دهه سوخته اپوزیسیون اسرائیل؛ بیداری دیرهنگام در برابر فاشیسم

بقای جریان مخالف دولت در اسرائیل در گرو عبور از مفهوم «دولت یهودی»، ائتلاف با شهروندان عرب و پایان دادن به اشغالگری در کرانه باختری است.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «دهه سوخته اپوزیسیون اسرائیل؛ بیداری دیرهنگام در برابر فاشیسم» به قلم روگل آلفر (Rogel Alpher) در هاآرتص (Haaretz) منتشر شده است. این یادداشت استدلال می‌کند که جریان موسوم به «بلوک تغییر» در اسرائیل ده سال حیاتی را در انکار ظهور فاشیسم مسیحایی از دست داده و اکنون برای جلوگیری از سقوط کامل به دیکتاتوری، ناگزیر است تعریف سنتی «دولت یهودی» را کنار بگذارد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.

جریان موسوم به «بلوک تغییر» در اسرائیل دهه‌ای سرنوشت‌ساز را میان سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳ در انکار واقعیت سپری کرد. در طول این سال‌ها، هشدارها درباره قدرت‌گیری فاشیسم مسیحایی در جامعه اسرائیل از سوی بدنه این جریان به‌عنوان اغراق، جنجال‌آفرینی و بدبینی رد می‌شد؛ در حالی که نشانه‌های این بحران از زمان جنگ غزه در سال ۲۰۱۴ کاملاً آشکار بود. تنها با آغاز طرح تغییرات قضایی و سخنرانی یاریو لوین، وزیر دادگستری، در ۴ ژانویه ۲۰۲۳ بود که مکانیسم انکار جمعی فروریخت و منتقدان دریافتند فاجعه پیش‌رو نه یک توهم، بلکه واقعیتی عینی در ساختار سیاسی و اجتماعی اسرائیل است.

اکنون جریان حاکم با تکیه بر شبکه نفوذی که درون پلیس و سرویس امنیتی شین‌بت ایجاد کرده و همچنین با پشتوانه حمایت‌های دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، و فضای ناشی از جنگ با ایران که احتمال می‌رود همین هفته بار دیگر شعله‌ور شود، دیگر قصد خود را برای جلوگیری از جابه‌جایی قدرت، تضعیف دموکراسی و ناممکن‌کردن انتخابات منصفانه پنهان نمی‌کند. با این حال، درک ماهیت این فاجعه از سوی مخالفان با تأخیری مرگبار همراه بوده و همین تعلل ده‌ساله سبب شده است تا فرصت درک تدریجی یک اصل بنیادین از دست برود؛ اینکه اسرائیل نمی‌تواند هم‌زمان دموکراتیک و یک «دولت یهودی» باشد.

در ایالات متحده که ۱۳.۵ درصد جمعیت را سیاه‌پوستان و ۲۰.۵ درصد را اسپانیایی‌تبارها تشکیل می‌دهند، تعریف کشور به‌عنوان «سرزمین سفیدپوستان» نژادپرستانه تلقی می‌شود. در کانادا نیز که از هر پنج شهروند یک نفر فرانسوی‌تبار اهل کبک است، کسی کشور را آنگلوساکسون نمی‌نامد. در اسرائیل نیز از هر پنج شهروند یک نفر عرب است، اما اکثریت قاطع بلوک تغییر همچنان بر تعریف اسرائیل به‌عنوان یک «دولت یهودی» پافشاری می‌کنند. انتخابات هفته گذشته نشان داد که این تعریف تا چه اندازه تبعیض‌آمیز و ضددموکراتیک است و بقای سیاسی مخالفان تنها در گرو پذیرش «دولت اسرائیلی» به‌جای «دولت یهودی» و پیامد مستقیم آن، یعنی پایان‌دادن به اشغالگری و آپارتاید در کرانه باختری است.

تأخیر طولانی در تشخیص خطر فاشیسم و امتناع مستمر از ائتلاف با شهروندان عرب، حتی در جریان اعتراضات ضدحکومتی سال‌های اخیر، بلوک تغییر را به نقطه‌ای بحرانی رسانده است. چهره‌هایی مانند گادی آیزنکوت، نفتالی بنت، یائیر لاپید و آویگدور لیبرمن، به همراه بخش بزرگی از نمایندگان کنست و رأی‌دهندگان این احزاب، سیاستمداران متعلق به گذشته هستند که توان انجام این جهش مفهومی جسورانه را در فرصت کوتاه باقی‌مانده پیش از لغزش نهایی به سوی دیکتاتوری ندارند؛ وضعیتی که بهای مستقیم دهه ازدست‌رفته اپوزیسیون است./ منبع