادله، بازیگران رویکردهای متفاوتی دارند؛ چین از طریق تماس مستقیم با انصارالله عبور نفتکش‌های خود را تضمین کرده و مصر با کاهش درآمدهای کانال سوئز دست‌وپنجه نرم می‌کند. در کوتاه‌مدت، محتمل‌ترین سناریو تداوم جنگ فرسایشی محدود و نوسان تردد کشتی‌هاست؛ زیرا هیچ‌یک از طرفین نتوانسته‌اند فشار نظامی را به توافق سیاسی پایدار تبدیل کنند و امنیت پایدار دریایی تنها در گرو شکل‌گیری یک چارچوب امنیتی منطقه‌ای با حضور کشورهای ساحلی دریای سرخ خواهد بود./ منبع

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا