ناامیدی اویغورها از جامعه جهانی

سیاست‌های یکپارچه‌سازی اجباری پکن، هویت فرهنگی و زبانی اویغورها را در خاک چین با خطر نابودی مواجه ساخته است.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «ناامیدی اویغورها از جامعه جهانی» نوشته طاهر ایمین (Tahir Imin) در نیویورک تایمز (New York Times) منتشر شده است. این یادداشت، تلاش‌های سیستماتیک دولت چین برای محو هویت فرهنگی، مذهبی و زبانی اقلیت مسلمان اویغور در منطقه سین‌کیانگ را واکاوی می‌کند؛ سیاستی که از طریق بازداشت‌های جمعی، جداسازی کودکان در مدارس شبانه‌روزی و سانسور ادبی اعمال می‌شود و اویغورهای تبعیدی در خارج از مرزها را وادار ساخته تا با وجود چالش‌های مالی، زبانی و حملات سایبری پکن، برای حفظ میراث در حال انقراض خود مبارزه کنند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.

اقلیت مسلمان اویغور در منطقه سین‌کیانگ چین با یک بحران عمیق هویتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند که ناشی از سیاست‌های توتالیتر پکن برای همگون‌سازی اجباری آن‌ها در جامعه هان است. طی سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹، نزدیک به یک میلیون اویغور و دیگر اقلیت‌های ترک‌تبار به اردوگاه‌های کار اجباری و بازداشتگاه‌های عقیدتی فرستاده شدند تا از اسلام برائت جسته و تحت نظارت‌های شدید امنیتی، سیستم‌های کنترل موانع زاد‌وولد و برنامه‌های حزبی قرار گیرند. با وجود گزارش‌های سازمان ملل متحد مبنی بر وقوع جنایت علیه بشریت و وضع برخی تحریم‌های بین‌المللی بر کالاهای تولیدی این منطقه، پکن بدون توجه به فشارهای خارجی، روند محو تدریجی این فرهنگ باستانی را که ترکیبی متمایز از سنت‌های اوراسیایی است، سرعت بخشیده است. این انفعال جهانی، به‌ویژه در جریان سفرهای دیپلماتیک اخیر مقامات ارشد بین‌المللی به پکن که در آن‌ها مسئله حقوق بشر اویغورها به کلی نادیده گرفته شد، به وضوح نمایان است.

پکن فرآیند انتقال هویت اویغورها به نسل‌های بعدی را هدف قرار داده است. جداسازی کودکان از خانواده‌ها و فرستادن آن‌ها به مدارس شبانه‌روزی دولتی که تکلم به زبان مادری در آن‌ها ممنوع است، در کنار ریشه‌کن کردن انتشارات و ادبیات بومی، از جمله ابزارهای اصلی پکن برای تضعیف این جامعه است. در پاسخ به این اقدامات، اویغورهای پراکنده در جوامع تبعیدی در آمریکا، اروپا و آسیای مرکزی تلاش کرده‌اند با تاسیس مدارس داوطلبانه زبانی، برپایی گردهمایی‌های سنتی و ایجاد آرشیوهای آنلاین، مدارک تاریخی و ادبی خود را پیش از نابودی کامل حفظ کنند. با این حال، جوامع دیاسپورا در این مسیر با چالش‌های ساختاری عظیمی روبرو هستند. سقوط تدریجی آشنایی زبانی در نسل‌های سوم و چهارم تبعیدیان، پویایی فرهنگی اویغورها را به‌شدت تهدید می‌کند؛ فرآیندی که با زندانی شدن یا سکوت اجباری برجسته‌ترین نخبگان، نویسندگان و زبان‌شناسان اویغور در داخل چین، از ابزارهای علمی لازم برای بازسازی محروم شده است.

علاوه بر محدودیت‌های مالی و نیروی انسانی نهادهای خودجوش اویغور در خارج، دولت چین فعالانه به دنبال تضعیف این اقدامات فرامرزی است. سازمان‌های حقوق بشری کارزار‌های گسترده ارعاب و سایبری پکن علیه وب‌سایت‌های خبری و ادبی اویغورها در خارج و راه‌اندازی سامانه‌های جعلی برای ضربه‌زدن به اعتبار آن‌ها را مستند کرده‌اند. با توجه به ناتوانی جامعه جهانی در متوقف کردن چرخه سرکوب در داخل مرزهای چین، اولویت‌های حمایتی باید به سمت اعطای کمک‌های مالی و سازمانی به جوامع تبعیدی اویغور در کشورهای میزبان تغییر کند تا از انقراض قطعی یک میراث ارزشمند فرهنگی در تاریخ بشریت جلوگیری شود./منبع