تسلیحات دفاعی آمریکا و افزایش قربانیان غزه

الکساندریا اوکاسیو کورتز، نماینده کنگره آمریکا در رای‌گیری علیه لایحه تخصیص بودجه دفاعی ایالات متحده و پیشنهادی که قصد داشت پانصد میلیون دلار از بودجه حمایت از سامانه پدافند هوایی گنبد آهنین اسرائیل بکاهد، شرکت کرد. با این‌حال، رای او تاثیری بر نتیجه نهایی نداشت و لایحه تصویب شد. وی در واکنش به انتقادات، اعلام کرد که حذف بودجه گنبد آهنین به قطع تسلیحات تهاجمی اسرائیل نمی‌انجامد و هدف او کاهش کمک‌های تسلیحاتی آمریکا به غزه است.

این موضع‌گیری از سوی طرفداران حقوق بشر و حامیان فلسطین با نقدهای فراوانی مواجه شد که آن را تناقض‌آمیز دانستند؛ چراکه در حالی که اسرائیل به ارتکاب نسل‌کشی متهم می‌شود، حمایت مالی از آن ادامه می‌یابد. واکنش شدید به این موضوع باعث شد تا دفتر نمایندگی اوکاسیو کورتز در برانکس هدف خرابکاری قرار گیرد.

این رویکرد نشان‌دهنده تفکری است که میان سلاح‌های دفاعی و تهاجمی تمایز قائل می‌شود، اما این تمایز از سوی بسیاری از تحلیل‌گران سیاسی و روابط بین‌الملل مورد تردید قرار گرفته است. نمونه مشابه آن سیاست دولت بایدن در حمایت از عربستان در جنگ یمن است که ادعا می‌کند فقط سلاح‌های دفاعی برای حفاظت از شهرهای عربستان ارائه می‌شود، اما در عمل از عملیات تهاجمی حمایت می‌شود.

این راهبرد سیاسی که سعی دارد میانه‌رویی و مسئولیت‌پذیری را نشان دهد، در عمل با افزایش توان نظامی کشورهای تحت حمایت آمریکا، آنان را به اقدامات تهاجمی‌تر تشویق می‌کند. اسرائیل و عربستان با اطمینان از حمایت ایالات متحده، کمتر از احتمال پیامدهای منفی رفتار خود بیمناک می‌شوند.

حمایت بی‌قید و شرط آمریکا از اسرائیل طی دهه‌ها، باعث کاهش انگیزه برای مصالحه و صلح شده است. این پدیده که به «خطر اخلاقی» مشهور است، باعث می‌شود که کشوری که از عواقب منفی رفتار خود مصون است، بیش‌تر به رفتارهای تهاجمی روی آورد.

در این میان، سامانه گنبد آهنین نمونه‌ای بارز است. این سامانه که با کمک نزدیک به ۱.۷ میلیارد دلار بودجه آمریکا ساخته شده و به قطعات آمریکایی وابسته است، در ابتدا به‌عنوان ابزاری برای حفاظت از جان فلسطینیان و اسرائیلیان معرفی شد. فرض بر این بود که کاهش کشته‌های اسرائیلی، واکنش‌های اسرائیل را تعدیل خواهد کرد.

با این‌حال، تحقیقات نشان داده‌اند که این سامانه تاثیری در کاهش تلفات فلسطینیان نداشته و بالعکس، امکان تهاجم اسرائیل را بدون ترس از پاسخ‌گویی افزایش داده است. همچنین در نبرد اخیر میان اسرائیل و ایران، نفوذ موشک‌های ایرانی به گنبد آهنین و نگرانی از کاهش توان دفاعی اسرائیل، باعث پذیرش آتش‌بس از سوی نخست‌وزیر اسرائیل شد که نشان‌دهنده تاثیر محدودیت‌های این سامانه بر رفتار اسرائیل است.

این وضعیت نشان می‌دهد که اگر اسرائیلی‌ها همان‌قدر که فلسطینیان با خشونت نظامی روبه‌رو هستند، از پیامدهای آن رنج می‌بردند، از ماه‌ها پیش خواستار آتش‌بس شده بودند. در عوض، حمایت آمریکا آن‌ها را از پیامدهای اقدامات نظامی سنگین خود محافظت می‌کند.

یکی دیگر از مشکلات این استدلال که سلاح‌های دفاعی را از تهاجمی جدا می‌کند، این است که در نظریه‌های روابط بین‌الملل نیز این تمایز مورد بحث و اختلاف است. نظریه‌پردازان رئالیستی معتقدند که در نبود قوانین بین‌المللی موثر، کشورها باید رفتارهای دیگران را بدبینانه فرض کنند و امنیت خود را به حداکثر برسانند.

همچنین مفهوم «معضل امنیتی» بیان می‌کند که هرگونه اقدام برای افزایش امنیت یک کشور، به کاهش امنیت دیگران می‌انجامد و در نتیجه مرز میان سلاح‌های دفاعی و تهاجمی به‌طور واقعی مبهم است. تقویت قابلیت‌های دفاعی می‌تواند هزینه‌های اقدام تهاجمی را کاهش دهد.

نظرسنجی‌های اخیر در آمریکا نشان می‌دهد که حمایت عمومی از اسرائیل کاهش یافته است، به‌ویژه در میان چپ‌گرایان که ۵۹ درصد معتقدند کمک نظامی آمریکا به اسرائیل بیش از حد است و این رقم در میان جوانان زیر ۳۵ سال به ۷۲ درصد می‌رسد. این تغییر نظر ناشی از مستندات متعدد درباره جنایات جنگی اسرائیل در غزه طی ۲۱ ماه اخیر است، اما نمایندگان کنگره تاکنون واکنشی متناسب به این تغییرات نداشته‌اند.

در نهایت، موضعی که پیش‌تر شاید معقول به نظر می‌رسید و امیدوار بود که با حفظ حمایت دفاعی از اسرائیل بتوان جان غیرنظامیان را کاهش داد، دیگر در مقابل واقعیت‌های امروز غزه قابل پذیرش نیست./ منبع