رأی بدون قدرت؛ آینده مبهم شهروندان فلسطینی در انتخابات اسرائیل
احزاب بزرگ صهیونیستی با وجود نیاز به آرای سرنوشت‌ساز فلسطینیان، بر طرد سیاسی آن‌ها و یهودی‌سازی زمین‌ها تمرکز کرده‌اند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، تحلیلی با عنوان «رأی بدون قدرت؛ آینده مبهم شهروندان فلسطینی در انتخابات اسرائیل» به قلم منجد جادو (Monjed Jadou) در نیو عرب (The New Arab) منتشر شده است. این تحلیل با بررسی آرایش سیاسی انتخابات ۲۷ اکتبر کنست نشان می‌دهد که چگونه احزاب حاکم و اپوزیسیون اسرائیل با وجود وزن تعیین‌کننده شهروندان فلسطینی در معادلات پارلمانی، بر سر حذف آن‌ها از ائتلاف‌های دولتی و گسترش شهرک‌سازی در داخل خط سبز اشتراک نظر دارند. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
انتخابات سراسری ۲۷ اکتبر اسرائیل برای تعیین ۱۲۰ کرسی کنست، علاوه بر آنکه همه‌پرسی درباره بنیامین نتانیاهو محسوب می‌شود، آزمونی برای جایگاه سیاسی شهروندان فلسطینی اسرائیل است که حدود یک‌پنجم جمعیت را تشکیل می‌دهند. بر اساس نظرسنجی اخیر شبکه ۱۲ تلویزیون اسرائیل، ائتلاف نتانیاهو و بلوک مخالفان به رهبری گادی آیزنکوت هر کدام ۵۲ کرسی و احزاب فلسطینی ۱۲ کرسی به دست می‌آورند؛ معادله‌ای که نشان می‌دهد افزایش مشارکت فلسطینیان به بالای ۶۵ درصد می‌تواند مانع از عبور احزاب راست افراطی متحد نتانیاهو از حد نصاب انتخاباتی شود.
همین محاسبه ریاضی، محور کارزارهای انتخاباتی راست‌گرایان را شکل داده است. حزب لیکود به رهبری نتانیاهو و حزب صهیونیسم مذهبی به رهبری بتسلئیل اسموتریچ، به جای تمرکز بر مسائل اقتصادی، هزینه‌های معیشتی و بازسازی پس از جنگ، کارزار خود را بر هراس‌افکنی از شهروندان فلسطینی و وعده «یهودی‌سازی» ارضی در مناطق جلیل و نقب متمرکز کرده‌اند. تلاش ماه سپتامبر کمیته مرکزی انتخابات برای رد صلاحیت فهرست مشترک و حزب رعم که با رأی دیوان عالی لغو شد، اما به کناره‌گیری سامی ابوشحاده، رهبر حزب بلد، انجامید، بخشی از همین پروژه مشروعیت‌زدایی از نمایندگان فلسطینی بود.
محور دوم کارزار راست‌گرایان، انتقال منطق شهرک‌سازی کرانه باختری به داخل «خط سبز» (مرزهای ۱۹۴۹) است. با تسلط اسموتریچ بر مناصب مرتبط با شهرک‌سازی، طرح‌های یهودی‌سازی، تخصیص زمین به جوامع یهودی و تخریب روستاهای به رسمیت شناخته نشده بادیه‌نشینان در نقب و شهرهایی مانند مجدالکروم، پس از هفت اکتبر در قالب اقدامات امنیتی بازتعریف شده‌اند. برای رأی‌دهندگان فلسطینی، مسئله زمین دیگر یک موضوع صرفاً شهری نیست، بلکه به نبردی بر سر بقا، حضور و مرزهای شهروندی در برابر ائتلاف نتانیاهو، اسموتریچ و بن‌گویر تبدیل شده است.
در سوی دیگر، اپوزیسیون اسرائیل نیز جایگزین واقعی ارائه نمی‌دهد. اکثر احزاب یهودی همچنان تشکیل دولت متکی بر احزاب فلسطینی را رد می‌کنند و در مخالفت با ائتلاف با اعراب، تفاوت بنیادینی میان آویگدور لیبرمن با نتانیاهو و بن‌گویر دیده نمی‌شود. گادی آیزنکوت نیز ضمن اتخاذ لحنی ملایم‌تر، تمایل به چنین ائتلافی را رد کرده و تنها یائیر گولان، رهبر حزب دموکرات‌ها، آشکارا از آمادگی برای همکاری با احزاب فلسطینی سخن گفته است؛ وضعیتی که در آن یک اردوگاه علیه شهروندان فلسطینی کارزار می‌کند و اردوگاه دیگر آن‌ها را دور می‌زند.
تناقض اصلی انتخابات پیش رو در همین نقطه نهفته است: آرای فلسطینیان ممکن است برای جلوگیری از رسیدن یک بلوک به نصاب ۶۱ کرسی ضروری باشد، اما دولتی که در نهایت شکل می‌گیرد، احزاب فلسطینی را در حاشیه نگه خواهد داشت. حتی پیروزی انتخاباتی چشمگیر نیز بدون تغییر رویکرد احزاب یهودی، تضمینی برای تبدیل وزن پارلمانی فلسطینیان به قدرت چانه‌زنی واقعی در پرونده‌های زمین، توقف تخریب خانه‌ها و حقوق مدنی نخواهد بود./ منبع