الحاق خاموش؛ خشونت شهرک‌نشینان چگونه جغرافیای کرانه باختری را دگرگون می‌کند؟
حملات سازمان‌یافته شهرک‌نشینان و توسعه زیرساخت‌ها، بدون نیاز به اعلام رسمی الحاق، کنترل اسرائیل بر اراضی فلسطینی را تثبیت کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقاله‌ای با عنوان «الحاق خاموش؛ خشونت شهرک‌نشینان چگونه جغرافیای کرانه باختری را دگرگون می‌کند؟» به قلم محمد سلیم (Mohammed Saleem) در نیو عرب (The New Arab) منتشر شده است. این مقاله نشان می‌دهد که چگونه اقدامات قهری و خشونت‌های فزاینده شهرک‌نشینان در کرانه باختری، به ابزاری برای کوچاندن فلسطینیان و دگرگونی برگشت‌ناپذیر جغرافیای این منطقه تبدیل شده است. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
یورش‌های نظامی به عمق شهرهای فلسطینی مانند نابلس برای تأمین امنیت حضور موقت شهرک‌نشینان در آرامگاه یوسف، شکاف عمیق میان صلاحیت حقوقی بر روی کاغذ و اعمال قدرت واقعی در میدان را آشکار می‌سازد. اگرچه طبق توافقات اسلو کنترل این مناطق رسماً در اختیار تشکیلات خودگردان است، اما ارتش اسرائیل با بستن راه‌ها و برقراری حکومت‌نظامی مقطعی نشان می‌دهد که مرجع واقعی اعمال حاکمیت کیست. تکرار این اقدامات استثنایی، به‌تدریج آن را به بخشی از واقعیت زیست روزمره فلسطینیان تبدیل کرده و دامنه جغرافیایی حیات آن‌ها را محدودتر می‌کند.
آمارها نشان‌دهنده یک الگوی سازمان‌یافته و فزاینده است؛ دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) گزارش می‌دهد که تنها در هفت ماه نخست سال ۲۰۲۶، بیش از یک هزار و سیصد حمله توسط شهرک‌نشینان ثبت شده که به آوارگی بیش از دو هزار و سیصد فلسطینی منجر شده است. نرخ مجروح‌شدن فلسطینیان به بیش از ۳ نفر در روز رسیده که افزایشی چشمگیر نسبت به سال‌های گذشته را نشان می‌دهد. این حملات معمولاً با تخریب منابع آب و برق و مسدودسازی جاده‌های دسترسی به مزارع همراه است تا تداوم سکونت را برای بومیان غیرممکن سازد.
اهمیت واقعی این خشونت‌ها در پیامدهای ماندگار آن‌ها بر مالکیت اراضی نهفته است. در شرایطی که طبق داده‌های سازمان «یش دین»، نزدیک به ۹۴ درصد پرونده‌های شکایت علیه خشونت شهرک‌نشینان بدون کیفرخواست بسته می‌شود، تهدیدهای مداوم باعث تخلیه تدریجی مزارع می‌گردد. پس از فراری‌دادن کشاورزان، پاسگاه‌های غیرقانونی شهرک‌نشینی احداث شده و با ایجاد جاده و دسترسی به شبکه برق، به‌مرور زمان رسمیت پیدا می‌کنند؛ روندی که تسلط بر بیش از ۱۰۰ هزار دونم از اراضی مناطق الف و ب را برای شهرک‌نشینان در پی داشته است.
این تحرکات با سازوکارهای اداری رژیم نیز تکمیل می‌شوند. طرح ثبت اراضی تصویب‌شده در سال ۲۰۲۶ تلاش دارد مالکیت زمین‌های منطقه ج را تثبیت کند، اما ناتوانی فلسطینیان در دسترسی به مزارع خود به‌دلیل تهدیدات امنیتی، غیبت اجباری آنان را به‌عنوان «رهاسازی زمین» ثبت می‌کند. در نتیجه، کوچ اجباری ۴۶ جامعه محلی و آوارگی بیش از ۶۲۰۰ فلسطینی از سال ۲۰۲۳ تاکنون، عملاً به معنای الحاق سرزمینی بدون اعلام رسمی است؛ راهبردی که با تجزیه پیوستگی سرزمینی، امکان برپایی یک کشور مستقل فلسطینی را از میان می‌برد./ منبع